Πλησιάζοντας τα 45...

Πλησιάζω λοιπόν το μέσο της πέμπτης δεκαετίας της ζωής μου. Όλο και συχνότερα κάνω μια ανασκόπηση/αποτίμηση της έως τώρα ζωής μου. Τα συμπεράσματα δεν μου αρέσουν σχεδόν ποτέ... Φοβάμαι ότι σπατάλησα τα καλύτερά μου χρόνια κάνοντας αρκετές λάθος επιλογές (με καλές προθέσεις πάντα...) 

Πρέπει να είμαι πάλι σε κάποιο σταυροδρόμι. Οι προτεραιότητές μου αλλάζουν και επανεξετάζω το σύστημα αξιών μου. Με λίγα λόγια, για άλλη μια φορά αλλάζω.

Τι μου επιφυλάσσει λοιπόν το μέλλον; Δεν γνωρίζω. Αυτό που απαιτώ πλέον από εμένα, είναι να μην μετανιώσω ξανά για πράγματα που δεν έκανα...

Οι χαμένες μάχες

Από μικρό παιδί, θαύμαζα εκείνους τους πολεμιστές που συνέχιζαν να μάχονται μέχρι τέλους, γνωρίζοντας εκ προοιμίου ότι η μάχη που δίνουν είναι χαμένη.

Καθημερινά ο κάθε ένας από εμάς δίνει μάχες, σε πολλά και διαφορετικά πεδία. Δεν είναι μάχες όπου δυο στρατοί συγκρούονται. Είναι αθόρυβες, εσωτερικές ενάντια στις δυσκολίες, τις αδικίες, την τύχη και αυτό που μπορεί να περιγραφεί ποιητικά ως η Μοίρα. Οι μάχες αυτές είναι σκληρές και το διακύβευμα μεγάλο, οι αξίες, οι αρχές και τα όνειρα.

Ιδιαίτερα σκληρές είναι οι μάχες για τα άπιαστα όνειρα, για το κυνήγι μια προσωπικής ουτοπίας ή ενός προσωπικού παραδείσου. Η γνώση ότι η έκβαση είναι από πριν προδιαγεγραμμένη κάνει τις μάχες αυτές προσωπικές βουβές τραγωδίες.

Αξίζει κανείς να δίνει τις μάχες αυτές, γνωρίζοντας ότι η παράταση του αγώνα θα επιφέρει μόνο περισσότερο πόνο; Η απάντηση είναι πάντα καταφατική... 

Κάποιες στιγμές απόλυτης ευτυχίας...

Υπάρχουν στιγμές απόλυτης ευτυχίας, τόσο έντονης που μπορούν να φωτίσουν έστω και εφήμερα όλη μας τη ζωή, διώχνοντας για λίγο τα σκοτάδια που μας στοιχειώνουν. Μέσα στη λάμψη τους, υπάρχει πόνος ακόμα και απόγνωση, γιατί πάντα γνωρίζουμε ή έστω νοιώθουμε ότι η ευτυχία αυτή είναι παροδική...

Οταν γυρίζει ο διακόπτης

Σε κάποια αίθουσα του μυαλού ή της ψυχής, υπάρχει μια κονσόλα ελέγχου. Δεν είναι σύγχρονη, δεν έχει ψηφιακές ενδείξεις αλλά αναλογική. Θυμίζει κάτι από ταινίες επιστημονικής φαντασίας του 60, γεμάτη κουμπιά, μοχλούς και κυρίως διακόπτες.

Οι διακόπτες είναι ιδιαίτερα σημαντικοί. Ο κάθε ένας από αυτούς, μπορεί να γυρίσει σε διάφορες θέσεις και αντιπροσωπεύει αντίστοιχα στοιχεία της προσωπικότητας και του ψυχισμού μας. Οι θέσεις των διακοπτών καθορίζουν και τη προσωπικότητά μας...

Όταν είμαστε παιδιά και μέχρι τα πρώτα χρόνια μετά την εφηβεία, οι ρυθμίσεις μας αλλάζουν και πολλοί διακόπτες γυρίζουν σε αλλη θέση. Μεγαλώνοντας, σταδιακά οι αλλαγές σταματούν, οι διακόπτες μένουν στη τελική θέση και η κονσόλα αρχίζει να μαζεύει σκόνη...

Τίποτα όμως δεν είναι οριστικό και αμετάκλητο σε αυτό τον κόσμο. Έρχεται η στιγμή, που ξαφνικά ένας ή περισσότεροι διακόπτες γυρνούν σε άλλη θέση. Οι ρυθμίσεις αλλάζουν και ξαφνικά είμαστε άλλοι άνθρωποι. Ποιος και γιατί προκαλείται αυτή η αλλαγή διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, και σε τελική ανάλυση δεν έχει σημασία.

Δεν πρέπει να φοβόμαστε τις αλλαγές στις ρυθμίσεις μας. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι η σκόνη στην κονσόλα...

Σιδερένια σοδειά...

Ο περασμένος αιώνας χαρακτηρίστηκε από τις δυο πιο αιματοβαμμένες συρράξεις που γνώρισε ο πλανήτης. Περισσότερα από 70 χρόνια από το τέλος του Β' ΠΠ, οι συνέπειές τους συνεχίζουν να μας επηρεάζουν την πραγματικότητά μας. Όσοι ζουν στο Κορδελιό, θα το συνειδητοποίησαν...

Εκατομμύρια βόμβες,οβίδες και νάρκες που δεν έχουν εκραγεί  από τους δυο πολέμους βρίσκονται σε όλο τον πλανήτη. Οι αγρότες στο Βέλγιο, ανακαλύπτουν στα χωράφια τους πολλά τέτοια θανατηφόρα ενθύμια, από τον Α' ΠΠ. Οι τυχεροί απλά ειδοποιούν το στρατό, ενώ οι άτυχοι... Το φαινόμενο αυτό αποκαλείται σιδερένια σοδειά.

