set age = age + 1

2010 θα γράψει το κοντέρ, μεγαλώνω και μεγαλώνουμε. Ακόμα δεν πάλιωσε το 2009 και έρχεται το 2010... Γενικά αυτή η δεκαετία πέρασε χωρίς να το καταλάβω, αν και στον κόσμο όσο και στο προσωπικό μου μικρόκοσμο έγιναν πάρα, πάρα πολλά καλά αλλά και άσχημα.

Είμαι από κείνους τους γκρινιάρηδες που η αλλαγή του έτους δεν τους γεμίζει αισιοδοξία, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να στείλω σε όσους με διαβάζουν και μη τις θερμότερες ευχές μου, για υγεία και ευτυχία!

Καλλιτεχνικός προβληματισμός

Μπορεί να υπάρξει καλλιτεχνική ερμηνεία ποιοτικής μουσικής, σε ένα χώρο γεμάτο τραπέζια με ξηροκάρπια και φιάλες ουϊσκι των 200 ευρώ;

Δεν περιμένω απάντηση...

Ανέκδοτο, πολύ καλό μάλιστα!

Αργοπίνοντας το ποτό της, η ελεύθερη από τις τρεις φίλες λέει:
«Την περασμένη Παρασκευή, μετά τη δουλειά, πήγα στο γραφείο του φίλου μου που δούλευε ως αργά, φορώντας μόνο ένα δερμάτινο πανωφόρι. Πριν χτυπήσω την πόρτα, έβαλα μια μάσκα, άφησα το πανωφόρι να γλιστρήσει από πάνω μου, και έμεινα με ένα δερμάτινο κορσάζ, κάλτσες μαύρες νάιλον
και ψηλά τακούνια. Ο φίλος μου ερεθίστηκε τόσο που κάναμε παθιασμένο έρωτα πάνω στο γραφείο του».

Η αρραβωνιασμένη αφήνει ένα νευρικό γελάκι και λέει: « Περίπου τα ίδια είχα κι εγώ! Όταν ο αρραβωνιαστικός μου ήρθε την Παρασκευή, με βρήκε να φοράω μια μαύρη μάσκα , δερμάτινο κορσάζ, μαύρες νάιλον κάλτσες και
ψηλοτάκουνες γόβες. Ερεθίστηκε τόσο, που κάναμε έρωτα όλη τη νύχτα, και τώρα θέλει να επισπεύσουμε την ημερομηνία του γάμου.

Η παντρεμένη αφήνει αργά το ποτήρι της στο μπαρ και λέει: « Εγώ το σχεδίασα πολύ καλά. Aφησα τα παιδιά στη μητέρα μου, έκανα ένα αρωματισμένο μπάνιο, έβαλα ένα σφιχτό δερμάτινο κορσάζ, ζαρτιέρες και μαύρες νάιλον κάλτσες και δωδεκάποντες γόβες. Τελείωσα την προετοιμασία
μου ,ε μια μαύρη μάσκα. Όταν ο άντρας μου επέστρεψε από τη δουλειά του, πήγε στο ψυγείο και πήρε μια μπύρα, πήρε το τηλεκοντρόλ, με κοίταξε, κάθισε στον καναπέ και είπε: «Δεν μου λες, Μπάτμαν, τι έχει να φάμε για
βράδυ;»

Στην Αθήνα του Μεσοπολέμου

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα e-mails που έχω λάβει, με φωτογραφίες μιας άλλης Αθήνας, αυτής του Μεσοπολέμου. Μια Αθήνα πολύ πιο φτωχιά αλλά και πιο όμορφης. Βάζοντας το δρομέα (cursor) πάνω στις φωτογραφίες, βλέπετε και την περιοχή.

Σε περίπτωση που παραβιάζω, χωρίς να το θέλω πνευματικά δικαιώματα, με ενημερώνετε, και η ανάρτηση κατεβαίνει!

Απειλητικό καθημερινό όραμα

Υπάρχουν στιγμές που πιέζομαι και νοιώθω έτοιμος να φτάσω στα άκρα, όταν το χάος απειλεί την όποια πνευματική μου υγεία. Τότε, το μόνο που θέλω είναι ένα πενηντάρι πολυβόλο, πολλές ταινίες με σφαίρες και αρκετά σακιά με άμμο για να οχυρωθώ πίσω από αυτά. Και ας έλθει οποιοσδήποτε να ζητήσει οτιδήποτε.

Ακραίο; Ναι ακόμα και για μένα. Ίσως το μόνο που θέλω σε στιγμές έντασης, είναι να αφήσω αυτό (αυτά) που κάνω και να πάω για μπύρες, πολλές μπύρες, πάρα πολλές μπύρες...

Δεν θα χρεοκοπήσουμε...

Όχι δεν θα χρεοκοπήσουμε, και μην τρομάζετε από το πανικό που σπέρνουν οι παγκόσμιοι καιροσκόποι, που θα βγάλουν λεφτά με ουρά από το χάλι μας. Θα γλυτώσουμε, όχι γιατί είμαστε μάγκες, αλλά γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή. Θα αναγκαστούμε, εμείς η συντριπτική πλειονότητα, να βάλουμε πλάτη, με στερήσεις και χαμένα όνειρα.Η πανταχού παρούσα διαφθορά και διαπλοκή, μπορεί να λουφάξει για λίγο, να τηρήσει σιγή ασυρμάτου για όσο κρατά η μπόρα, αλλά θα είναι εδώ. Και όταν με το καλό τη γλυτώσουμε, και γυρίσουμε στη προηγούμενη μιζέρια, κάποιοι θα περηφανεύονται ότι έσωσαν τη χώρα.

Το δράμα της χώρας μας, δεν είναι η σημερινή κατάσταση, αλλά οι χαμένες ευκαιρίες: τα κατασπαταλημένα κοινοτικά χρήματα, οι γεωπολιτικές ευκαιρίες που διαμορφώθηκαν μετά την πτώση του ανατολικού μπλόκ και τα δολοφονημένα όνειρα όλων όσων θέλησαν να προοδεύσουν με εργαζόμενοι τίμια. Και όσοι λεηλάτησαν το μέλλον του τόπου μας, είτε από συμφέρον,ατομικό, μικροπολιτικό, ή άλλου τύπου είτε από ανικανότητα και ανοησία, δυστυχώς δεν θα αντιμετωπίσουν τις συνέπειες που αναλογούν...

Έχασα 2 - 1 από ...

...τη κακή διάθεσή! Ξεκίνησα τη μέρα μου, με άσχημη διάθεση, και με αρκετές δυσάρεστες σκέψεις παρέα. Αποφάσισα, να αντιδράσω, επιστράτευσα την όποια αισιοδοξία μου, έβαλα στη μάχη τη λιακάδα, και υπό τους ήχους των Iron Maiden, τα κατάφερα.

Έφτασα στο γραφείο, με κέφι, σχεδόν σιγοτραγουδώντας. Η καθημερινότητα είχε άλλη, άποψη και με μια καταιγιστική αντεπίθεση, με πήρε... αποκάτω οριστικά. Την επόμενη φορά θα τα καταφέρω καλύτερα, έτσι τουλάχιστον ελπίζω.