Καμικάζι

Οι καλοκαιρινές διακοπές μου, πάντα μου παρέχουν την ευκαρία για διάβασμα, έστω και αν αυτές διαρκούν μόλις μια εβδομάδα.

Από μικρό παιδί με ενδιαφέρει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, και η σχετική θεματολογία είναι από τις αγαπημένες μου. Ένα από τα καλύτερα βιβλία, πάντα κατά την άποψή μου, είναι το "Καμικάζι" του Σέφταλ.

Το βιβλίο μας μεταφέρει στην Ιαπωνία, των τελευταίων μηνών του πολέμου. Έχοντας υποστεί συντριπτικές απώλειες, η χώρα ετοιμάζεται να αντισταθεί, και να αποφύγει την συνθηκολόγηση άνευ όρων. Τότε σχηματίζονται και στους τρεις κλάδους των ενόπλων δυνάμεων, μονάδες αυτοκτονίας που έμειναν στην ιστορία ως Καμικάζι. Παρά την αυτοθυσία τους, τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά, κάνοντας το χαμό τόσων νέων ανθώπων ακόμα πιο τραγικό.Το βιβλίο αποτελείται από μια σειρά αφηγήσεων, τόσο από μέλη των μονάδων αυτών που επέζησαν, συγγενείς τους ή απλά ανθρώπων που βρέθηκαν κοντά τους πριν από την τελευταία αποστολή τους.

Ποιοι ήταν οι καμικάζι; Σύμφωνα πάντα με το συγγραφέα, ήταν νέοι άνθρωποι, που θυσιάστηκαν, πιστεύοντας ότι θα σώσουν την οικογένειά τους και τη πατρίδα τους από το "βάρβαρο" εισβολέα. Προέρχονταν από όλες τις τάξεις της ιαπωνικής κοινωνίας, από όλα τα μορφωτικά επίπεδα και από όλες τις ηλικίες που υπηρετούσαν στις ένοπλες δυνάμεις (οι μικρότεροι ήταν μόλις 17 ετών).

Δυστυχώς, αυτοί οι άνθρωποι θυσιάστηκαν άδικα.Ίσως να είχαν προσφέρει περισσότερα στο τόπο τους αλλά και στους δικούς τους ανθρώπους αν επιβίωναν από το πόλεμο. Πορσωπικά, θαυμάζω τον αλτρουϊσμό τους, που φαντάζει στην εποχή μας απόκοσμος, όπου βασιλεύει ο φιλοτομαρισμός και η ιδιοτέλεια....

Προτείνω το βιβλίο σε όποιο φίλο/φίλη ενδιαφέρεται για το Β'ΠΠ.

Η συντέλεια

Κάποιο όμορφο καλοκαιρινό βραδάκι, στις αρχές της δεκαετίας του 80, η παιδική μου παρέα μετά από μια μέρα γεμάτη παιχνίδι, έχει αράξει στις γνωστές μαρμάρινες σκάλες, και η συζήτηση είναι...τρομακτική. Ιστορίες με βρυκόλακες, φαντάσματα, και εξωγηϊνους, η μια πιο τρομακρική από την άλλη, με τους αφηγητές να συναγωνίζονται για το ποιος θα τρομάξει την παρέα περισσότερο. Και εκεί το άκουσα για πρώτη φορά, από ένα φίλο που για τη περίσταση, είχε το πιο σοβαρό ύφος του κόσμου: Το 1999, θα έρθει η συντέλεια του κόσμου! Τρομοκρατημένος, ρώτησα με αγωνία: είναι σίγουρο; Και έλαβα την καταδικαστική απάντηση: οι επιστήμονες έχουν καταλλήξει στο συμπέρασμα αυτό!

Μπαίνοντας στην εφηβική μου ηλικία, διάβασα το πασίγνωστο βιβλίο του Μπέρλιτζ (1999: Η συντέλεια), που πραγματεύονταν με σοβαρότητα ανάλογη εκείνης του φίλου μου, το επερχόμενο τέλος του κόσμου! Ανακατεύοντας μυθολογία, λίγο από επιστήμη και μπόλικο Νοστράδομο, κατέλληγε στο συμπέρασμα ότι την 7η Ιουλίου του 1999 , ο κόσμος όπως τον γνωρίζαμε, είτε θα καταστρέφονταν, είτε θα άλλαζε ριζικά. Μεγαλώνοντας, διαπίστωσα πως το συγκεκριμένο βιβλίο, όπως και πολλά με ανάλογο περιεχόμενο, δεν ήταν και τόσο... αξιόπιστα.

Πέρασαν τα χρόνια και ήρθε εκείνη η μέρα. Το πρωϊ της με βρήκε στο Λιτόχωρο, με την Ίλη Διοικήσεως της 26ης ΕΜΑ, στο στοίβο μηχανοδηγήσεως, να παρακολουθώ τους νέους συναδέλφους να μαθαίνουν να οδηγούν Steyer και τζιπάκια. Καθώς δεν ήμουν ο μόνος που ήξερε για την προφητεία, έγινε η σχετική κουβεντούλα, την οποία σταματήσαμε σύντομα, καθώς διαπιστώσαμε πως η συντέλεια τελικά δεν έγινε.

