Ακόμα ένα έγκλημα

Ένα τραγικό επεισόδιο, προστέθηκε στην αιματοβαμμένη ιστορία της Μέσης Ανατολής, και έφερε στο προσκήνιο με τον πλέον δραματικό τρόπο το Παλαιστινιακό ζήτημα.

Το πραγματικά γεγονότα, θα αργήσουν να έλθουν στο φως, και ίσως μείνουν για πάντα κρυμμένα. Είναι χαρακτηριστικό, πως η επίθεση στο USS Liberty, παρά τα 40 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει, καλύπτεται από πέπλο μυστηρίου.

Σύμφωνα με όσα έχουν μεταδώσει τα διεθνή πρακτορεία, τα ξημερώματα της 31 Μαΐου, νηοπομπή ακτιβιστών που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια, κατευθύνονταν στη Γάζα. Και ενώ έπλεε σε διεθνή χορικά ύδατα, Ισραηλινοί καταδρομείς, κατεβαίνοντας από ελικόπτερα επιβιβάστηκαν με την βια στα πλοία, ένα ρεσάλτο της εποχής μας. Μέσα στον πανικό, και ίσως αντιδρώντας εν θερμό, οι ακτιβιστές επιτέθηκαν στους εισβολείς, με αποτέλεσμα αυτοί να ανοίξουν πυρ, και σκοτώσουν περί τους δέκα ανθρώπους και να τραυματίσουν πολλούς περισσότερους.

Κατ' αρχήν θεωρώ ανάλογες πράξεις στα διεθνή ύδατα ως πειρατικές. Η διενέργεια πολεμικής επιχείρησης απέναντι σε ουσιαστικά άοπλους, είναι εγκληματικά υπερβολικός. Δεν μπορούσαν να περιμένουν την είσοδο των σκαφών στα χορικά τους ύδατα, και με το φως της ημέρας να κάνουν νηοψία; Σίγουρα, οι ακτιβιστές θα μπορούσαν να μην αντιδράσουν, καθώς ήταν αντιμέτωποι με ένα πάνοπλο αντίπαλο, αλλά δεχόμενοι μέσα στη νύχτα, τέτοια επίθεση, ήταν αναμενόμενο και ανθρώπινο να μην διατηρήσουν την ψυχραιμία τους...

Δεν είμαι ειδικός, διαθέτω κάποιες εγκυκλοπαιδικές γνώσεις για την ιστορία της περιοχής,αλλά πιστεύω πως η ηγεσία του Ισραήλ και ο λαός του, πρέπει να αναθεωρήσει την στάση του απέναντι στους Παλαιστινίους. Πληρώνουν βαρύ τίμημα, για την καταπίεση του τυραννισμένου λαού, έχοντας όλο τον Αραβικό κόσμο απέναντί τους. Η προοπτική ενός καλύτερου μέλλοντος απαιτεί θαρραλέες αποφάσεις και από τις δύο πλευρές.

H Ελλάδα του Opa

Όλοι μας γνωρίζουμε, την εικόνα της χώρας μας, όπως αυτή προωθείται από τους τουριστικούς πράκτορες ανά τον κόσμο, όπως και τα παραχρησιμοποιημένα κλισέ: τους έλληνες που χορεύουν sirtaki dance, πίνουν ouzo, φωνάζουν opa, τρώνε souvlaki & mousaka και άλλα τέτοια γραφικά. Δεν γνωρίζω την εμπορική τους δύναμη, αλλά προσωπικά τα μισώ. Δεν μου αρέσουν, βρε παιδί μου, τα θεωρώ γλυκανάλατα και φθηνά.

Δεν γουστάρω την eurovision, δε μου αρέσει η μουσική στην οποία διαπρέπει ο κος Αλκαίος, διακρίνω και μερικά από τα προαναφερθέντα κλισέ και στραβώνω εντελώς... Εκτός από τις δικές μου παραξενιές, πιστεύω πως η φετινή επιλογή, θα εκνευρίσει λίγο ακόμα τους συνοδοιπόρους & δανειστές μας ευρωπαϊους.

Από τότε που ξέσπασε η κρίση, και προέκυψε η ανάγκη δανεισμού μας, υπάρχουν πολλά ξένα ΜΜΕ, κυρίως γερμανικά, τα οποία κάνοντας "χιούμορ" επιπέδου βιντεοκασέτας του 80, μας κατηγορούν ότι πάμε να τους κοροϊδέψουμε ξανά και να τους φάμε τα μάρκα τους, συγνώμη τα ευρώ τους. Βέβαια, δεν τους λένε, ότι τα δανεικά μας τα δίνουν με τόκο, και για να στηρίξουν το "κοινό" μας νόμισμα, και το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα...

Φανταστείτε πως θα νοιώσει ο μέσος γερμανός, βλέποντας τον κο Αλκαίο να ερμηνεύει: "Αυτοί οι Έλληνες, πήραν τα μάρκα μας, τα τρώνε souvlakia, πίνουν ouzo, και φωνάζουν opa μεσ' τα μούτρα μας!" Μέγα λάθος σας λέω...

