Χρόνια πολλά φίλε!

Χρόνια πολλά φίλε! Το calendar στο PC, μου υπενθύμισε ότι σήμερα (07/04) ήταν τα γενέθλιά σου. Αν η ζωή ήταν δίκαιη, έπρεπε αυτή τη στιγμή να βρισκόμασταν σε ένα μπαράκι στη Θεσσαλονίκη, ακούγοντας μουσική, και να τα λέγαμε με τη συνοδεία μπύρας. 

Φίλε, θα είχαμε να θυμηθούμε ιστορίες από τα φοιτητικά μας χρόνια, να μιλήσουμε για τις συμφοιτήτριές μας που γουστάραμε. Θα μιλούσαμε για μουσική, computers και θα ανταλλάσσαμε αστείες ιστορίες που μας συνέβησαν από τότε που γύρισα στην Αθήνα μέχρι σήμερα. Αντί αυτού, πίνω μόνος και γράφω αυτό το κείμενο... βλέπεις σε λίγο καιρό θα κλείσει το δεύτερο έτος απουσίας σου.

Δεν θα το γυρίσω στο μεταφυσικό γιατί παραμένω σκεπτικιστής, όπως τότε. Ούτε θα γράψω κάτι δακρύβρεχτο. Φίλε μου, στο σύντομο πέρασμά σου από τη ζωή, επηρέασες πολλούς ανθρώπους, μεταξύ αυτών και εγώ.

Θα ήσουν περήφανος για το πόσο τακτικά γράφω τα querries και τις stored procedure μου. Θα γέλαγες όταν θα με άκουγες να χρησιμοποιώ την ατάκα σου:" Γούστα είναι αυτά, είπε ο πίθηκος και έφαγε το σαπούνι". Εξακολουθώ να προσπαθώ να προσηλυτίσω και άλλους στον Douglas Adams.    

Σε ευχαριστώ και πάλι φίλε, αν και γνωρίζω ότι δεν με ακούς. Είσαι ζωντανός στη σκέψη και στις καρδιές πολλών ανθρώπων, και πίστεψέ με, δεν το καταφέρνουν πολλοί αυτό!

Η μουσική είναι ο μόνος φίλος σου...

Υπάρχει μια σταθερά, ένα σημείο αναφοράς. Σου δίνει θάρρος όταν σε κυριεύει ο φόβος, παρηγοριά όταν είσαι θλιμμένος. Σε βοηθά να γιορτάσεις τις νίκες σου, σε παρηγορεί στις ήττες σου. Δεν σε εγκαταλείπει ποτέ...

Γιατί όπως κάποτε τραγούδησε ο Morrison: " η μουσική είναι ο μοναδικός φίλος σου, μέχρι το τέλος.."

Από τα αγαπημένα μου, που δεν είναι "πριόνια" όπως είπε και κάποια φίλη:

 

Πλησιάζοντας τα 45...

Πλησιάζω λοιπόν το μέσο της πέμπτης δεκαετίας της ζωής μου. Όλο και συχνότερα κάνω μια ανασκόπηση/αποτίμηση της έως τώρα ζωής μου. Τα συμπεράσματα δεν μου αρέσουν σχεδόν ποτέ... Φοβάμαι ότι σπατάλησα τα καλύτερά μου χρόνια κάνοντας αρκετές λάθος επιλογές (με καλές προθέσεις πάντα...) 

Πρέπει να είμαι πάλι σε κάποιο σταυροδρόμι. Οι προτεραιότητές μου αλλάζουν και επανεξετάζω το σύστημα αξιών μου. Με λίγα λόγια, για άλλη μια φορά αλλάζω.

Τι μου επιφυλάσσει λοιπόν το μέλλον; Δεν γνωρίζω. Αυτό που απαιτώ πλέον από εμένα, είναι να μην μετανιώσω ξανά για πράγματα που δεν έκανα...

Οι χαμένες μάχες

Από μικρό παιδί, θαύμαζα εκείνους τους πολεμιστές που συνέχιζαν να μάχονται μέχρι τέλους, γνωρίζοντας εκ προοιμίου ότι η μάχη που δίνουν είναι χαμένη.

Καθημερινά ο κάθε ένας από εμάς δίνει μάχες, σε πολλά και διαφορετικά πεδία. Δεν είναι μάχες όπου δυο στρατοί συγκρούονται. Είναι αθόρυβες, εσωτερικές ενάντια στις δυσκολίες, τις αδικίες, την τύχη και αυτό που μπορεί να περιγραφεί ποιητικά ως η Μοίρα. Οι μάχες αυτές είναι σκληρές και το διακύβευμα μεγάλο, οι αξίες, οι αρχές και τα όνειρα.

Ιδιαίτερα σκληρές είναι οι μάχες για τα άπιαστα όνειρα, για το κυνήγι μια προσωπικής ουτοπίας ή ενός προσωπικού παραδείσου. Η γνώση ότι η έκβαση είναι από πριν προδιαγεγραμμένη κάνει τις μάχες αυτές προσωπικές βουβές τραγωδίες.

