Επιστροφή στα Απεριόριστα Χιλιόμετρα!

Τα καλοκαίρια που πέρασα ως παιδί στην Ιστιαία, δεν θα ήταν τα ίδια χωρίς τις βόλτες με ποδήλατο που κάναμε με την παιδική μου παρέα. Μόλις βγάλαμε τις βοηθητικές ρόδες, αρχίσαμε να βολτάρουμε το τετράγωνο. Μεγαλώνοντας, αρχίσαμε να επεκτεινόμαστε στις διπλανές γειτονιές, και αργότερα στα διπλανά χωριουδάκια. Βλέπετε, εκτός από περισσότερα παιδιά, υπήρχαν περισσότεροι αγροτικοί χωματόδρομοι και λιγότερα αυτοκίνητα. Η παρέα μας, μπορούσε να γίνει τολμηρότερη χωρίς στην πραγματικότητα να κινδυνεύει.

Άρχισαμε σιγά - σιγά να πλησιάζουμε στην Εφηβεία, οπότε χρειαζόμασταν κάτι πιο extreme! Και τότε επινοήσαμε τα "Απεριόριστα Χιλιόμετρα"! Η περίεργη ονομασία αυτής της δραστηριότητας, προέρχεται από μια μάλλον αστεία ιστοριούλα.

Κυκλοφορούσε ως τοπικό αστείο, η θρυλούμενη αφήγηση ενός ατυχήματος με μοτοσυκλέτα από τον ίδιο τον οδηγό. Αυτή ξεκινούσε: "Ήμουν στην Ζουντάπα  (Zunntap), και έτρεχα με απεριόριστα χιλιόμετρα( μτφ μεγάλη ταχύτητα)". Η ιστορία τελείωνε με την επική φράση: "Μπαρντάμπαρα, ο γέρος καταή!".

Για όσους γνωρίζουν από Ιστιαία, υπάρχει ένας δρόμος που οδηγεί στο λόγο που βρίσκεται η Δεξαμενή, το αντλιοστάσιο του Δήμου. Ο συγκεκριμένος δρόμος δεν ήταν ασφαλτοστρωμένος, δεν υπήρχαν τα σπίτια που βρίσκονται σήμερα, και το σημαντικότερο: δεν υπήρχε ο Περιφερειακός δρόμος.

Οι πιτσιρικάδες εκείνης της εποχής, ανέβαιναν το δρόμο αυτό. Δύσκολα τον ανέβαινες χωρίς ορθοπεταλιά, ενώ οι λιγότερο αθλητικοί τύποι ξεπέζευαν και συνέχιζαν με τα πόδια. Ποιος ο λόγος για τη δοκιμασία αυτή; Η θαυμάσια θέα; Όχι βέβαια! Η συναρπαστική κατάβαση! Σε αυτό το χωμάτινο σλάλομ. τα ποδήλατα έπιαναν μεγάλες ταχύτητες, ενώ ο νεροφαγωμένος χωματόδρομος, δοκίμαζε την επιδεξιότητα του αναβάτη, καθώς το τιμόνι χόρευε αριστερά-δεξιά από τις λακκούβες. Από όσο γνωρίζω πάντως, κανένας δεν "εφαγε" τα μούτρα του.

Η παρέα μου είχε επιδοθεί περισσότερες από μια φορές στο σλάλομ αυτό. Κάποια στιγμή, όμως ήρθε η ώρα να το πάμε ένα βήμα παραπάνω. Για την ακρίβεια, ένα χιλιόμετρο βορειότερα, κάποιος εντόπισε ένα αγροτικό δρόμο, πιο ανηφορικό. και με περισσότερες λακκούβες. Και το σημαντικότερο: είχε και στροφές! Ειδικά σε μια δεξιά, είχα σχεδόν φύγει από το δρόμο σε περισσότερες από μια φορές.Την πρώτη φορά, που κατεβήκαμε την "πίστα" αυτή, μείναμε εντυπωσιασμένοι από την ταχύτητα που πιάσαμε. Την βαφτίσαμε λοιπόν, "Απεριόριστα Χιλιόμετρα"!

