Τα social, τα media...

Απόψε έμαθα, πως ένας από τους καλύτερους μου φίλους από τα φοιτητικά μου χρόνια, ζει και εργάζεται στο εξωτερικό. Βλέπετε, τα social τα media που όλοι κατακρίνουν, βοηθούν τους ανθρώπους να κρατούν μια υποτυπώδη έστω επαφή. Δεν είναι κάτι ασήμαντο...

Χωρίς να το θέλω, έφερα στο μυαλό μου την εικόνα της φοιτητικής παρέας μου. Σκορπίσαμε κυριολεκτικά, και ο κάθε ένας από εμάς τράβηξε το δρόμο του. Οι ζωές μας θα ήταν παράλληλες διαδρομές, αν δεν υπήρχαν τα social τα media...

Έχω τόσα πολλά να πω, με αυτούς τους φίλους που χαθήκαμε. Να περάσουμε βράδια ολόκληρα, να ανταλάξουμε τις εμπειρίες μας και να ξανά βρεθούμε ουσιαστικά. Στην πραγματικότητα, θα χρειαστεί να συστηθούμε, καθώς ο φοιτητικός μας εαυτός ανήκει σε μια περασμένη εποχή.

Τουλάχιστον δεν χαθήκαμε εντελώς. Να είναι καλά τα social τα media...

Επέστρεψα για να ξανα φύγω, και να επιστρέψω ξανά...

Χαμένες ώρες...

Χαμένες ώρες, που γίνονται χαμένες μέρες και με τη σειρά τους χαμένα χρόνια. Χρόνος που περνάει, υπερπολύτιμος και αναντικατάστατος... 

Δεν μπορώ να συγχωρήσω στον εαυτό μου για το χαμένο χρόνο...

Το λάθος

Το μεγαλύτερο λάθος και η πιο βαριά μου αμαρτία είναι η σπατάλη. Ξόδεψα, χάρισα έδωσα την ενέργειά μου, το πάθος μου, και πάνω από όλα το χρόνο μου πιστεύοντας ότι διέθετα ανεξάντλητα αποθέματα. Το έκανα με μια αφελή ιδιοτέλεια, ότι όλα όσα πρόσφερα θα μου γύρισουν πίσω, ότι κάποιος κοσμικός μηχανισμός θα μου αποδώσει όλα όσα θεωρούσα ότι δικαιώμουν. 

Με το πέρασμα των χρόνων, έφτασε η στιγμή που διαπίστωσα ότι ο χρόνος μου καθώς και όλα τα υπόλοιπα που άκριτα χάριζα αρχίζουν να τελειώνουν. Πολλά από αυτά που ζήτησα, αφιερώνοντας τον εαυτό μου δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα.

Η απογοήτευση πλέον άρχισε να κακοφορμίζει και να γίνεται μια έντονη πίκρα που μολύνει το σύνολο της ύπαρξης μου. Και η συσσωρευμένη πίκρα οδηγεί ίσως στη μεγαλύτερη απώλεια από όλες: αυτή του εαυτού μου.

Αντιγραφές...

Είχα ένα φίλο στο Πανεπιστήμιο, ο οποίος μισούσε με πάθος αυτούς που αντέγραφαν. Ακόμα και τις ωραίες της σχολής (έχει σημασία αυτό). Εγώ δεν αντέγραφα μεν, αλλά δεν έκοβα την καλημέρα δε στις ωραίες...

Ο φίλος μου ήταν ίσως ο εξυπνότερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει ενώ παράλληλα δεν έκανε εκπτώσεις στις αρχές του. Το αποτέλεσμα: απογοητεύτηκε σε τέτοιο βαθμό που δεν τελείωσε ποτέ τη σχολή.

Αντίθετα πολλοί που αντέγραφαν, πήραν πτυχία, κάποιοι έκαναν Μεταπτυχιακά και γνωρίζω ένα που έγινε και καθηγητής Πανεπιστημίου (που τον είχαν πιάσει στα πράσα...)

Πριν δυο χρόνια ο φίλος μου πέθανε, από καρκίνο. Δεν είναι άδικη η ζωή;

10 χρόνια!

