Οταν γυρίζει ο διακόπτης

Σε κάποια αίθουσα του μυαλού ή της ψυχής, υπάρχει μια κονσόλα ελέγχου. Δεν είναι σύγχρονη, δεν έχει ψηφιακές ενδείξεις αλλά αναλογική. Θυμίζει κάτι από ταινίες επιστημονικής φαντασίας του 60, γεμάτη κουμπιά, μοχλούς και κυρίως διακόπτες.

Οι διακόπτες είναι ιδιαίτερα σημαντικοί. Ο κάθε ένας από αυτούς, μπορεί να γυρίσει σε διάφορες θέσεις και αντιπροσωπεύει αντίστοιχα στοιχεία της προσωπικότητας και του ψυχισμού μας. Οι θέσεις των διακοπτών καθορίζουν και τη προσωπικότητά μας...

Όταν είμαστε παιδιά και μέχρι τα πρώτα χρόνια μετά την εφηβεία, οι ρυθμίσεις μας αλλάζουν και πολλοί διακόπτες γυρίζουν σε αλλη θέση. Μεγαλώνοντας, σταδιακά οι αλλαγές σταματούν, οι διακόπτες μένουν στη τελική θέση και η κονσόλα αρχίζει να μαζεύει σκόνη...

Τίποτα όμως δεν είναι οριστικό και αμετάκλητο σε αυτό τον κόσμο. Έρχεται η στιγμή, που ξαφνικά ένας ή περισσότεροι διακόπτες γυρνούν σε άλλη θέση. Οι ρυθμίσεις αλλάζουν και ξαφνικά είμαστε άλλοι άνθρωποι. Ποιος και γιατί προκαλείται αυτή η αλλαγή διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, και σε τελική ανάλυση δεν έχει σημασία.

Δεν πρέπει να φοβόμαστε τις αλλαγές στις ρυθμίσεις μας. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι η σκόνη στην κονσόλα...

Σιδερένια σοδειά...

Ο περασμένος αιώνας χαρακτηρίστηκε από τις δυο πιο αιματοβαμμένες συρράξεις που γνώρισε ο πλανήτης. Περισσότερα από 70 χρόνια από το τέλος του Β' ΠΠ, οι συνέπειές τους συνεχίζουν να μας επηρεάζουν την πραγματικότητά μας. Όσοι ζουν στο Κορδελιό, θα το συνειδητοποίησαν...

Εκατομμύρια βόμβες,οβίδες και νάρκες που δεν έχουν εκραγεί  από τους δυο πολέμους βρίσκονται σε όλο τον πλανήτη. Οι αγρότες στο Βέλγιο, ανακαλύπτουν στα χωράφια τους πολλά τέτοια θανατηφόρα ενθύμια, από τον Α' ΠΠ. Οι τυχεροί απλά ειδοποιούν το στρατό, ενώ οι άτυχοι... Το φαινόμενο αυτό αποκαλείται σιδερένια σοδειά.

Το περιστατικό με την βόμβα του Κορδελιού, μου θύμισε την δική μου σχετική εμπειρία. Πρέπει να ήμουν 10 χρονών, όταν βρεθήκαμε σε ένα εξοχικό φίλων κάπου στη Βάρκιζα. Εγώ και αδελφός μου, μαζί με τα άλλα δυο παιδιά του φιλικού ζευγαριού είμαστε σε ένα κοντινό λοφάκι και εξερευνούμε. Την προσοχή μας απέσπασε ένα περίεργο αντικείμενο. 

Ήταν ένα μικρό αντικείμενο και με σπουδή διαπιστώσαμε, ότι ήταν τα πτερύγια μιας μικρής αεροπορικής... βόμβας! Πήραμε το αντικείμενο και το πήγαμε στους γονείς μας. Έντρομοι αυτοί διαπίστωσαν ότι δεν είχαμε πέσει και πολύ έξω! Ήταν τα πτερύγια ενός βλήματος όλμου, που ευτυχώς είχε σκάσει. Προφανώς, ήταν απομεινάρι το εμφυλίου...

Θα μπορούσαμε να είμαστε πιο άτυχοι και να είχαμε ξεθάψει κάποιο βλήμα που δεν είχε εκραγεί όπως τόσα παιδιά σε όλο τον πλανήτη. Σε αυτή την περίπτωση, μπορεί και να μην έγραφα ποτέ αυτό το κείμενο...

Μια αφιέρωση από το παρελθόν...