Λίγο μετά την ανακάλυψη της, η Εφηβεία άρχισε να διαλύει την παρέα. Σε 1-2 χρόνια, οι κάποτε αχώριστοι φίλοι έκοψαν επαφές, και με το πέρασμα του χρόνου, σκόρπισαν κυριολεκτικά. Τα ποδήλατα μπήκαν στην αποθήκη και δεν ξαναβγήκαν.Τα "Απεριόριστα Χιλιόμετρα" ξεχάστηκαν.

Πριν λίγες ημέρες, ανέβηκα στο λόφο της Δεξαμενής μόνος μου και με τα πόδια. Πλέον είναι ασφαλτοστρωμένος και πέριξ του υπάρχουν σπίτια.Σχηματίζει και μια μάλλον επικίνδυνη διασταύρωση με τον Περιφερειακό. Με λίγα λόγια είναι εντελώς ακατάλληλος για ποδηλατικά
σλάλομ...

Ανέβηκα λοιπόν το λόφο, για να ξαναχαζέψω τη θέα κάνοντας και μια μικρή ζαβολιά για να μπορέσω να πάω εκεί που ως πιτσιρίκος πήγαινα. Και εκεί θυμήθηκα την παιδική μου παρέα, τις βόλτες μας και λυπήθηκα για τα τόσα που έχω ξεχάσει...

Λίγες στιγμές ωραίας παράνοιας

Υπάρχουν μικρά και ασήμαντα γεγονότα μέσα στην ημέρα, που η αιτία τους δεν υπακούει στη λογική. Δεν αναφέρομαι σε κάτι μεταφυσικό: μπορεί να είναι μια διασκεδαστική σύμπτωση ή κάποια ανέλπιστα αστεία συμπεριφορά. Από το πουθενά. συμβαίνουν και ομορφαίνουν τη ζωή μας και μπορεί η επίπτωσή τους να είναι μηδενική, μένουν χαραγμένα στη μνήμη, ως στιγμές ωραίας παράνοιας.

Λες ρε Ζαφ, να ξαναβρεθούμε;

Στην οθόνη του κινητού μου, εμφανίστηκε σήμερα το μήνυμα: "Γενέθλια της επαφής Ζαφείρης Κεραμίδας". Κανονικά, εγώ έπρεπε τώρα να σε καλώ στη τηλέφωνο σου, να σου ευχηθώ, να θυμηθούμε για μερικά λεπτά τα παλιά, και να σου υποσχεθώ πως όταν θα ανέβουμε στη Θεσσαλονίκη, θα βρεθούμε... Το σύμπαν όμως είχε άλλα σχέδια, και από πέρυσι τον Ιούνιο δεν είσαι πλέον μαζί μας.

Προσπαθώ να θυμηθώ τις μεταμεσονύχτιες, φιλοσοφικές μας συζητήσεις, για τη Ζωή, το Σύμπαν και τα Πάντα. Τα είχαμε λύσει όλα και είχαμε διαλευκάνει όλα τα μυστήρια, δίνοντας απαντήσεις σε όλα τα υπαρξιακά προβλήματα. Στα 20-21, νομίζεις ότι τα γνωρίζεις όλα, δεν φοβάσαι τίποτα, και νιώθεις άφθαρτος. Μιλάγαμε για το Θάνατο με άνεση, και αμφισβητώντας την ύπαρξη της Μετά Θάνατον Ζωής, με την υπεροψία της Νιώτης μας.

Αντί να σου ευχηθώ για τα γενέθλιά σου, θα ευχηθώ να είχαμε κάνει τότε λάθος. Να βρεθούμε κάποια στιγμή ξανά στο μέλλον, μαζί με όλους όσους μας άφησαν. Και να ξαναγίνουμε δυο μαλλιάδες εικοσάχρονοι, που τα ξέρουμε όλα και σπάμε πλάκα με τα πάντα.

Λες ρε Ζαφ, να ξαναβρεθούμε;

Διαβάστε μόνοι σας το κείμενο!

