Φράουλες και υποκρισία

Μερικές σκόρπιες σκέψεις, με αφορμή το αίσχος της Μανωλάδας:

Ναι υπάρχουν ακόμα φεουδάρχες στη χώρα μας. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα συγκεκριμένα τομάρια με τις καραμπίνες, αλλά και για εργοδότες σε πιο "εξευγενισμένους" κλάδους που θεωρούν ότι οι υπάλληλοι τους είναι δούλοι, και τους κάνουν χάρη αν τους πληρώσουν τα συμφωνηθέντα, ή τις ασφαλιστικές εισφορές. Είναι το λεγόμενο νεοελληνικό μοντέλο επιχειρηματικότητας, και προϋπήρχε της κρίσης.

Ο μισθός που λάμβαναν οι μετανάστες στη Μανωλάδα είναι ο πραγματικός κατώτατος μισθός, και δεν ανεβοκατεβαίνει με νόμους ή διατάγματα. Και είναι τόσο χαμηλός που κανείς από το 1,5 εκατομμύριο Έλληνες ανέργους δεν πάει να δουλέψει με αυτόν.

Όσο υπάρχει προσφορά για τέτοιου είδους εργασία, θα υπάρχουν ανάλογα φαινόμενα. Ο τρομακτικός αριθμός ανειδίκευτων μεταναστών δεν μπορεί παρά να απορροφηθεί σε τέτοια κάτεργα, αφού βιομηχανία δεν διαθέτουμε για να απασχοληθούν εκεί.

Τέτοιες επιχειρήσεις συμβάλουν μόνο στον πλουτισμό των "επιχειρηματιών". Μπορεί μεν να συνεισφέρουν στις εξαγωγές, αλλά δεν πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές, και μεγάλο μέρος των μαύρων χρημάτων που πληρώνουν (όταν πληρώνουν), φεύγει στο εξωτερικό, αφού οι μετανάστες τα στέλνουν στην πατρίδα τους.

Θα πάει το ΣΔΟΕ και η Επιθεώρηση Εργασίας να εξετάσει την κατάσταση. Οι παρανομίες θα κρυφτούν και όλα θα γίνουν όπως πριν σε μια εβδομάδα. Μόλις η είδηση ξεθωριάσει, τα πράγματα θα ξαναγίνουν όπως πριν.

Ήταν ρατσιστικά τα κίνητρα; Δεν το γνωρίζω, αλλά αξίζει να αναφερθεί πως σε ανάλογα περιστατικά στο παρελθόν, οι επιστάτες ήταν και αυτοί μετανάστες...

Και τέλος περισσεύει η υποκρισία: πολλές δηλώσεις, πολλές καταδίκες, πολλά ποσταρίσματα στο facebook, όλα τα επικοινωνιακά όπλα να βάλουν ταυτόχρονα. Καμία πρόθεση όμως, για την λύση των προβλημάτων.

Να μη ξεχνάμε πως  οι καταγγέλλοντες είναι και αυτοί εργοδότες και πολλές φορές του μοντέλου που περιέγραψα.

Γιατί και αυτό το περιστατικό, είναι σύμπτωμα της ανομίας που κυριαρχεί παντού στη χώρα μας. Οι νόμοι δεν εφαρμόζονται, σε αρκετές περιπτώσει και μετά από προτροπή βουλευτών. Νόμος είναι το ατομικό συμφέρον, και εφαρμόζεται ανάλογα με την ισχύει και την επιρροή του ενδιαφερόμενου.

Αν πραγματικά θέλουμε να μην έχουμε άλλες Μανωλάδες, η μαύρη εργασία πρέπει να εξαφανιστεί και οι νόμοι να εφαρμοστούν για όλους.

Χρειαζόμαστε και άλλους σαν τον Ρεχάγκελ!

Ο κύριος Ρεχάγκελ ανέλαβε το ρόλο του πρεσβευτή καλή θέλησης, για την αναθέρμανση των σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας. Ένα εγχείρημα καταδικασμένο από την αρχή, καθώς δεν μπορώ να φανταστώ κάποια προσωπικότητα (και δεν εννοώ μόνο της εποχής μας), που να μπορεί να το επιτύχει αυτό. Και οι δυο πλευρές έχουν ευθύνη: άκρατος λαϊκισμός και υποκρισία από την δική μας πλευρά, δασκαλίστικη νοοτροπία και στενοκεφαλιά από την άλλη.

