Alert! Κρίση Μέσης Ηλικίας!

Πλησιάζω τα... 45! Πως έγινε αυτό; Να πάρει, δεν έχω πετύχει τίποτα από αυτά που ονειρευόμουν*, και τα θεωρητικά πιο δημιουργικά μου χρόνια έχουν περάσει! Πανικός!

Τον τελευταίο χρόνο, ομολογώ έχω κάποιες τέτοιες κρίσεις. Κάποιες φορές πανικοβάλλομαι, και κάποιες φορές με πιάνει κατάθλιψη.

Σχεδόν πάντα βρίσκω όμως διέξοδο: τα γράφω όλα εκεί που δεν πιάνει μελάνι, πίνω μια ή περισσότερες μπύρες και ακούω μουσική που με εμπνέει, όπως Venom. Και τι να λέει που έλεγα και κάποτε...

*στο βαθμό που θα ήθελα...

Αφήνοντας πίσω το παρελθόν

Η μνήμη μας παίζει συχνά περίεργα παιχνίδια. Πολλές φορές αναδημιουργεί το παρελθόν, εξιδανικεύοντας το, διαγράφοντας κάθε τι αρνητικό. Το κάνει να φαντάζει ως μια ουτοπία, ένας χαμένος παράδεισος...

Καταφεύγω συχνά στο παρελθόν αναπολώντας όμορφες εποχές, ειδικά σε δύσκολες στιγμές. Μελαγχολώ  για ένα χαμένο παράδεισο που ίσως δεν υπήρχε ποτέ...

Αποφάσισα να αφήσω πίσω το παρελθόν. Νοιώθω ότι βρίσκομαι σε ένα μεταβατικό στάδιο. Επικεντρώνομαι μόνο στο παρόν και προσπαθώ να είμαι έτοιμος για αυτά που μου επιφυλάσσει το μέλλον.

Χρόνια πολλά φίλε!

Χρόνια πολλά φίλε! Το calendar στο PC, μου υπενθύμισε ότι σήμερα (07/04) ήταν τα γενέθλιά σου. Αν η ζωή ήταν δίκαιη, έπρεπε αυτή τη στιγμή να βρισκόμασταν σε ένα μπαράκι στη Θεσσαλονίκη, ακούγοντας μουσική, και να τα λέγαμε με τη συνοδεία μπύρας. 

Φίλε, θα είχαμε να θυμηθούμε ιστορίες από τα φοιτητικά μας χρόνια, να μιλήσουμε για τις συμφοιτήτριές μας που γουστάραμε. Θα μιλούσαμε για μουσική, computers και θα ανταλλάσσαμε αστείες ιστορίες που μας συνέβησαν από τότε που γύρισα στην Αθήνα μέχρι σήμερα. Αντί αυτού, πίνω μόνος και γράφω αυτό το κείμενο... βλέπεις σε λίγο καιρό θα κλείσει το δεύτερο έτος απουσίας σου.

Δεν θα το γυρίσω στο μεταφυσικό γιατί παραμένω σκεπτικιστής, όπως τότε. Ούτε θα γράψω κάτι δακρύβρεχτο. Φίλε μου, στο σύντομο πέρασμά σου από τη ζωή, επηρέασες πολλούς ανθρώπους, μεταξύ αυτών και εγώ.

Θα ήσουν περήφανος για το πόσο τακτικά γράφω τα querries και τις stored procedure μου. Θα γέλαγες όταν θα με άκουγες να χρησιμοποιώ την ατάκα σου:" Γούστα είναι αυτά, είπε ο πίθηκος και έφαγε το σαπούνι". Εξακολουθώ να προσπαθώ να προσηλυτίσω και άλλους στον Douglas Adams.    

Σε ευχαριστώ και πάλι φίλε, αν και γνωρίζω ότι δεν με ακούς. Είσαι ζωντανός στη σκέψη και στις καρδιές πολλών ανθρώπων, και πίστεψέ με, δεν το καταφέρνουν πολλοί αυτό!

Η μουσική είναι ο μόνος φίλος σου...

Υπάρχει μια σταθερά, ένα σημείο αναφοράς. Σου δίνει θάρρος όταν σε κυριεύει ο φόβος, παρηγοριά όταν είσαι θλιμμένος. Σε βοηθά να γιορτάσεις τις νίκες σου, σε παρηγορεί στις ήττες σου. Δεν σε εγκαταλείπει ποτέ...

Γιατί όπως κάποτε τραγούδησε ο Morrison: " η μουσική είναι ο μοναδικός φίλος σου, μέχρι το τέλος.."

Από τα αγαπημένα μου, που δεν είναι "πριόνια" όπως είπε και κάποια φίλη:

 

Πλησιάζοντας τα 45...

Πλησιάζω λοιπόν το μέσο της πέμπτης δεκαετίας της ζωής μου. Όλο και συχνότερα κάνω μια ανασκόπηση/αποτίμηση της έως τώρα ζωής μου. Τα συμπεράσματα δεν μου αρέσουν σχεδόν ποτέ... Φοβάμαι ότι σπατάλησα τα καλύτερά μου χρόνια κάνοντας αρκετές λάθος επιλογές (με καλές προθέσεις πάντα...) 

Πρέπει να είμαι πάλι σε κάποιο σταυροδρόμι. Οι προτεραιότητές μου αλλάζουν και επανεξετάζω το σύστημα αξιών μου. Με λίγα λόγια, για άλλη μια φορά αλλάζω.

Τι μου επιφυλάσσει λοιπόν το μέλλον; Δεν γνωρίζω. Αυτό που απαιτώ πλέον από εμένα, είναι να μην μετανιώσω ξανά για πράγματα που δεν έκανα...

Οι χαμένες μάχες

Από μικρό παιδί, θαύμαζα εκείνους τους πολεμιστές που συνέχιζαν να μάχονται μέχρι τέλους, γνωρίζοντας εκ προοιμίου ότι η μάχη που δίνουν είναι χαμένη.

Καθημερινά ο κάθε ένας από εμάς δίνει μάχες, σε πολλά και διαφορετικά πεδία. Δεν είναι μάχες όπου δυο στρατοί συγκρούονται. Είναι αθόρυβες, εσωτερικές ενάντια στις δυσκολίες, τις αδικίες, την τύχη και αυτό που μπορεί να περιγραφεί ποιητικά ως η Μοίρα. Οι μάχες αυτές είναι σκληρές και το διακύβευμα μεγάλο, οι αξίες, οι αρχές και τα όνειρα.

Ιδιαίτερα σκληρές είναι οι μάχες για τα άπιαστα όνειρα, για το κυνήγι μια προσωπικής ουτοπίας ή ενός προσωπικού παραδείσου. Η γνώση ότι η έκβαση είναι από πριν προδιαγεγραμμένη κάνει τις μάχες αυτές προσωπικές βουβές τραγωδίες.

Αξίζει κανείς να δίνει τις μάχες αυτές, γνωρίζοντας ότι η παράταση του αγώνα θα επιφέρει μόνο περισσότερο πόνο; Η απάντηση είναι πάντα καταφατική... 

Κάποιες στιγμές απόλυτης ευτυχίας...

Υπάρχουν στιγμές απόλυτης ευτυχίας, τόσο έντονης που μπορούν να φωτίσουν έστω και εφήμερα όλη μας τη ζωή, διώχνοντας για λίγο τα σκοτάδια που μας στοιχειώνουν. Μέσα στη λάμψη τους, υπάρχει πόνος ακόμα και απόγνωση, γιατί πάντα γνωρίζουμε ή έστω νοιώθουμε ότι η ευτυχία αυτή είναι παροδική...