Περί ντιντίδων ο λόγος...

Ένας από τους χαρακτήρες των παλαιών αγαπημένων ελληνικών ταινιών ήταν και αυτός του... ντιντή. Συνήθως πλούσιος νέος, υποκριτικά ευγενής, τεμπέλης και πάντα φλώρος. Ο κομψευόμενος αυτός νέος ήταν ο ερωτικός αντίζηλος, που τον προτιμούσαν οι γονείς της πρωταγωνίστρια, απέναντι στο φτωχό, πλην τίμιο και λεβέντη, πρωταγωνιστή

Η λέξη αυτή μου αρέσει, καθώς μεταξύ άλλων μου θυμίζει τις ταινίες αυτές, αλλά και άλλες πιο αθώες εποχές. Τη χρησιμοποιώ, όπως και δικές μου παραλλαγές*, για να χαρακτηρίσω κάποιο ως φλώρο, και όχι για τις προτιμήσεις του.

Ο χαρακτηρισμός αυτός ήρθε στην επικαιρότητα, από ένα άρθρο του κου Κρανιδιώτη, ο οποίος είναι πολιτικός φίλος του προέδρου της ΝΔ. Κάποιοι εστιάζουν στο χαρακτηρισμό, για να εκφράσουν την "ανησυχία" τους, για τις πολιτικές φιλίες του κου Σαμαρά. Για την ουσία, και το μήνυμα που θέλει να περάσει ο αρθρογράφος, δεν γίνεται καν συζήτηση.

Το βασικό νόημα του κειμένου, όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνομαι, είναι η περιγραφή της ανάγκης/απαίτησης πολλών ελλήνων, από όλους τους ιδεολογικούς χώρους: Για πολιτικούς,αυτοδημιούργητους επαγγελματικά, πατριώτες, που μιλούν με ειλικρίνεια, χωρίς να καταφεύγουν σε επικοινωνιακά τεχνάσματα. Για ανθρώπους που θα αγωνιστούν για το μέλλον του λαού μας, και δεν θα αναλώνονται σε ενδοκομματικές διαμάχες.

Μου αρέσουν τα κείμενα του κυρίου Κρανιδιώτη, και τις περισσότερες φορές με εκφράζουν. Βέβαια, αυτός πιστεύει πως η ΝΔ μπορεί να σώσει τον τόπο, σε αντίθεσή με την αφεντιά μου, που έχω χάσει τη πίστη μου στα κόμματα εδώ και καιρό. Πιστεύω όμως πως μα ενώνουν οι καλές προθέσεις και η αγάπη για τον τόπο αυτό.

Δυστυχώς, στη χώρα μας, ασχολούμαστε με τις λέξεις, και ποτέ με τα νοήματα...

*Τιριτάγκας, ντριγκιντράγκας κ.α.

Άντε, αμπλάβε, μαγκλάβε, αγκλάβε, καρεκλέ!

Που πάμε; Πως θα είναι επόμενη, δύσκολη δεκαετία; Πως θα βγούμε από την κρίση; Και αν βγούμε, πως δεν θα ξαναβγούμε; Μερικές από τις ερωτήσεις, που μας βασανίζουν αυτή την εποχή;

Και οι ερωτήσεις, οδηγούν σε περισσότερες ερωτήσεις: Πως αυτοί που μας οδήγησαν στη κρίση, θα μας βγάλουν από αυτή; Θα αποκτήσουμε κοινωνική συνείδηση; Θα σταματήσει η κάθε ομάδα, να "αγωνίζεται" για τα "δικαιώματά" της, εις βάρος όλων υπολοίπων; Θα αφήσουμε στην άκρη το δόγμα: "να περνώ καλά και ας καεί το σύμπαν":

Μπορούμε να δημιουργήσουμε, αντί να πασαλείβουμε και να μπαλώνουμε; Να επινοήσουμε, αντί να δολοπλοκήσουμε; Να χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας, για καινοτόμες και πρωτοποριακές ιδέες, αντί για μικρο απάτες; Θα ξεχωρίσουμε, τον ευφυή από τον πονηρό;

Θα απομονώσουμε τους απατεώνες; Θα επιβραβεύσουμε τους τίμιους; Θα προστατεύσουμε τους δυνατούς από τους αδυνάτους; Τους ορμητικούς από τους αδρανείς;

Για όλα τα παραπάνω, και για ακόμα περισσότερα, ίσως για το μέλλον μας εν γένει, μια φράση μου έρχεται στο μυαλό: Άντε, αμπλάβε, μαγκλάβε, αγκλάβε, καρεκλέ! Και τι σημαίνει αυτό: Τίποτα! Είναι μια φράση από μια αστεία, σχεδόν ξεχασμένη ιστορία, που τη χρησιμοποιώ για να περιγράφω καταστάσεις απολύτου... χάους....