Το τελευταίο καιρό έχει προκύψει άλλη μια ημερομηνία ορόσημο, το 2012. Όλο και περισσότερα ντοκυμαντέρ, εκπομπές αλλά και σχετικές κινηματογραφικές ταινίες εμφανίζονται με θέμα την επερχόμενη συντέλεια, προσπαθούν εξετάζοντας το θέμα να κερδίσουν θεατές και κάποια ευρώ. Και καθώς διάγουμε την εποχή της έλειψης καλών σεναρίων , ελπίζω να προκύψει κάτι καλό, που θα αξίζει τις δύο ώρες στο σινεμά.

Εννοείται πως δεν πιστεύω πως όντως ο κόσμος μας θα καταστραφεί το 2012, αν στη ζωή ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ!

Michael Jackson

Η δεκαετία του 80 ήταν το πέρασμα μου από την παιδική ηλικία στην εφηβική,οπότε η μουσική του Michael Jackson ήταν αδύνατο να μην με επιρρεάσει. Αν και διάλεξα μεταλλικά μονοπάτια (τα οποία ακόμα ακολουθώ) ήταν αδύνατο να μη αποτυπωθούν στην μνήμη μου τραγούδια, όπως τα Thriller, Billie Jean και τόσα άλλα.

Ο Michael Jackson ήταν ο κορυφαίος μουσικός στο είδος μουσικής του, και μέσω αυτής κατέκτησε το κόσμο. Δυστυχώς το τίμημα γι' αυτό ήταν βαρύτατο,καθώς έχασε την παιδική του ηλικία,και απέκτησε ένα πλήθως ιδιοτροπιών, που τον οδήγησαν να γίνει μια φρικτή καρικατούρα των ημερών της δόξας του.

Ο θάνατος του συντάραξε όλη την ανθρωπότητα. Ακόμα και το ίδιο το internet κατέρευσε από το βάρος της είδησης. Καλλιτέχνες σαν και αυτόν δεν πεθαίνουν ποτέ, και μέσα από τα τραγούδια του, θα ζει αιώνια.

Φόροι και πάλι φόροι

Το ταμείο είναι ως συνήθως μείων και η πολιτική ηγεσία κατέφυγε στο μόνο μέτρο που γνωρίζει καλά, την φορολογία. Να τα αρπάξουμε από τα κοροϊδα, να βγάλουμε τη χρονιά.

Κυρίες και κύριοι υπάρχει και ο άλλος δρόμος: πάρτε θαραλέα μέτρα για, ακόμα και τη μείωση της φορολογίας, για να στηριχθεί η ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Όλα τα άλλα είναι στη καλύτερη περίπτωση ημίμετρα.

Απάντηση σε μια προκήρυξη

Αν και δεν με ρωτήσατε σας απαντώ

• Σέβομαι όσους κάνουν πράξη τα λόγια τους, όσο και αν είμαι αντίθετος η και να καταδικάζω τις πράξεις τους. Άρα αναγνωρίζω το θάρος της πράξης σας να πάρετε τα όπλα
• Συμφωνώ μαζί σας ότι τα κόμματα δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα
• Όπως συμφωνώ μαζί σας, ότι οι περισσότεροι συμπατριώτες μας ιδιωτεύουν, κοινώς κοιτούν τη πάρτη τους και τη βόλεψή τους. Εννοείται δεν παριστάνω τον ξεχωριστό, γιατί ελάχιστα ξεχωρίζω από τους πολλούς

Αν και δεν θα μου απαντήσετε σας ρωτώ

• Πως μπορείς να δηλώνεις απάτρης και να αναφέρεσε σε εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες, όπως αυτούς των Ιρλανδών και των Αράβων;
• Θέλετε να προκαλέσετε τρόμο και να μειώσετε τη χώρα διεθνώς. Ποιος ρε μάγκες θα κερδίσει από αυτό;
• Χρησιμοποιείτε ως μέσα τη τρομοκρατία και τις δολοφονίες. Ποιος όμως είναι ο σκοπός, που αξίζει τον σκοτώσεις, ποια είναι αυτή η νέα ιδεολογία;
• Επαναστάσεις με υψηλά ιδανικά και λαϊκό έρισμα, κατέλληξαν σε απολυταρχικά καθεστώτα, σκληρά και απάνθρωπα όπως αυτά που ανέτρεψαν (όποιος διαφωνεί θέλω ένα αντιπαράδειγμα). Αξίζει ένας τέτοιος φαύλος κύκλος;

Παίζεις μπάσκετ;

Στα μέσα της δεκαετίας του 80, ήμουν ένα ψιλόλιγνο και σίγουρα άχαρο παιδάκι. Το ύψος μου ξεχώριζε, και φυσικά, η ερώτηση περί της ενδεχόμενης ενασχόλησής μου με την καλαθόσφαιρα, ήταν μάλλον αναμενόμενη. Οι γονείς μου αποφάσισαν πως πρέπει να απαντώ καταφατικά, και έτσι με έγραψαν στις ακαδημίες, του θρυλικού συλλόγου των ολυμπιονικών, του Πανελληνίου, δύο χρόνια πριν το 87...