Στέκομαι μπροστά από τη παλιά βιβλιοθήκη στο πατρικό μου σπίτι. Περιεργάζομαι με το βλέμμα μου, το μωσαϊκό που δημιουργούν οι ράχες των βιβλίων. Απλώνω το χέρι μου, και βγάζω ένα από αυτά.Δεν είναι τυχαία η επιλογή μου.

Το βιβλίο είναι σε σχετικά καλή κατάσταση, αν και οι σελίδες του έχουν κιτρινίσει από την πολυκαιρία. Το είχα λάβει ως δώρο για τη γιορτή μου, σχεδόν 25 χρόνια πριν. Στη δεύτερη σελίδα, γραμμένη με όμορφα κοριτσίστικα γράμματα είναι η αφιέρωση: "Εύχομαι να σε βοηθήσει να βρεις τον πραγματικό σου εαυτό."

Χαμογελώ και νοιώθω ότι θέλω να απαντήσω με παιχνιδιάρικη διάθεση στην αφιέρωση. Υπάρχει ο πραγματικός μας εαυτός; Είναι κάτι σταθερό ή κάτι ρευστό που μεταβάλλεται και μεταμορφώνεται αενάως; Δεν είμαι ίδιος με τον 23χρονο φοιτητή. Στην πραγματικότητα δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν πέρυσι, ίσως ούτε καν με τον χθεσινό μου εαυτό.

Είμαι κάτι ρευστό: με αλλάζουν οι εμπειρίες που κουβαλούν τα χρόνια που περνούν. Δεν αντιμετωπίζω τους ίδιους φόβους και ανασφάλειες, καθώς κάποιες τις υπερνικώ, ενώ άλλες εισβάλουν στην ύπαρξή μου. Η κοσμοθεωρία μου μεταβάλετε προσπαθώντας να ερμηνεύσει ένα κόσμο που διαρκώς αλλάζει στα μάτια μου.Δεν άγομαι μόνο, αλλά προσπαθώ να με διαπαιδαγωγήσω για να γίνω καλύτερος, ότι και αν σημαίνει αυτό...

Χαμογελώντας έκλεισα το βιβλίο και το έβαλα προσεκτικά στη θέση του, μαζί με πολλές όμορφες αν και ξεθωριασμένες αναμνήσεις...

Ο πίνακας με τις επιθυμίες

Σε κάποιο μυστικό μέρος της ψυχής μας, φαντάζομαι ότι κρύβεται μια αίθουσα στην οποία δεσπόζουν κάποιοι μεγάλοι μαυροπίνακες, σαν αυτούς που υπάρχουν στα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων. Εκεί, γράφουμε και σβήνουμε τις μικρές και μεγάλες μας επιθυμίες.

Φαντάζομαι τον εαυτό μου παιδί, να γράφει άτσαλα και αστοίχιστα τις επιθυμίες μου. Κάποιο παιχνίδι, μια ακόμα επίσκεψη στο χωρίο και άλλα που μου φάνταζαν τότε πολύτιμα. Αργότερα ως έφηβος, πήρα το σφουγγάρι, έσβησα τις περισσότερες και έγραψα άλλες. Ως νεαρός, αναθεώρησα τη λίστα, πιστεύοντας πως αυτή περιείχε ότι ήταν σημαντικότερο στη ζωή μου. Όσο περνούσα τα χρόνια, κατάλαβα πως η λίστα έπρεπε πάντα να αναθεωρείται.

Στην πορεία, κάποιες επιθυμίες γίνονταν πραγματικότητα γεμίζοντάς με πρόσκαιρη ευτυχία, τις περισσότερες φορές. Άλλες παρέμεναν ανεκπλήρωτες, αφήνοντας αμυχές στην ψυχή. Και μερικές, γίνονταν πραγματικότητα αφού είχαν σβηστεί από το μαυροπίνακα, λες και το ζωή ήθελε να κάνει ένα κάνει ένα μάλλον άκαρδο αστείο.

Πρωτοχρονιά και reset...

Όταν ήμουν νεότερος πίστευα σε μια μεταφυσική διάσταση της Πρωτοχρονιάς. Ίσως πίστευα, πως η έλευση του νέου χρόνου, θα λειτουργούσε σαν το reset στους υπολογιστές. Η επανεκκίνηση θα έλυνε τα προβλήματα και ο νέος χρόνος θα έφερνε όσα μου στέρησε ο προηγούμενος.

Βλέπετε, 30 και βάλε χρόνια στον κόσμο των ηλεκτρονικών υπολογιστών, έμαθα τουλάχιστον ένα πράγμα: το reset λύνει τα περισσότερα προβλήματα, τόσο στα ταπεινά Pc ή Laptops που έχουμε στο σπίτι, όσο και σε πανίσχυρους servers. 