Οπτική γωνία

Μια από τις επιλογές, που καθορίζουν τη πορεία μας, είναι και η γωνία με την κοιτάμε τη ζωή...

Επιλέγοντας να κοιτάμε προς τα κάτω: κοιτάμε αυτούς που θεωρούμε χειρότερους από εμάς σε κάποιο τομέα (σχέσεις, δουλειά, ηθική κα.) είτε ως ανθρώπους εν γένει. Σε αυτούς, ξεχωρίζουμε αυτούς που θεωρούμε σε πλεονεκτικότερη θέση από εμάς, και τους φθονούμε. "Κοίταξε αυτόν, είναι πιο πλούσιος/ευτυχισμένος/τυχερός". Και πολλές φορές, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, αρχίζουμε να τους ακολουθούμε...

Κοιτώντας προς τα επάνω: θαυμάζουμε/εκτιμούμε/αναγνωρίζουμε αυτούς που τους θεωρούμε σε υψηλότερο επίπεδο, είτα σε κάποια πτυχή της ζωής, είτε ως ανθρώπους. Και μοιραία, έστω και ανεπαίσθητα, ανεβαίνουμε λίγο ψηλότερα.

Τελικά, βαδίζεις στην κατεύθυνση που κοιτάς...

Εγωκεντρισμός - Μια ιστορία από το NBA

Ο Latrell Sprewell ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες στο NBA, κατά τη διάρκεια της καριέρας του, από το 1992 έως το 2004. Παικταράς, από τα καλύτερους περιφερειακούς της περιόδου του,δεινότατος σκόρερ, και πολύ θεαματικός (έχουν μείνει στην ιστορία τα τρομερά καρφώματα του). Εκτός από τις αθλητικές επιδόσεις του, έχει μείνει στην ιστορία και για την σκοτεινή πλευρά του, με αποκορύφωμα, την απόπειρα στραγγαλισμού ενός από τους προπονητές του.Όπως και για την ιστορία που ακολουθεί.

Το 2004 ο Sprewell έπαιζε στην Μινεσότα, και το τότε πλουσιοπάροχο συμβόλαιό του (18 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο), έληγε. Καθώς ο παίκτης ήταν σε προχωρημένη μπασκετική ηλικία (34), η ομάδα του πρότεινε ένα τριετές συμβόλαιο 7 εκατομμυρίων δολαρίων., ετησίως Οργισμένος το απέρριψε, κάνοντας την εξής εκπληκτική δήλωση:"Έχω οικογένεια να θρέψω!". Όταν δημοσιογράφοι του ανέφεραν, τους χιλιάδες εργαζόμενους στη Μινεσότα, που είχαν προβλήματα επιβίωσης, ο Sprewell τους απάντησε, πως με τέτοιο συμβόλαιο, και αυτός μπορεί στο μέλλον να βρεθεί στη θέση τους...

Το ΝΒΑ δεν αστειεύεται, ο παίκτης δεν βρήκε συμβόλαιο της αρεσκείας του, με αποτέλεσμα να τερματίσει, μάλλον πρόωρα την καριέρα του.Και καθώς πολλοί αθλητές είναι εξαιρετικά κακοί στην διαχείριση της περιουσίας του, δυστυχώς ο Sprewell χρεοκόπησε.... και σήμερα είναι άφραγκος.

Η δυσάρεστη αυτή ιστορία, μου έρχεται στο νου, κάθε φορά που κάποιος διαμαρτύρεται και οργίζεται, για κάτι που θεωρεί πως δικαιούται, παραβλέποντας το γεγονός, ότι είναι από τους ευνοημένους σε σχέση με την πλειονότητα των συνανθρώπων του. Πολλές φορές, που συνειδητοποιώ πως ίσως και εγώ σκέφτομαι με αυτό τον τρόπο. Πριν από κάθε διαμαρτυρία, είναι πιστεύω απαραίτητο κάποιος να συγκρίνει τη θέση του, με αυτή των υπολοίπων. Όχι για να σταματήσει να διεκδικεί αυτά που θεωρεί ότι του αξίζουν, αλλά για να μην χάνει το δίκιο του, διαπράττοντας ύβρι...

Wiki διαρροές

Στην γνωστή ιστοσελίδα wikileaks θα δημοσιευθούν πάνω από 250.000 τηλεγραφήματα πρεσβειών των ΗΠΑ. Τα τηλεγραφήματα αυτά έγιναν από τα τέλη του 1966 μέχρι το Φεβρουάριο που μας πέρασε. Τα σχετικά έγγραφα θα εμφανίζονται στην ιστοσελίδα σταδιακά, λόγο της σημασίας τους και κυρίως του μεγάλου όγκου τους.