Είτε μας αρέσει, είτε όχι, ο κύριος Ρεχάγκελ πρόσφερε στο ελληνικό ποδόσφαιρο όσο κανείς άλλος.Εκτός από την πανάξια κατάκτηση του Ευρωπαϊκού τροπαίου το 2004 στην Πορτογαλία, η ομάδα μας έπαιξε σε άλλη μια τελική φάση Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, και συμετείχε και σε ένα Μουντιάλ. Τις επιτυχίες αυτές, η ομάδα της εξαργυρώνει και θα συνεχίσει να το κάνει για καιρό.Και μαζί με το βασιλικό, ποτίστηκαν και αρκετές γλάστρες...

Βέβαια, η αποδόμιση των επιτευγμάτων του κυρίου Ρεχάγκελ ξεκίνησε από την επόμενη μέρα του θριάμβου στην Πορτογαλία. Πάμπολοι προπονητές (όχι μόνο του καναπέ) έκαναν υποδείξεις στο Γερμανό, καθώς και δριμεία κριτική. Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν αυτές τις μέρες, όπου άκουσα κάποιο καφενόβιο να ισχυρίζεται ότι δωροδοκίσαμε τους διαιτητές το 2004, αλλά και ο χυδαίος τρόπος που του επιτέθηκαν από το τηλεοπτικό Τσαντήρι, οι κύριοι Λαζόπουλος και Ζουγανέλης με πρόφαση τη σάτυρα.

Πώς τα έκανε ο κύριος Ρεχάγκελ όλα αυτά; Όταν ανέλαβε την ομάδα, επέλεξε τους παίκτες που θεώρησε κατάλληλους (όχι κατ' ανάγκη τους καλύτερους), τους έκανε ένα σύνολο και με βάση τις δυνατότητές τους, έχτισε την αγωνιστική φιλοσοφία της ομάδας. Δεν άλλαξε σημαντικά το σχεδιασμό του, και αγνόησε τις φωνές που του ζητούσαν επιτακτικά να παρεκκλίνει από αυτό.

Εννοείται πως στην πορεία έκανε λάθη: κάποιες φορές η αγωνιστική εικόνα της ομάδας ήταν κακή, θυμηθείτε την πρεμιέρα του δεύτερου Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Αδίκησε κατάφωρα κάποιους παίκτες όπως τον Άκη Ζήκο και τον Ιεροκλή Στολτίδη (δεν θα του το συγχωρήσω ποτέ αυτό). Τα αποτελέσματα όμως τον δικαιώνουν.

Εν κατακλείδι, στον κύριο Ρεχάγκελ ανατέθηκε μια αποστολή: είχε σχέδιο, επέμενε σε αυτό και την έφερε εις πέρας με απίστευτη επιτυχία. Πόσοι άραγε το έχουν κάνει αυτό; Πόσοι από αυτούς, που εμφανίζονται ως σωτήρες της δοκιμαζόμενης χώρας μας, έχουν ένα ανάλογο σχέδιο; ΚΑΝΕΙΣ!

Δεν χρειαζόμαστε μάγους, ή ημίθεους. Χρειαζόμαστε απλά αυτούς που γνωρίζουν και μπορούν να κάνουν με επιτυχία της δουλεία που θα τους ανατεθεί. Χρειαζόμαστε δηλαδή περισσότερους Ότο Ρεχάγκελ.

Υ.Γ. Αγαπητέ κύριε Λαζόπουλε: τα προηγούμενα χρόνια στην εκπομπή σας κάνατε μεν προπαγάνδα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, χαρίζατε γέλιο δε στο κοινό που σας παρακολουθούσε. Φέτος κάνετε μόνο το πρώτο, το οποίο χωρίς το δεύτερο δεν είναι καν αποτελεσματικό. Είναι κρίμα, γιατί το ταλέντο σας δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς...

Και όμως: μας έχουν κουρέψει!