Πλέον στα 45 είμαι πιο ρεαλιστής και πιο κυνικός. Έπαψα να πιστεύω στα θαύματα... Όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος, ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου είναι το πεπρωμένο του. Εκσυγχρονίζοντας τον σκοτεινό φιλόσοφο, θα παρομοιάσω τον χαρακτήρα με το λειτουργικό του υπολογιστή (Windows 10, Ubuntu κ.α.). Η επανεκκίνηση, θα "διορθώσει" ένα παροδικό πρόβλημα, αλλά δεν θα βελτιώσει ή χαλάσει το εγκατεστημένο λειτουργικό.

Σας/μας  εύχομαι ο χρόνος που μόλις ξεκίνησε να φέρει ευτυχία και εκπλήρωση όλων των προσδοκιών. Μπορεί να δηλώνω και να νοιώθω κυνικότερος του Διογένη, αλλά στην πραγματικότητα ο δεκάχρονος μέσα μου, πιστεύει ακόμα στα θαύματα...

Χρόνια πολλά & ευτυχισμένο το 2017!

Η σύντομη ιστορία μιας κασέτας

Πότε άρχισα να ασχολούμαι με τη μουσική; Κάποια στιγμή το φθινόπωρο του 1984, τους πρώτους μου μήνες ως μαθητής της Α Γυμνασίου. Τι πυροδότησε το ενδιαφέρον μου; Μάλλον η ύπαρξη μιας πληθώρας αρκετά καλογραμμένων pop-rock singles, τα οποία μεσουράνησαν εκείνη την περίοδο και οι εγχώριες τα συγκέντρωναν σε ετερόκλητες συλλογές (Χρυσός Διπλός, Top 85 κ.α.)

Σίγουρα επηρεάστηκα και από τους μάγκες της τάξης, ξέρετε εκείνους που όλα τα υπόλοιπα αγόρια είτε ζήλευαν, είτε θαύμαζαν.Εννοείται CD και πόσο μάλλον mp3 δεν υπήρχαν τότε. Οπότε ένας έφηβος για να θεωρείται in, έπρεπε εμφανισιακά να μοιάζει και συμπεριφέρεται σαν το Γαρδέλη να διαθέτει κασετόφωνο και κασέτες με τα τελευταία χιτς.

Υπήρχε και ένα ενδιαφέρον τελετουργικό. Όταν πηγαίναμε με λεωφορείο σχολικές εκδρομές, από την γαλαρία κάποιος μάγκας πήγαινε στον οδηγό μια κασέτα που περιείχε ότι τραγούδι ήταν επιτυχία εκείνη την εποχή. Οπότε η διαδρομή προς και η επιστροφή ήταν κάτι σαν μουσική εκπομπή.

Εκεί γύρω στα Χριστούγεννα του 1984 αποφάσισα ότι ήρθε ο καιρός να αποκτήσω και εγώ τη δική μου μουσική συλλογή.Σκέφτηκα αρχικά να ζητήσω από τον πατέρα μου, κάποια από τις προαναφερθείσες συλλογές. Τη λύση την έδωσε ένας φίλος ( ο Νίκος;). Διέθετε στερεοφωνικό, και τους κατάλληλους δίσκους ( τις συλλογές τουρλού εννοώ). Μου έφτιαξε τη δική μου κασέτα!

Η κασέτα μου ήταν μια maxwell 60, σκούρο μπλε, και είχε τα πάντα! Big in Japan και Sounds Like Melody από Alphaville, Stay The Night από Chicago, Lost In The Night του Χαριτοδιπλωμένου αλλά και τραγούδια των Duran - Duran και Wham! Ήταν πληρέστατη, και ήμουν πραγματικά υπερήφανος για αυτή. Αρκούσε αυτή και το μονοφωνικό μου κασετοφωνάκι, και όλες μου οι μουσικές ανάγκες ήταν καλυμμένες!

Όλα τα ωραία τελειώνουν κάποια στιγμή. Γυρνάμε από σχολική εκδρομή, και ο μελλοντικός μου κολλητός φίλος πλησιάζει τον οδηγό με κασέτα, αν και δεν ήταν μέλος της ελίτ. Ξεκινά το πρώτο τραγούδι και διαπιστώνω με ευχαρίστηση ότι υπάρχει στην κασέτα μου! Ξαφνικά γκρεμίζονται όλα! Ακούω τη γνωστή φωνή, του ειδικού από τη γαλαρία. "Ρε παιδιά, αυτά είναι παλιά τραγούδια! Ας αλλάξουμε κασέτα!" Βλέπετε οι επιτυχίες τότε, είχαν χρόνο ζωής κάτω του μήνα... Κατάλαβα λοιπόν, πως η αξία της πολύτιμης κασέτας μου είχε μηδενιστεί...