Το περιστατικό με την βόμβα του Κορδελιού, μου θύμισε την δική μου σχετική εμπειρία. Πρέπει να ήμουν 10 χρονών, όταν βρεθήκαμε σε ένα εξοχικό φίλων κάπου στη Βάρκιζα. Εγώ και αδελφός μου, μαζί με τα άλλα δυο παιδιά του φιλικού ζευγαριού είμαστε σε ένα κοντινό λοφάκι και εξερευνούμε. Την προσοχή μας απέσπασε ένα περίεργο αντικείμενο. 

Ήταν ένα μικρό αντικείμενο και με σπουδή διαπιστώσαμε, ότι ήταν τα πτερύγια μιας μικρής αεροπορικής... βόμβας! Πήραμε το αντικείμενο και το πήγαμε στους γονείς μας. Έντρομοι αυτοί διαπίστωσαν ότι δεν είχαμε πέσει και πολύ έξω! Ήταν τα πτερύγια ενός βλήματος όλμου, που ευτυχώς είχε σκάσει. Προφανώς, ήταν απομεινάρι το εμφυλίου...

Θα μπορούσαμε να είμαστε πιο άτυχοι και να είχαμε ξεθάψει κάποιο βλήμα που δεν είχε εκραγεί όπως τόσα παιδιά σε όλο τον πλανήτη. Σε αυτή την περίπτωση, μπορεί και να μην έγραφα ποτέ αυτό το κείμενο...

Μια αφιέρωση από το παρελθόν...

Στέκομαι μπροστά από τη παλιά βιβλιοθήκη στο πατρικό μου σπίτι. Περιεργάζομαι με το βλέμμα μου, το μωσαϊκό που δημιουργούν οι ράχες των βιβλίων. Απλώνω το χέρι μου, και βγάζω ένα από αυτά.Δεν είναι τυχαία η επιλογή μου.

Το βιβλίο είναι σε σχετικά καλή κατάσταση, αν και οι σελίδες του έχουν κιτρινίσει από την πολυκαιρία. Το είχα λάβει ως δώρο για τη γιορτή μου, σχεδόν 25 χρόνια πριν. Στη δεύτερη σελίδα, γραμμένη με όμορφα κοριτσίστικα γράμματα είναι η αφιέρωση: "Εύχομαι να σε βοηθήσει να βρεις τον πραγματικό σου εαυτό."

Χαμογελώ και νοιώθω ότι θέλω να απαντήσω με παιχνιδιάρικη διάθεση στην αφιέρωση. Υπάρχει ο πραγματικός μας εαυτός; Είναι κάτι σταθερό ή κάτι ρευστό που μεταβάλλεται και μεταμορφώνεται αενάως; Δεν είμαι ίδιος με τον 23χρονο φοιτητή. Στην πραγματικότητα δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν πέρυσι, ίσως ούτε καν με τον χθεσινό μου εαυτό.

Είμαι κάτι ρευστό: με αλλάζουν οι εμπειρίες που κουβαλούν τα χρόνια που περνούν. Δεν αντιμετωπίζω τους ίδιους φόβους και ανασφάλειες, καθώς κάποιες τις υπερνικώ, ενώ άλλες εισβάλουν στην ύπαρξή μου. Η κοσμοθεωρία μου μεταβάλετε προσπαθώντας να ερμηνεύσει ένα κόσμο που διαρκώς αλλάζει στα μάτια μου.Δεν άγομαι μόνο, αλλά προσπαθώ να με διαπαιδαγωγήσω για να γίνω καλύτερος, ότι και αν σημαίνει αυτό...

Χαμογελώντας έκλεισα το βιβλίο και το έβαλα προσεκτικά στη θέση του, μαζί με πολλές όμορφες αν και ξεθωριασμένες αναμνήσεις...

Ο πίνακας με τις επιθυμίες

Σε κάποιο μυστικό μέρος της ψυχής μας, φαντάζομαι ότι κρύβεται μια αίθουσα στην οποία δεσπόζουν κάποιοι μεγάλοι μαυροπίνακες, σαν αυτούς που υπάρχουν στα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων. Εκεί, γράφουμε και σβήνουμε τις μικρές και μεγάλες μας επιθυμίες.

Φαντάζομαι τον εαυτό μου παιδί, να γράφει άτσαλα και αστοίχιστα τις επιθυμίες μου. Κάποιο παιχνίδι, μια ακόμα επίσκεψη στο χωρίο και άλλα που μου φάνταζαν τότε πολύτιμα. Αργότερα ως έφηβος, πήρα το σφουγγάρι, έσβησα τις περισσότερες και έγραψα άλλες. Ως νεαρός, αναθεώρησα τη λίστα, πιστεύοντας πως αυτή περιείχε ότι ήταν σημαντικότερο στη ζωή μου. Όσο περνούσα τα χρόνια, κατάλαβα πως η λίστα έπρεπε πάντα να αναθεωρείται.

Στην πορεία, κάποιες επιθυμίες γίνονταν πραγματικότητα γεμίζοντάς με πρόσκαιρη ευτυχία, τις περισσότερες φορές. Άλλες παρέμεναν ανεκπλήρωτες, αφήνοντας αμυχές στην ψυχή. Και μερικές, γίνονταν πραγματικότητα αφού είχαν σβηστεί από το μαυροπίνακα, λες και το ζωή ήθελε να κάνει ένα κάνει ένα μάλλον άκαρδο αστείο.