Μετά το δράμα της Κύπρου, ήταν αναμενόμενο το ενδεχόμενο του κουρέματος του καταθέσεων, να απασχολεί την κοινή γνώμη. Έλα που ο βρεγμένος δεν θα έπρεπε να φοβάται τη βροχή! Το έχουμε περάσει, και μάλιστα αρκετές φορές!

Το δικό μας κούρεμα δεν αφορούσε τα λεφτά στις τράπεζες μόνο. Με μια απόφαση, κουρεύονταν οι καταθέσεις, τα λεφτά στο στρώμα, στο μπαούλο και αυτά που είχαμε στην κωλότσεπη. Δεν το έλεγαν τότε έτσι, το αποκαλούσαν διολίσθηση και υποτίμηση!

Ναι, στα χρόνια στης δραχμής, που κάποιοι τις αποδίδουν μαγικές ιδιότητες, με μια απόφαση έχανε την αξία της 15%. Μάλιστα κατά τη δεύτερη τετραετία του "μεγάλου" Ανδρέα, είχαμε φάει κατακέφαλα δυο τέτοιες διαδοχικές υποτιμήσεις. Και πληθωρισμό σταθερά διψήφιο, κοντά στο 20%.

Θα μου πείτε, η υποτίμηση κάνει τα προϊόντα που παράγει μια χώρα ανταγωνιστικότερα. Μόνο που η χώρα μας, εισάγει ακόμα και κουκιά από το Περού, αλλά οι δραχμίστας το ξεχνούν αυτό.

Βέβαια, η δραχμή έχει ένα μεγάλο "καλό": μπορεί το κράτος να δίνει αυξήσεις! Να βγαίνει ο εκάστοτε τσάρος της οικονομίας, να ανακοινώνει αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις της τάξεως του 10%  και ας είναι ο πληθωρισμός κοντά στο είκοσι...  Να αγοράζει ψήφους με χρωματιστά χαρτάκια.

Είναι η Γερμανική επικυριαρχία ο χειρότερος κίνδυνος για την ΕΕ;

Παρακολουθώντας το δράμα της Κύπρου, ακόμα και ο πιο ένθερμος υποστηρικτής της Γερμανίας, θα πείστηκε για τις προθέσεις της ηγεσίας της να κυριαρχήσει απόλυτα στην Ευρώπη. Εννοείται πως τόσο για τα προβλήματα της Κύπρου, τις Ελλάδος και των άλλων χωρών δεν ευθύνονται οι Γερμανοί, όμως τα εκμεταλλεύονται για να θεμελιώσουν την ηγεμονία τους στην ΕΕ.

Είναι η προσπάθεια της Γερμανίας για να κυριαρχήσει, η μεγαλύτερη απειλή της ΕΕ; Ή μήπως υπάρχει κάποιος ουσιαστικότερος και μεγαλύτερος κίνδυνος για τα κράτη της γηραιάς ηπείρου;

Νομίζω πως είναι ενδιαφέρον να εξεταστεί η κατάσταση της Ευρώπης, σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο. Τα κράτη που την απαρτίζουν γερνούν δημογραφικά, ενώ οι πολίτες τους έχουν (έχουμε) συνηθίσει σε ένα πολύ υψηλό βιωτικό επίπεδο. Ο συνδυασμός των δύο αυτών παραγόντων κάνουν τις οικονομίες των χωρών μη ανταγωνιστικές.

Ίσως όμως αυτά δεν είναι τα σοβαρότερα προβλήματα. Κατά την άποψή μου, η Ευρώπη εκτός από δημογραφικά και οικονομικά, είναι παρηκμασμένη πνευματικά. Η νοοτροπία που επικρατεί είναι ακραία υλιστική και κοντόφθαλμη. Επιθυμούμε να ζούμε το παρόν όσο καλύτερα μπορούμε, αγνοώντας τελείως το μέλλον.

Αν δεν αλλάξουν τα παραπάνω, η Ευρώπη όπως την γνωρίζουμε, αλλά και ο πολιτισμός της, θα πάψει να υπάρχει. Οπότε η Γερμανική κυριαρχία δεν θα έχει κανένα νόημα. Απλά το Γερμανικό κράτος θα είναι από τα τελευταία που θα καταρρεύσουν.

Υστερούμε και στη καινοτομία...