Λίγους μήνες μετά, αποφάσισα ότι θα ακούω metal, οπότε δεν ξανά είχα θέμα με την ημερομηνία λήξης των τραγουδιών. Το αστείο είναι, ότι τα τραγούδια εκείνης της κασέτας θεωρούνται κλασικά και ξανά ανακαλύφθηκαν τα τελευταία χρόνια. Τελικά είχα μια πραγματικά δυνατή κασέτα!

Υ.Γ. Θεωρώ το κειμενάκι ως ένα είδος φόρου τιμής στον George Michael. Η φωνή του υπήρχε στην κασέτα, ως μέλους των Wham. Τα γούστα μου διαφοροποιήθηκαν δραματικά από τότε. Μπορεί να μην μου άρεσαν οι δουλειές του, αλλά θα ήμουν εντελώς άσχετος αν δεν αναγνώριζα την αξία του, αλλά και την εκτίμηση που του έχουν εκατομμύρια άνθρωποι. Θα ζει και αυτός για πάντα, μέσα από τη μουσική του...

Χριστουγεννιάτικη ιστορία: ο πρώτος μου υπολογιστής

Η πρώτη μου επαφή με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές ήταν στο σπίτι του κολλητού μου φίλου (γεια σου Σπύρο). Ήταν Σεπτέμβριος του 1988, όταν μου έδειξε το απόκτημά του, έναν Sinclair Spectrum 128K. Βέβαια δεν τον είδα ως υπολογιστή, αλλά ως παιχνιδομηχανή. 

Γυρνώντας σπίτι, ανέφερα το γεγονός στους γονείς μου. Εκείνοι κατάλαβαν πως ζήλεψα και ήθελα να αποκτήσω ένα δικό μου Spectrum, αν και δεν το ζήτησα ευθέως. Βλέπετε η οικονομική μας κατάσταση ήταν εξαιρετικά δύσκολή... Οι γονείς μου δεν δίστασαν να μου υποσχεθούν ότι τα Χριστούγεννα θα μου έκαναν την επιθυμία πραγματικότητα...

Έλα ντε, που εκείνο το σχολικό τρίμηνο ήταν το χειρότερο μου ως μαθητής. Όταν οι δικοί μου πήραν τον έλεγχό μου στα χέρια τους, σοκαρίστηκαν! Σε όλη μου τη μαθητική ζωή, "έβγαζα" μέσο όρο λίγο παραπάνω από το 16. Ο αντίστοιχος μέσος όρος του πρώτου τριμήνου της Β Λυκείου, ήταν μετά βίας πάνω από 13. Και αυτό, γιατί οι καθηγητές μου ήταν υπερβολικά επιεικείς μαζί μου. Τουλάχιστον, ο αντίστοιχος έλεγχος του μικρού μου αδελφού, δεν τους επιφύλασσε ανάλογη έκπληξη. Ο Δημήτρης παρέμενε σταθερά καλύτερος μαθητής από εμένα!

Παρ' όλα αυτά, ένα απόγευμα του Δεκέμβρη, εγώ και πατέρας μου βρεθήκαμε σε ένα κατάστημα με Η/Υ. Βγήκαμε από αυτό με το δικό μου πολυπόθητο Spectrum! Με τη βοήθεια του Σπύρου (που μου χάρισε και την κασέτα με το Dam Busters), το μαύρο παράξενο κουτάκι συνδέθηκε με την τηλεόραση και μια σχέση ζωής ξεκίνησε...

Δεν το κρύβω πως ο λόγος που ήθελα να αποκτήσω Η/Υ ήταν τα παιχνίδια. Αυτό το πρωτόγονο μηχανάκι, όμως με έβαλε στο κόλπο. Και αυτό με βοήθησε πάρα πολύ στις σπουδές μου και ακόμα περισσότερο στην καριέρα μου. Δεν νομίζω ότι οι γονείς μου είχαν φανταστεί κάτι τέτοιο... Και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που τους ευγνωμονώ. Εννοείται παραμένω ερωτευμένος με εκείνο το Sinclair Spectrum 128K....

Υ.Γ. Το επόμενο τρίμηνο, οι βαθμοί μου επέστρεψαν στα συνηθισμένα επίπεδα, ενώ χάρη στο 3ο τρίμηνο και τις εξετάσεις, το απολυτήριο της Β Λυκείου είχε καλό βαθμό. Ήμουν και παραμένω, φιλότιμο παιδί...