Αντιγραφές...

Είχα ένα φίλο στο Πανεπιστήμιο, ο οποίος μισούσε με πάθος αυτούς που αντέγραφαν. Ακόμα και τις ωραίες της σχολής (έχει σημασία αυτό). Εγώ δεν αντέγραφα μεν, αλλά δεν έκοβα την καλημέρα δε στις ωραίες...

Ο φίλος μου ήταν ίσως ο εξυπνότερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει ενώ παράλληλα δεν έκανε εκπτώσεις στις αρχές του. Το αποτέλεσμα: απογοητεύτηκε σε τέτοιο βαθμό που δεν τελείωσε ποτέ τη σχολή.

Αντίθετα πολλοί που αντέγραφαν, πήραν πτυχία, κάποιοι έκαναν Μεταπτυχιακά και γνωρίζω ένα που έγινε και καθηγητής Πανεπιστημίου (που τον είχαν πιάσει στα πράσα...)

Πριν δυο χρόνια ο φίλος μου πέθανε, από καρκίνο. Δεν είναι άδικη η ζωή;

10 χρόνια!

Το blog μου έκλεισε 10 χρόνια λειτουργίας! Έχει παρακμάσει, δεν το αρνούμαι, άλλωστε η μόδα των blogs έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Όπως έχω γράψει ξανά, δεν θέλω πλέον να λέω δημοσίως τις περισσότερες σκέψεις μου. Δεν είναι μόνο ότι δεν αισθάνομαι ελεύθερος να γράψω τι πιστεύω, από το φόβο μήπως το παρεξηγήσει η Αστυνομία της Σκέψης. Απλά, αποφάσισα να γίνω ξανά εσωστρεφής....

Να πω την αμαρτία μου, είχα σκοπό να κατεβάσω ρολά στην δέκατη επέτειο. Αλλά, αποφάσισα να το αφήσω να ζήσει για τις στιγμές που νοιώθω την ανάγκη να εκφραστώ δημοσίως.

Να ευχαριστήσω για άλλη μια φορά, όσους διάβασαν έστω και ένα κείμενό μου. Θεωρώ ότι με τίμησαν αφιερώνοντας λίγο από τον πολύτιμο χρόνο τους.

Υ.Γ. Ζαφείρη σε ευχαριστώ για άλλη μια φορά, καθώς το δικό σου blog ζήλεψα και άρχισα το δικό μου.

Ο σκοπός

Υπάρχουν στιγμές που σηκώνω τα χέρια ψηλά. Κάνω τον απολογισμό της ζωής μου και το αποτέλεσμα δεν μου αρέσει καθόλου. Δεν είμαι αχάριστος, βλέπω τι γίνεται στον κόσμο. Γνωρίζω ότι είμαι τυχερός σε σχέση με εκατομμύρια άλλους συνανθρώπους μου...

Εκείνες τις στιγμές, ψάχνω ένα σκοπό, ένα λόγο σημαντικό ή έστω ασήμαντο ώστε να με βοηθήσω να προχωρήσω λίγο παρακάτω. Πολλές φορές το βρίσκω και είναι κάτι μικρό και κάτι που δύσκολα το προσέχεις. Μπορεί να είναι ένα παλιό τραγούδι, μια ανάμνηση ή το βλέμμα ενός ζώου...

Και κάπως έτσι προχωρώ...

Μια τυχαία συνάντηση με την Πολιτική Ορθότητα.

Πριν δυο καλοκαίρια, είμαι σε ένα beach bar ενός όμορφου ελληνικού νησιού. Ο παγωμένος καφές πίνεται πολύ ευχάριστα σε μια παραλία που την λούζει ο καλοκαιρινός ήλιος.

Πλησιάζω την κυρία στο bar, και κάνω την παραγγελία μου: "Δυο φρέντο καπουτσίνο, γλυκά, με μαύρη ζάχαρη". Δεν είχα κόψει τη ζάχαρη ακόμα...

Η κυρία με κοιτά και αυστηρό τόνο μου λέει: "Μην αποκαλείς τη ζάχαρη μαύρη: Είναι ρατσιστικό".

Αν και συνήθως ετοιμόλογος, ομολογώ ότι αιφνιδιάστηκα. Πρόσβαλλα τη ζάχαρη; Κάνω διακρίσεις βάσει χρώματος στα γλυκαντικά; 

Αναδιατυπώνω την παραγγελία: "...με καφέ ζάχαρη." Μάταια, η κυρία με το ίδιο αυστηρό ύφος, με κατηγορεί και πάλι για ρατσισμό...

Τρίτη προσπάθεια: "με σκούρη ζάχαρη.". Επιτυχία, η κυρία δέχεται την παραγγελία μου, αφού την κρίνει ότι είναι αρκετά Πολιτικά Ορθή (Politically Correct).