Έχοντας τις επιφυλάξεις μου, κυρίως για την αυθεντικότητα τους (μου έκανε εντύπωση ο ανεπίσημος τόνος που είναι γραμμένα), δίνεται η δυνατότητα μέσω το εγγράφων αυτών σε οποίο ενδιαφέρεται, να αποκτήσει γνώση των παρασκηνίων της παγκόσμιας σκηνής. Αναμένω με ενδιαφέρων και αγωνία...

Μνημείο για τους Νεοτούρκους...

Μνημείο για την επανάσταση των Νεοτούρκων θέλει να ανεγείρει στη Θεσσαλονίκη, ο νέος Δήμαρχος κος Μπουτάρης. Αυτό βέβαια δεν είναι νέο, καθώς ο κος Μπουτάρης το είχε δηλώσει παλαιότερα σε συνεντεύξεις του.

Ρωτώ λοιπόν ο αφελής: Το κίνημα των Νεοτούρκων δεν ήταν εθνικιστικό; Δεν κατηγορείται για τις γενοκτονίες, Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων; Θέλουμε να συμφιλιωθούμε με τους Τούρκους, αλλά να συγκρουστούμε με τους αδελφούς Αρμενίους;

Σε μια περιοχή που 2 στους 3 Αλβανούς είναι υπέρ της μεγάλης Αλβανίας, οι Σκοπιανοί διεκδικούν τη μισή Ελλάδα γενικώς, και οι γείτονες θέλουν να ξαναζωντανέψουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, εμείς θα πρέπει να ξεχάσουμε την ιστορία μας; Δεν χτίζονται έτσι σχέσεις φιλίας, αλλά σχέσεις υποτέλειας;

Ευτυχώς που ο κος Μπουτάρης δεν είναι ο νέος δήμαρχος της Βιέννης...

Οι ερωτήσεις ενός οπισθοδρομικού

Με αφορμή των νίκες των κκ Μπουτάρη και Καμίνη, στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, ακούστηκαν μετά από καιρό, σχόλια περί επικράτησης των προοδευτικών δυνάμεων. Αλήθεια, ποιες τελικά είναι οι προοδευτικές δυνάμεις στη χώρα μας, και τι πρεσβεύουν;

Πως προσδιορίζεται ο προοδευτικός; Είναι ο οπαδός του πολυπολιτισμού; Είναι υπέρ του χωρισμού της εκκλησίας από το κράτος; Πιστεύει στην αναθεώρηση της ελληνικής ιστορίας για να καταπολεμηθεί ο εθνικισμός; Θεωρεί τις παραδοσιακές αξίες, όπως η οικογένεια ξεπερασμένες;

Σίγουρα δεν είμαι κατά του διαχωρισμού της Εκκλησίας από το Κράτος, καθώς αυτό μπορεί να γίνει με τρόπο αμοιβαία ωφέλιμο.Για τα υπόλοιπα: Το περίφημο μοντέλο του πολυπολιτισμού, θεωρείτε πλέον σε όλη την Ευρώπη ξεπερασμένο, και χώρες παραδοσιακά φιλελεύθερες (Ολλανδία) αλλάζουν την στάση τους, επιβάλλοντας όρους και κανόνες στη μετανάστευση. Να καταρρίψουμε τους μύθους μας, να νερώσουμε την ιστορία μας, σε περιοχή, όπου οι εθνικισμοί των γειτόνων μας, και διεκδικήσεις εις βάρος μας, όχι μόνο δεν έπαψαν να υπάρχουν αλλά γιγαντώνονται. Και αναφορικά με την οικογένεια, σε μια χώρα όπου έχει καταρρεύσει οικονομικά, παρέχει καταφύγιο σε πολλούς συμπολίτες μας, παρέχοντας τα στοιχειώδη για την διατήρηση της αξιοπρέπειάς τους.

Καθώς προοδευτικοί, αυτοπροσδιορίζονταν τα τελευταία χρόνια,αρκετοί πολιτικοί και διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Αλήθεια, καθώς είναι υπερ της προόδου, τί έκαναν για τα προβλήματα αυτού του τόπου; Για τη διαφθορά, το δυσκίνητο και προβληματικό Δημόσιο, την συνεχιζόμενη υποβαθμιζόμενη ποιότητα της παρεχώμενης παιδείας; Αντιστάθηκαν στην οικογενιοκρατία; Ζήτησαν το διαχωρισμό κόμματος και κράτους;

Αλήθεια, όταν κάποιος αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικός, θεωρεί όσους διαφωνούν μαζί του οπισθοδρομικούς; Όπως και οι παρατάξεις που αυτοαποκαλούνται δημοκρατικές, δεν υπονοούν ότι οι πολιτικοί αντίπαλοι τους είναι αντιδημοκράτες. Δεν είναι καιρός, να αφήσουμε στην άκρη τις ταμπελίτσες;