Τα πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, δυστυχώς είναι σύνθετο και πολυδιάστατο. Μια από τις διαστάσεις του, είναι και η υστέρηση της χώρας στην καινοτομία, όπου οι χώρα μας καταγράφει επιδόσεις κάτω από το μέσο όρο της ΕΕ. Με λίγα λόγια, δεν δημιουργούμε νέα πρωτοποριακά προϊόντα, ούτε νέες επιχειρηματικές ιδέες. Που είναι το περίφημο ελληνικό δαιμόνιο;

Πιστεύω, πως υπάρχουν χιλιάδες νέοι και νέες με δυνατότητες, ακαδημαϊκή μόρφωση και κυρίως ανήσυχο πνεύμα. Βέβαια τα παραπάνω χαρακτηριστικά δεν τα έχουν μόνο οι βιολογικά νέοι, αλλά και αρκετοί που το μυαλό τους δεν έχει την ηλικία που γράφει η ταυτότητα.

Τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν είναι πάρα πολλά και πρακτικά απροσπέλαστα.Μορφώνονται σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα εντελώς ανεπαρκές, που προάγει τη παπαγαλία και την νοοτροπία της ελάχιστης προσπάθειας. Όταν θα τολμήσουν να πάρουν κάποιο επιχειρηματικό ρίσκο, θα βρουν απέναντί τους ένα δαιδαλώδη εχθρικό κρατικό μηχανισμό. Και ας μην κρυβόμαστε: αν δεν είσαι κατάλληλα δικτυωμένος, χωρίς τις απαραίτητες άκρες τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα.

Αυτή η κατηγορία των νέων ανθρώπων είναι πραγματικά ένας αναξιοποίητος θησαυρός. Χρήματα να τους στηρίξουν στην προσπάθειά τους, αλλά ακόμα και όταν υπήρχαν η λέξη επιδότηση, ταυτίστηκε με την σπατάλη. Τουλάχιστον, ας γίνει μια προσπάθεια άρσης των νομικών και γραφειοκρατικών εμποδίων. Εδώ δεν υπάρχει η θέληση...

Δυστυχώς οι ηγεσίες μας δεν καταλαβαίνουν από νέες ιδέες και δεν τις θέλουν. Δεν θέλουν ανθρώπους ανεξάρτητους και αυτοδημιούργητους. Θέλουν συναλλασσόμενους με πολιτικά γραφεία, χειροκροτητές σε προεκλογικές συγκεντρώσεις,  προλεταρίους που θα επαναλαμβάνουν τα συνθήματα της ντουντούκας και φοβισμένους συμβασιούχους.

Πρέπει το δυναμικό αυτό τμήμα της κοινωνίας μας, να εγκαταλείψει τα όπλα; Σε καμία περίπτωση! Κάποιοι θα τα καταφέρουν είτε εδώ, είτε στο εξωτερικό. Και δεν αποκλείεται να παρασύρουν και άλλους εμπρός, και να δημιουργήσουν ένα ρεύμα που θα σαρώσει τη μιζέρια του νεοελληνικού κράτους. Απίθανο ακούγεται, αλλά ας το αποκλείουμε!

Δεν θα μας σώσουν οι ξένοι

Την περασμένη εβδομάδα η Κύπρος δέχθηκε το οικονομικό αντίστοιχο πυρηνικής επίθεσης. Ο τραπεζικός της τομέας ξεθεμελιώθηκε, ενώ προδόθηκε ουσιαστικά από το Ισραήλ που έβαλε στο παιχνίδι της εκμετάλλευσης του υδρογονανθράκων τους Τούρκους. Η περίφημη βοήθεια από τους Ρώσους δεν ήρθε ποτέ.

Δυστυχώς, για άλλη μια φορά ο Ελληνισμός έλαβε ένα σκληρό μάθημα. Δεν υπάρχουν σύμμαχοι που θα μας σώσουν, είτε πολεμώντας στο πλάι μας, είτε διευκολύνοντας μας  οικονομικά, αν αυτό δεν εξυπηρετεί και τα δικά τους συμφέροντα.

Ανεξάρτητα από αυτό, οι Έλληνες δεν πρέπει να γίνουν σωστρεφεί. Πρέπει να επιδιώκουμε συμμαχίες με χώρες που έχουμε κοινές επιδιώξεις, υπογράφοντας συμφωνίες αμοιβαία επικερδής. Ανεξάρτητα όμως από τις πρόσκαιρες συμφωνίες και συνθήκες, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε κάθε κίνδυνο βασιζόμενοι ΜΟΝΟ ΣΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ.