Ένας από τους λόγους που σταμάτησα να γράφω για πολιτική από εδώ, είναι και ο τρόπος που παρουσιάζονται οι ειδήσεις από τα ΜΜΕ. Σε πολλές περιπτώσεις, οι εντυπωσιακοί και πιασάρικοι τίτλοι, όπως και τα κείμενα διαστρεβλώνουν την αλήθεια! Καθώς δεν έχω πληροφόρηση εκ των έσω, επέλεξα να είμαι πιο επιφυλακτικός και σε αρκετές περιπτώσεις σιωπηλός.

"Τι μας λες; Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν συμφέροντα που θέλουν να χαλιναγωγήσουν την Κοινή Γνώμη!" θα μου πει κάποιος. Δυστυχώς δεν είναι μόνο τα συμφέροντα, αλλά η τεμπελιά, η προσπάθεια για μερικά clicks παραπάνω, ή ακόμα και η ανικανότητα στην κατανόηση και την απόδοση του νοήματος ενός κειμένου!

Πως μου ήρθε και τα γράφω; Θα διαβάσατε όλοι για τη διαρροή/υποκλοπή των επίμαχων διαλόγων του ΔΝΤ. Έκανα τον κόπο και διάβασα την Ελληνική μετάφραση του κειμένου, αλλά και το πρωτότυπο στα Αγγλικά. Με έκπληξη διαπίστωσα, πως οι περισσότεροι που τοποθετούνται δημοσίως για αυτό ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ Ή ΕΣΤΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ!

Δεν θα γράψω για την υπόθεση, άλλωστε δε γνωρίζω κάτι παραπάνω. Απλά, θα σας προτρέψω να πάρετε την υπόθεση της ενημέρωσης στα χέρια σας, και να διαβάσετε και εσείς το κείμενο. Γενικά, ας μην αφήνουμε τους τεμπέληδες, αγράμματους ή πονηρούς να μας κατευθύνουν. Ας χρησιμοποιήσουμε την Τεχνολογία και την Κριτική μας σκέψη. 

Ζούμε στη χειρότερη εποχή;

Όλες αυτές οι ειδήσεις, που γεμίζουν τις οθόνες και μαυρίζουν τις ψυχές , όπως οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Βέλγιο, κάνουν πολλούς από εμάς να αναρωτιόμαστε και να ανησυχούμε για το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας. Μας δημιουργείται η εντύπωση, ότι ζούμε σε μια σκοτεινή εποχή, όπου η βία και η βαρβαρότητα, σταδιακά σκεπάζουν τον πλανήτη. Βυθιζόμαστε στην άβυσσο, ενώ πλησιάζουμε στο ναδίρ του Πολιτισμού μας;

Αν και εκ πεποιθήσεως απαισιόδοξος, η απάντηση στην οποία έχω καταλήξει θα εκπλήξει μάλλον ευχάριστα πολλούς. Δεν πλησιάζουμε την άβυσσο, αντίθετα απομακρυνόμαστε από αυτή!

Δεν χρειάζεται κανείς να έχει σπουδάσει Ιστορικός για να διαπιστώσει, ότι ο αριθμός αλλά και η fονικότητα των πολέμων σταδιακά φθίνει, παγκοσμίως. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η ήπειρός μας η Ευρώπη, όπου για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, βασιλεύει η Ειρήνη. Και δεν είναι μόνο οι πόλεμοι: ο μέσος αριθμός βίαιων θανάτων ανά κάτοικο φθίνει. Το παγκόσμιο βιωτικό επίπεδο ανεβαίνει, με διαφορετικούς ρυθμούς ανά περιοχή. Η Ιατρική συνεχίσει να νικά ασθένειες που αφάνισαν εκατομύρια ανθρώπους στο παρελθόν. Τέλος, κατακτάμε ημέρα με την ημέρα περισσότερες ατομικές ελευθερίες!

Γιατί λοιπόν όλη αυτή η μαυρίλα; Η Τεχνολογία μας έχει δώσει πολλές πηγές πληροφόρησης και μεγάλο όγκο πληροφοριών. Έχει εξαφανίσει τις αποστάσεις και έχει δημιουργήσει παγκόσμιες αλληλεπιδράσεις που πριν λίγα χρόνια θα ήταν αδιανόητες. Μια τραγωδία που συμβαίνει στην άλλη πλευρά του πλανήτη, είναι σαν να διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας, όταν την παρακολουθούμε από τις οθόνες μας. Οικονομικές εξελίξεις σε μακρινές χώρες, επιδρούν άμεσα στις τοπικές οικονομίες.