Έλα που όμως στο σχολείο αλλά και στις αλάνες της Ιστιαίας (στις διακοπές μου) παίζαμε ποδόσφαιρο. Και για κείνη την ηλικία, το να είσαι καλός ποδοσφαιριστής ήταν σημαντικό,ενώ η ικανότητα στη καλαθόσφαιρα ήταν ελάσσονος σημασίας. Άρχισα και 'γω να μαθαίνω τα μυστικά του αθλήματος, χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Το πρόγραμμα περιλάμβανε εκτός από τα βασικά (μπάσιμο και προσποιήσεις)και αρκετούς κοιλιακούς όπως και 400σάρια. Αυτά τα τελευταία τα μισούσα, και όταν σε μια άσκηση στην προσποίηση έκανα μαζί με άλλα παιδιά 2-3 μαζεμένα, πήρα την απόφαση να τα παρατήσω. Και η ενδεχόμενή επαγγελματική ενασχόληση με το άθλημα έλαβε άδοξο τέλος.

Το μεθεπόμενο καλοκαίρι, ζήσαμε το έπος του 1987, και απέκτησα και εγώ το πάθος με το μπάσκετ. Όλη η Ελλάδα έπαιζε μπάσκετ πλέον, όπως και εγώ. Και από τότε έγινε το αγαπημένο μου άθλημα, μη χάνοντας καμία ευκαιρία να παίξω σε κάποιο τσιμεντένιο γηπεδάκι της Αθήνας. Όμως δεν το διδάχθηκα ποτέ ολοκληρωμένα, με αποτέλεσμα να είμαι πάντα ένας μέτριος παίκτης.

Τι θα γινόταν αν ολοκλήρωνα την μπασκετική μου μόρφωση; Το ύψος μου είναι μόλις 193 εκατοστά, και δεν είμαι ούτε γρήγορος, ούτε αλτικός, οπότε θεωρώ ότι οι πιθανότητες να ασχοληθώ επαγγελματικά με το άθλημα ήταν ελάχιστες. Επιπλέον, ποτέ δεν είχα την απαραίτητη αυτοπειθαρχία που ο αθλητισμός απαιτεί. Οπότε κάποιος μπορεί να υποθέσει ότι δεν έχασα και τίποτα που τα παράτησα. Λάθος! Θα ήμουν σίγουρα καλύτερος παίκτης, θα διασκέδαζα περισσότερο όλα τα παιχνίδια που έπαιξα στα γήπεδα των Κάτω Πατησίων. Το σημαντικότερο όμως, ήταν ότι η καλύτερη γνώση του αθλήματος, θα με έκανε καλύτερο φίλαθλο και δεν θα χρειαζόμουν να ψάχνω στο wikipedia για να μάθω πως παίζεται η κάθε παραλλαγή της άμυνας ζώνης.

Στη ζωή όμως ποτέ μη λες ποτέ. Πριν από λίγες μέρες, έκανα το ντεμπούτο μου με τη φανέλα των L.A. Lakers! Παίζοντας ως αλλαγή του Pau Gasol, βοήθησα την ομάδα μου, να ξεπεράσει το εμπόδιο των Denver Nuggets, και περάσει στην επόμενη φάση των paly offs του NBA. Ο απολογισμός μου: 26 πόντους, 4 ασσίστ και τρεις τάπες. Όχι άσχημα για ένα πρωτάρη, αν και η ψηφιακή μου έκδοση στο παιχνίδι NBA 2k9 είναι 15 πόντους ψηλότερη, με την τριπλή μυϊκή μάζα και δεν παράτησε τις ακαδημίες του Π.Γ.Σ. επειδή την κούραζαν τα 400άρια...

Αφιερωμένο το κειμενάκι, σε όλα τα παιδιά που έπαιξαν μαζί μου είτε ως συμπαίκτες, είτε ως αντίπαλοι, κυρίως όμως στα παιδιά εκείνα που δεν κάνουν το λάθος που έκανα τότε εγώ...

Κάψτε! Έχουν μείνει μερικά δέντρα ακόμα

Επιστρέφοντας στο σπίτι, μετά τη δουλειά είχα την ευκαιρία να θαυμάσω από το μπαλκόνι μου τα έργα των αξιοτίμων εμπρηστών, καθώς ο καπνός από την φωτιά στη Γλυφάδα. Γιατί το καλοκαιράκι φέρνει μαζί του και τις πυρκαγιές. Συνεχίστε, κάψτε, καταπατήστε και φτιάξτε βιλάρες μέσα στα σεληνιακά τοπία.Μη φοβάστε τίποτα γιατί:

• κανένας καταπατητής δεν τιμωρήθηκε
• πλην ελαχίστων εξαιρέσων, κανείς εμπρηστής δεν μπήκε στη στενή
• κανένας "υπεύθυνος" δεν είχε κυρώσεις για κάποια παράλληψη

Κλωτσιές που θέλουμε...