Τόσο η Ελλάδα, όσο και η Κύπρος, παρασύρθηκαν από το κλίμα της επίπλαστης ευημερείας και δεν φρόντισαν να λύσουν τα προβλήματα τους. Ήρθε η κρίση και πλέον πληρώνουμε τις συνέπειές τους.

Είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε μια καινούργια αρχή. Να χτίσουμε από την αρχή, σε καινούργια στέρεα θεμέλεια. Οι ψεύτες και ανόητοι λαικιστές πολιτικάντηδες πρέπει να μπουν στην άκρη, να παραμερήσουμε τεχνητούς και επιβλαβείς διαχωρισμούς, και βασιζόμενοι μόνο στους εαυτούς μας να δημιουργήσουμε από το μηδέν.

Με τις καταθέσεις δεν πρέπει να παίζουμε

Η απόφαση για την φορολόγηση (ή κούρεμα) των τραπεζικών καταθέσεων στην Κύπρο, πρέπει να συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο ηλίθιες, κοντόφθαλμες που έχουν παρθεί. Δεν είμαι από αυτούς που κατηγορούν τους Γερμανούς για όλα, αλλά δεν είναι μυστικό ότι αυτοί την προώθησαν. Δυστυχώς αποδεικνύουν για άλλη μια φορά πόσο δογματικοί και στενόμυαλοι μπορεί να γίνουν, με ολέθριες συνέπειες για όλη την Ευρώπη.

Το μέτρο αυτό είναι άδικο, γιατί είναι οριζόντιο. Και δεν αναφέρομαι στο ύψος των καταθέσεων. Αν είναι ο συσσωρευμένος κόπος και οι θυσίες του καταθέτη, είναι ιερές, είτε είναι 100€ είτε 100 εκατομμύρια ευρώ. Δεν κάνει τη διαφορά το ποσό, αλλά ο τρόπος απόκτησή του. Και αυτός είναι ένας από τους πολλούς λόγους που με εξοργίζει ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, όταν στελέχη του θέλουν να παραστήσουν τον Ανδρέα, με χρήματα των άλλων.

Οι συνέπειες για το Κυπριακό σύστημα είναι ανυπολόγιστες, είτε το μέτρο εφαρμοστεί, είτε όχι. Το βασικό "προϊόν" μιας Τράπεζας είναι η αξιοπιστία, δηλαδή θα πάρει τις καταθέσεις και θα τις διαφυλάξει. Αν όμως υπάρχει έστω και ως ενδεχόμενο, η απώλεια μέρους ή του συνόλου των χρημάτων η αξιοπιστία εξανεμίζεται. Και αυτό δυστυχώς έχασαν οι Τράπεζες της Μεγαλονήσου.

Υπάρχουν βέβαια ενδείξεις ότι στην Κύπρο υπάρχει μαύρο χρήμα, και δεν μπορώ να αποδείξω αν έχει βάσει ή όχι ο ισχυρισμός. Το ζήτημα αυτό δεν επιλύεται με την κατεδάφιση του τραπεζικού συστήματος, αλλά με την επιβολή αλλαγών στον τρόπο ελέγχου και λειτουργίας του.

Εννοείται πως το πρόβλημα δεν θα περιοριστεί στην Κύπρο.Σε όλες τις χώρες που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα όπως η χώρα μας, ή θα αντιμετωπίσουν (η Γαλλία) η κατάρρευση του Τραπεζικού συστήματος θα ήταν το τελειωτικό χτύπημα. Ο κίνδυνος να πανικοβληθούν οι καταθέτες, και να επιχειρήσουν να αποσύρουν τις οικονομίες τους είναι πλέον πιο έντονος. Και αν η κατάρρευση της Κύπρου και τις Ελλάδας είναι διαχειρίσιμες, αυτό δεν συμβαίνει με χώρες σαν την Ιταλία ή τη Γαλλία.

Δυστυχώς η ζημιά έγινε, απομένει πλέον να δούμε τις επιπτώσεις.