Δεν ισχυρίζομαι ότι πλέον ζούμε στον Παράδεισο. Υπάρχουν ακόμα πολλοί φονικοί πόλεμοι, αρκετά ουρανικά καθεστώτα, ενώ εκατοντάδες εκατομμύρια συνανθρώπων μας ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες. Μεγάλα προβλήματα συνεχίζουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν.

Πως το καταφέραμε αυτό; Μπορεί ο λεγόμενος Δυτικός Πολιτισμός* να ευθύνεται για πολλά δεινά και να έχει διαπράξει πάρα πολλά εγκλήματα. Όμως, χάρη σε αυτόν η ανθρωπότητα βαδίζει στο σωστό δρόμο!

Παρά τα επιτεύγματα του και την φαινομενική του παντοδυναμία, ο Δυτικός Πολιτισμός αντιμετωπίζει ένα σημαντικό και επικίνδυνο εχθρό: την Παρακμή του, που μπορεί να τον καταστρέψει, στέλνοντας την Ανθρωπότητα σε ένα νέο Μεσαίωνα...

*Ως Δυτικό Πολιτισμό θεωρώ κυρίως τον πολιτισμό των χωρών της Ευρώπης (περιλαμβανόμενης της Ρωσίας/ΕΣΣΔ) και των ΗΠΑ. Κάποιοι οπαδοί του Huntington θα γελούν μαζί μου, αλλά αδιαφορώ.

Το παραπάνω κείμενο στριφογυρνά στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Αυτό που διαβάσατε είναι μια μάλλον χοντροκομμένη έκδοση αυτού που θα ήθελα να γράψω, αλλά δεν διαθέτω την όρεξη/'έμπνευση να το κάνω. Ελπίζω να το δουλέψω μελλοντικά.

Αποφάσισα να μιλάω λιγότερο...

Ίσως να μεγαλώνω και να γίνομαι πιο μετρημένος και σοβαρός. Μπορεί να με φοβίζει η κατεύθυνση που έχει πάρει η χώρα. Σίγουρα δεν έχω το θάρρος και τη δύναμη του χαρακτήρα, για να ζήσω με την ταμπέλα του παρία.
Αποφάσισα λοιπόν, να μιλώ λιγότερο και να κρατώ τις σκέψεις μου για μένα. Από εδώ και στο εξής, θα μιλάω για πράγματα φαινομενικά ακίνδυνα.

Μην ξεχνάς το moto-cross κύριε Ιβαν!

Για να εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε: Αγαπώ τη Θεσσαλονίκη γιατί έζησα εκεί τα 4 καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Γενικά, συμπαθώ τους βόρειους συμπατριώτες μας, καθώς τους θεωρώ ως πιο φιλικούς και πιο εξωστρεφείς.

Αυτές τις ημέρες θυμήθηκα ένα περιστατικό από τα φοιτητικά μου χρόνια: είμαι σε ένα ταξί στην Θεσσαλονίκη και διαπιστώνω ότι ο οδηγός "στράβωσε" με το που κατάλαβε ότι είμαι Αθηναίος. Ποιος ο λόγος: ασχολούνταν με το moto-cross και ειδικότερα με μια διοργάνωση αγώνων στην Χαλκιδική. Κατηγορούσε λοιπών τους Αθηναίους, ότι συνωμοτούσαν εναντίων της διοργάνωσης για να την.. φέρουν στην Αθήνα.

Βλέπετε, υπάρχουν στη Βόρεια Ελλάδα συμπατριώτες μας που πάσχουν από μια ιδιαίτερη μανία καταδίωξης: βλέπουν παντού συνωμοσίες των διαβολικών Αθηναίων για να τους υπονομεύσουν! Για να λέμε και του στραβού το δίκαιο, όλοι μας έχουμε λίγο-πολύ μερικές παράξενες και παράλογες εμμονές. Βέβαια όταν αυτές γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από κάποιους για να πετύχουν τους σκοπούς τους, τότε πράγματα σοβαρεύουν.