Το blog μου έκλεισε 10 χρόνια λειτουργίας! Έχει παρακμάσει, δεν το αρνούμαι, άλλωστε η μόδα των blogs έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Όπως έχω γράψει ξανά, δεν θέλω πλέον να λέω δημοσίως τις περισσότερες σκέψεις μου. Δεν είναι μόνο ότι δεν αισθάνομαι ελεύθερος να γράψω τι πιστεύω, από το φόβο μήπως το παρεξηγήσει η Αστυνομία της Σκέψης. Απλά, αποφάσισα να γίνω ξανά εσωστρεφής....

Να πω την αμαρτία μου, είχα σκοπό να κατεβάσω ρολά στην δέκατη επέτειο. Αλλά, αποφάσισα να το αφήσω να ζήσει για τις στιγμές που νοιώθω την ανάγκη να εκφραστώ δημοσίως.

Να ευχαριστήσω για άλλη μια φορά, όσους διάβασαν έστω και ένα κείμενό μου. Θεωρώ ότι με τίμησαν αφιερώνοντας λίγο από τον πολύτιμο χρόνο τους.

Υ.Γ. Ζαφείρη σε ευχαριστώ για άλλη μια φορά, καθώς το δικό σου blog ζήλεψα και άρχισα το δικό μου.

Ο σκοπός

Υπάρχουν στιγμές που σηκώνω τα χέρια ψηλά. Κάνω τον απολογισμό της ζωής μου και το αποτέλεσμα δεν μου αρέσει καθόλου. Δεν είμαι αχάριστος, βλέπω τι γίνεται στον κόσμο. Γνωρίζω ότι είμαι τυχερός σε σχέση με εκατομμύρια άλλους συνανθρώπους μου...

Εκείνες τις στιγμές, ψάχνω ένα σκοπό, ένα λόγο σημαντικό ή έστω ασήμαντο ώστε να με βοηθήσω να προχωρήσω λίγο παρακάτω. Πολλές φορές το βρίσκω και είναι κάτι μικρό και κάτι που δύσκολα το προσέχεις. Μπορεί να είναι ένα παλιό τραγούδι, μια ανάμνηση ή το βλέμμα ενός ζώου...

Και κάπως έτσι προχωρώ...

Μια τυχαία συνάντηση με την Πολιτική Ορθότητα.

Πριν δυο καλοκαίρια, είμαι σε ένα beach bar ενός όμορφου ελληνικού νησιού. Ο παγωμένος καφές πίνεται πολύ ευχάριστα σε μια παραλία που την λούζει ο καλοκαιρινός ήλιος.

Πλησιάζω την κυρία στο bar, και κάνω την παραγγελία μου: "Δυο φρέντο καπουτσίνο, γλυκά, με μαύρη ζάχαρη". Δεν είχα κόψει τη ζάχαρη ακόμα...

Η κυρία με κοιτά και αυστηρό τόνο μου λέει: "Μην αποκαλείς τη ζάχαρη μαύρη: Είναι ρατσιστικό".

Αν και συνήθως ετοιμόλογος, ομολογώ ότι αιφνιδιάστηκα. Πρόσβαλλα τη ζάχαρη; Κάνω διακρίσεις βάσει χρώματος στα γλυκαντικά; 

Αναδιατυπώνω την παραγγελία: "...με καφέ ζάχαρη." Μάταια, η κυρία με το ίδιο αυστηρό ύφος, με κατηγορεί και πάλι για ρατσισμό...

Τρίτη προσπάθεια: "με σκούρη ζάχαρη.". Επιτυχία, η κυρία δέχεται την παραγγελία μου, αφού την κρίνει ότι είναι αρκετά Πολιτικά Ορθή (Politically Correct).

Θα το θυμόμουν ως μια γελοία αντιπαράθεση με ένα μάλλον παράξενο άτομο. Αλλά, η πνευματική ασθένεια της πολιτικής ορθότητας έχει ήδη μολύνει πολλές Δυτικές χώρες, και σιγά-σιγά έρχεται και στα μέρη μας. Και αυτή η γελοία ιδεολογία, δυστυχώς προκαλεί προβλήματα σε πολλούς που δεν δέχονται να την ασπαστούν.

Δεν το πιστεύετε; Για προσέξτε λίγο περισσότερο την επικαιρότητα και τον τρόπο που αυτή παρουσιάζεται στα ΜΜΕ...