Δεκτά και εμβάσματα

Είναι νόμιμο αλλά και ηθικό, κάποιος πολιτικός να δέχεται δωρεές για τον προεκλογικό του αγώνα; Γνωρίζω ότι κάτι ανάλογο ισχύει στις ΗΠΑ. Αν είναι νόμιμο, αυτό ισχύει για τους ενταγμένους σε κόμμα, η και για κάποιο που σκέφτεται να κατέβει; Σε περίπτωση που είναι νόμιμο και για αυτούς, τότε δέχομαι εμβάσματα αλλά και προτάσεις για να πολιτευθώ.

Καραβάκι η Ευρώπη...

...πλέει στον ωκεανό, μέσα στη χειρότερη καταιγίδα του αιώνα, με μέτριους στη καλύτερη περίπτωση ναύτες και καπεταναίους. Και κανείς δεν γνωρίζει κατά που πέφτει η στεριά ή αν υπάρχει καν. Τι να περιμένεις από την βαρκούλα την Ελλάδα...

Προβλέπεται στο κοντινό μέλλον πολύ κολύμπι, αλλά όσο καλός κολυμβητής να είναι ο καθένας από εμάς, τι ελπίδες να έχει μεσοπέλαγα;

Δεν λείπει η φαντασία στους καλλιτέχνες, όταν...

...δικαιολογούνται γιατί δεν πλήρωσαν την εφορία! Μεγαλώνουν παιδιά, δεν είναι κροίσοι, δεν καρπώθηκαν τα χρήματα, δεν ωφελήθηκαν σε τίποτα από το κράτος και άλλα τέτοια ωραία. Προφανώς για όλους εμάς τους κοινούς θνητούς, δεν ισχύουν αυτές οι δικαιολογίες...

Επίσης, οι ιδιοκτήτες των μικρών καταστημάτων, που τους φεύγει ψυχή για να τα κρατήσουν ζωντανά, πρέπει να θεωρούνται τυχεροί σε σχέση με τους ιδιοκτήτες των νυχτερινών κέντρων, που οι άνθρωποι μπαίνουν μέσα...

Βέβαια, και οι "καλλιτέχνες" μας, δεν θα μπορούσαν να αποτελούν εξαίρεση, στην λαμογιοκρατούμενη κοινωνία μας, που αρέσκεται να αναζητεί θεωρίες συνωμοσίας για τη κατάντια της χώρας μας, αποφεύγοντας να κοιτάξει στον καθρέπτη.

Την επόμενη φορά, που κάθε υπαλληλάκος, (τέτοιος είμαι και' γω) που θα σκεφτεί να ακουμπήσει το υστέρημά του, για πιει ουίσκι σπέσιαλ, ακούγοντας τον κάθε τροβαδούρο του έρωτα και της καψούρας, να σκεφτεί, ότι ο αοιδός "βοήθησε" να χαθούν μισθοί , επιδόματα, και ελπίδα για το μέλλον.Τον έχει πλερώσει τον τραγουδιάρη πολλαπλώς...

Όλη αυτή η εμετική κατάσταση, δικαιώνει άλλη μια φορά το κόλλημα με την μουσική που αγάπησα στην εφηβεία μου... Μου αφιερώνω τους Thrash ύμνους του 80 που ακούω όσο γράφω τις γραμμές αυτές. Take this torch (Razor)

Ξύπνημα - Επέλαση

Στην προσπάθεια για υψηλότερο ηθικό το πρωϊ έβαλα για ήχο στο ξυπνητηριού το Trooper των Maiden! Σήμερα δεν πολυβοήθησε αλλά ελπίζω...

Έφυγε ο Dio

Εκεί προς το τέλος του καλοκαιριού του 1984, ενός από τα τελευταία της παιδικής μου ηλικίας, άρχισα ασχολούμαι με το μαγικό κόσμο του Heavy Metal. Ένα από τα πρώτα τραγούδια που άκουσα από κάποια κασέτα, ήταν το "Rainbow In the Dark" του Dio. Η μελωδία του χαράχτηκε για πάντα, στο μυαλό μου, και μετά από λίγο καιρό στη καρδιά μου, για πάντα.

Μεγαλώνοντας και εξελισσόμενος, ως οπαδός του είδους, ανακάλυψα τη δισκογραφία του, και λάτρεψα, το δίσκο που περιλάμβανε το τραγούδι, το "Holy Diver". Η επόμενη ανακάλυψη ήταν, οι δουλειές του με τους Black Sabbath, και ειδικότερα, το "Heaven an Hell". Οι τελευταίοι μουσικοί του θησαυροί που ανακάλυψα, ήταν οι πρώτοι δίσκοι των Rainbow, και ειδικότερα το "Rising". Εκεί υπάρχει και το "Stargazer", που θα μου προκαλεί ανατριχίλα για όλη μου την ζωή.

Οι κασέτες αντικαταστάθηκαν από τα βινύλια. και εκεί άρχισα να διαβάζω τους στίχους. Ανακάλυψα τον στιχουργό Dio, με τους αλληγορικούς και διφορούμενους στίχους, που τραγουδούσε με την θεϊκή φωνή του.

Σήμερα, ο Dio μας άφησε, χτυπημένος από καρκίνο. Μια μεγάλη απώλεια, κυρίως για τους οικείους του, αλλά και για όλους όσους τον γνώρισαν μέσα από την μουσική του. Και μέσα από τη μουσική του, θα ζει αιώνια.

Σε ευχαριστώ πολύ, αγαπημένε παππού της μουσική που λατρεύω...