Πριν μερικά χρόνια, εμφανίστηκε ο κύριος Ιβάν Σαββίδης στα ποδοσφαιρικά πράγματα της χώρας, αναλαμβάνοντας την ΠΑΕ ΠΑΟΚ. Η προσφορά του στη συγκεκριμένη ομάδα είναι σημαντική: ο ΠΑΟΚ έχει μια σταθερή διοίκηση, είναι σε καλή οικονομική κατάσταση, και διαθέτει αξιόμαχη ομάδα με αρκετούς ταλαντούχους νέους Έλληνες ποδοσφαιριστές.

Υπάρχει ένα πρόβλημα: ο κύριος Σαββίδης δημιούργησε μάλλον παράλογες προσδοκίες στους φίλους της ομάδας του: σε μια συνέντευξη τύπου που έδωσε μίλησε για... ευρωπαϊκούς τίτλους και κυριαρχία του ΠΑΟΚ στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Η εικόνα της ομάδας του όμως στο γήπεδο είναι μάλλον απογοητευτική, ειδικά φέτος.

Παρά την μεταγραφή - αεροδρομίου του Μπερμπάντοφ, και τον... σεβασμό που απολαμβάνει από τη διαιτησία (ευνοήθηκε και στα τρία ματς με ΟΣΦΠ, ΠΑΟ και ΑΕΚ), η ομάδα παραπαίει σε Ελλάδα και Ευρώπη.Και καθώς οι οπαδοί είναι αχάριστοι, ειδικά αν τους έχουν τάξει μεγαλεία, στην ήττα από τον Ηρακλή, μερίδα τους αποδοκίμασε με χυδαίο τρόπο, τον ευεργέτη της ομάδας κύριο Σαββίδη.

Αντί λοιπόν να αναγνωρίσει τα σφάλματα του και να τραβήξει τις αυτάρες των αχάριστων, ο ηγέτης του ΠΑΟΚ επέλεξε τον εύκολο δρόμο. Άρχισε να μιλαει για "καταστροφή του Αθηναϊκού ποδοσφαίρου" και να απαιτεί Θεσσαλονικιό πρόεδρο της ΕΠΟ! Λες και ο κύριος Γκαγκάτσης ήταν από το Anchorange της Αλάσκα... Κάποιος φαίνεται τον συμβούλευσε σχετικά... Ξέχασε να του πει, πως ο Ολυμπιακός δεν είναι αθηναϊκή ομάδα, αλλά δεν θα κολλήσουμε εκεί.

Μετά τα καφριλίκια της Τούμπας που έγιναν με αφορμή τον μη καταλογισμό ενός αμφισβητούμενου πέναλτι, ο κύριος Σαββίδης όχι μόνο δεν τα καταδίκασε αλλά επανέλαβε τους αντιαθηναϊκούς πολεμικούς του λόγους. Άσχετα αν η εμφάνιση της ομάδας του ήταν αποκαρδιωτική, με τον κύριο Τιούντορ να αποτύχει τραγικά στο "στήσιμο" της ομάδας,  με αποτέλεσμα ο ντεφορμαρισμένος Ολυμπιακός να κλέβει συνεχώς την μπάλα σε επικίνδυνα σημεία.

Αφού λοιπόν επέλεξε αυτό το δρόμο, με σεβασμό τον προτρέπω να μην αφήσει κανένα παραπονούμενο: Πες και μια κουβέντα για το moto-cross κύριε Ιβαν! Να ηρεμίσει και ο φίλτατος ταξιτζής, αν ασχολείται ακόμα.

Υ.Γ. Πολλοί ποδοσφαιριστές, πωλούν Ολυμπιακο - Παναθηναϊκό - Αεκτζηδο - ΠΑΟΚο φροσύνη για να κρύψουν τις αδυναμίες τους στο χορτάρι. Και με ποδοσφαιρικούς απατεώνες, οι ομάδες δεν πάνε μπροστά.