Θα το θυμόμουν ως μια γελοία αντιπαράθεση με ένα μάλλον παράξενο άτομο. Αλλά, η πνευματική ασθένεια της πολιτικής ορθότητας έχει ήδη μολύνει πολλές Δυτικές χώρες, και σιγά-σιγά έρχεται και στα μέρη μας. Και αυτή η γελοία ιδεολογία, δυστυχώς προκαλεί προβλήματα σε πολλούς που δεν δέχονται να την ασπαστούν.

Δεν το πιστεύετε; Για προσέξτε λίγο περισσότερο την επικαιρότητα και τον τρόπο που αυτή παρουσιάζεται στα ΜΜΕ...

Παράξενες αναζητήσεις

Βράδυ Κυριακής και αναζητώ ένα ποίημα που διάβασα πριν καιρό. Δεν γνωρίζω τον τίτλο του, δεν είμαι καν σίγουρος για το ποιος το έγραψε. Αυτό που θυμάμαι με βεβαιότητα, είναι οι καλοκαιρινές εικόνες που κατέκλυσαν την φαντασία μου, όταν το διάβαζα καθώς και μια διάχυτη μελαγχολία που ένοιωσα.

Τι ψάχνω βραδιάτικα...

Δεδομένα...

Δίπλα στον υπολογιστή μου έχω δυο εξωτερικούς σκληρούς δίσκους. Εκεί έχω δεδομένα που τα θεωρώ πολύτιμα για μένα. Οι φωτογραφίες μου, το βιογραφικό μου, παλιές εργασίες, πάρα πολύ μουσική και βιβλία. Και για άλλη μια φορά, ο ένας από τους δίσκους μου, σταμάτησε να ανταποκρίνεται...

Στεναχωρήθηκα... Έχασα χρήσιμα αρχεία... Έκανα το δίσκο βίδες, τον συναρμολόγησα ξανά, δοκίμασα να τον συνδέσω στον υπολογιστή απ' ευθείας μήπως ανακτήσω αυτά που έχασα... Μάταια..

Τα δεδομένα που έχω στους δίσκους μου μόνο δεδομένα δεν πρέπει να τα θεωρώ. Μπορώ να κάνω κάτι για αυτό; Να τα αποθηκεύσω και αλλού, αλλά κακά τα ψέμματα μπορεί ένας ιδιαίτερα άτυχος συνδυασμός συμβάντων να μου τα στερήσει...

Σε τελική ανάλυση, μπορούμε να θεωρούμε οτιδήποτε δεδομένο σε αυτή τη ζωή. Οι δίσκοι στους server της πραγματικότητας χτυπούν συχνά - πυκνά και πολλά από αυτά που θεωρούμε δεδομένα χάνονται σε μια στιγμή. Το παρήγορο είναι ότι αυτά που χάνονται ή καταστρέφονται σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να μας κάνουν πιο ευτυχισμένους...

Τίποτα λοιπόν δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο και πολλές φορές δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να αποτρέψουμε την απώλειά του..

Ακόμα και η απώλεια δεδομένων, μόνο δεδομένη δεν πρέπει να θεωρείται. Ο νεκρός δίσκος, τον οποίο συναρμολόγησα και αποσυναρμολόγησα αρκετές φορές, χωρίς ιδιαίτερη προσοχή, επέστρεψε στη ζωή. Άδραξα την ευκαιρία για να ανακτήσω τις απώλειες και υποσχόμενος ότι θα λάβω μέτρα για να ασφαλίσω τα πολύτιμα data μου... Γνωρίζω πολύ καλά βέβαια, ότι σε κάποιο διάστημα στο μέλλον θα ξανά ζήσω ανάλογες καταστάσεις...

45 χρόνια...

Τα έκλεισα τα 45.  Τι σημαίνει αυτό το ορόσημο για μένα;

Αισθάνομαι πιο σίγουρος από ποτέ για τον εαυτό μου, χωρίς να έχω ξεπεράσει τις ανασφάλειες μου. Νοιώθω ακόμα νέος αλλά θεωρώ τον χρόνο εχθρό μου. Είμαι καλό παιδί, χωρίς να μου λείπουν οι σκοτεινές πλευρές μου. Συγχωρώ αλλά δεν ξεχνώ ποτέ. Ρομαντικός αλλά με δόσεις δηλητηριώδους κυνισμού. Ευαίσθητος αλλά υπάρχουν στιγμές που γίνομαι σκληρός. Ρεαλιστής αλλά ελπίζω πάντα σε ένα θαύμα.

Έκλεισα τα 45 λοιπόν, δεν άλλαξε φαινομενικά κάτι. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτα σταθερό...