Αξίζει κανείς να δίνει τις μάχες αυτές, γνωρίζοντας ότι η παράταση του αγώνα θα επιφέρει μόνο περισσότερο πόνο; Η απάντηση είναι πάντα καταφατική... 

Κάποιες στιγμές απόλυτης ευτυχίας...

Υπάρχουν στιγμές απόλυτης ευτυχίας, τόσο έντονης που μπορούν να φωτίσουν έστω και εφήμερα όλη μας τη ζωή, διώχνοντας για λίγο τα σκοτάδια που μας στοιχειώνουν. Μέσα στη λάμψη τους, υπάρχει πόνος ακόμα και απόγνωση, γιατί πάντα γνωρίζουμε ή έστω νοιώθουμε ότι η ευτυχία αυτή είναι παροδική...

Οταν γυρίζει ο διακόπτης

Σε κάποια αίθουσα του μυαλού ή της ψυχής, υπάρχει μια κονσόλα ελέγχου. Δεν είναι σύγχρονη, δεν έχει ψηφιακές ενδείξεις αλλά αναλογική. Θυμίζει κάτι από ταινίες επιστημονικής φαντασίας του 60, γεμάτη κουμπιά, μοχλούς και κυρίως διακόπτες.

Οι διακόπτες είναι ιδιαίτερα σημαντικοί. Ο κάθε ένας από αυτούς, μπορεί να γυρίσει σε διάφορες θέσεις και αντιπροσωπεύει αντίστοιχα στοιχεία της προσωπικότητας και του ψυχισμού μας. Οι θέσεις των διακοπτών καθορίζουν και τη προσωπικότητά μας...

Όταν είμαστε παιδιά και μέχρι τα πρώτα χρόνια μετά την εφηβεία, οι ρυθμίσεις μας αλλάζουν και πολλοί διακόπτες γυρίζουν σε αλλη θέση. Μεγαλώνοντας, σταδιακά οι αλλαγές σταματούν, οι διακόπτες μένουν στη τελική θέση και η κονσόλα αρχίζει να μαζεύει σκόνη...

Τίποτα όμως δεν είναι οριστικό και αμετάκλητο σε αυτό τον κόσμο. Έρχεται η στιγμή, που ξαφνικά ένας ή περισσότεροι διακόπτες γυρνούν σε άλλη θέση. Οι ρυθμίσεις αλλάζουν και ξαφνικά είμαστε άλλοι άνθρωποι. Ποιος και γιατί προκαλείται αυτή η αλλαγή διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, και σε τελική ανάλυση δεν έχει σημασία.

Δεν πρέπει να φοβόμαστε τις αλλαγές στις ρυθμίσεις μας. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι η σκόνη στην κονσόλα...

Σιδερένια σοδειά...

Ο περασμένος αιώνας χαρακτηρίστηκε από τις δυο πιο αιματοβαμμένες συρράξεις που γνώρισε ο πλανήτης. Περισσότερα από 70 χρόνια από το τέλος του Β' ΠΠ, οι συνέπειές τους συνεχίζουν να μας επηρεάζουν την πραγματικότητά μας. Όσοι ζουν στο Κορδελιό, θα το συνειδητοποίησαν...

Εκατομμύρια βόμβες,οβίδες και νάρκες που δεν έχουν εκραγεί  από τους δυο πολέμους βρίσκονται σε όλο τον πλανήτη. Οι αγρότες στο Βέλγιο, ανακαλύπτουν στα χωράφια τους πολλά τέτοια θανατηφόρα ενθύμια, από τον Α' ΠΠ. Οι τυχεροί απλά ειδοποιούν το στρατό, ενώ οι άτυχοι... Το φαινόμενο αυτό αποκαλείται σιδερένια σοδειά.

Το περιστατικό με την βόμβα του Κορδελιού, μου θύμισε την δική μου σχετική εμπειρία. Πρέπει να ήμουν 10 χρονών, όταν βρεθήκαμε σε ένα εξοχικό φίλων κάπου στη Βάρκιζα. Εγώ και αδελφός μου, μαζί με τα άλλα δυο παιδιά του φιλικού ζευγαριού είμαστε σε ένα κοντινό λοφάκι και εξερευνούμε. Την προσοχή μας απέσπασε ένα περίεργο αντικείμενο. 

Ήταν ένα μικρό αντικείμενο και με σπουδή διαπιστώσαμε, ότι ήταν τα πτερύγια μιας μικρής αεροπορικής... βόμβας! Πήραμε το αντικείμενο και το πήγαμε στους γονείς μας. Έντρομοι αυτοί διαπίστωσαν ότι δεν είχαμε πέσει και πολύ έξω! Ήταν τα πτερύγια ενός βλήματος όλμου, που ευτυχώς είχε σκάσει. Προφανώς, ήταν απομεινάρι το εμφυλίου...

Θα μπορούσαμε να είμαστε πιο άτυχοι και να είχαμε ξεθάψει κάποιο βλήμα που δεν είχε εκραγεί όπως τόσα παιδιά σε όλο τον πλανήτη. Σε αυτή την περίπτωση, μπορεί και να μην έγραφα ποτέ αυτό το κείμενο...