Ο Ολυμπιακός μόλις απέκλεισε ένα καφενείο με την επωνυμία Λουκέρνη. Άραγε, στην Ελβετία υπάρχουν καφενεία, με την νεοελληνική έννοια;
Το έπος της αγαπημένης μου ομάδας με γύρισε 34 χρόνια πίσω. Οι ημέρες των διακοπών άρχισαν να εξαντλούνται, με το Σεπτέμβρη να πλησιάζει ιδιαίτερα απειλητικά. Αυτό συνεπαγόταν, επιστροφή στην Αθήνα, έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς και άλλα τέτοια, όχι ιδιαίτερα επιθυμητά για το δωδεκάχρονο εαυτό μου.
Ένα από τα ελάχιστα παρήγορα ήταν ότι ξεκινούσε και η ποδοσφαιρική σεζόν. Τότε δεν υπήρχε το internet, ούτε οι αθλητικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί. Αθλητικές εφημερίδες δεν διάβαζα. Οπότε πως ενημερωνόμουν για τα ποδοσφαιρικά τεκτενόμενα;
Στον κόσμο του ποδοσφαίρου με είχε μυήσει ο Αντώνης. Ήταν το μεγαλύτερο μέλος της παρέας μας, και με τα δυο χρόνια που με περνούσε τον είχαν χρίσει ως το ίνδαλμά μου. Από αυτόν κόλλησα τη συνήθεια να ακούω τα απογεύματα των Κυριακών, τις ραδιοφωνικές μεταδώσεις των αγώνων.
Το φθινόπωρο του 1984, ο Ολυμπιακός είχε κληρωθεί με την Ελβετική Ξαμάξ. Ο Αντώνης ήταν κατηγορηματικός. Ομαδούλα η Ξαμάξ, ο Θρύλος θα επικρατήσει άνετα με ευρύ σκορ, πολλά με λίγα, όπως μου αρέσει να λέω 30 χρόνια μετά. Περίμενα και εγώ του δυο θριάμβους.
Τελικά, ο Αντώνης δεν πρέπει να ήξερε πολύ περισσότερα από μένα. Ο Ολυμπιακός ξεπέρασε τη Ξαμάξ, με 1-0 στο ΟΑΚΑ και 2-2 στην Ελβετία. Η Ξαμάξ δεν ήταν Λουκέρνη after all.
Άσχετα με την ευρωπαϊκή πορεία του Ολυμπιακού, εκείνο το φθινόπωρο ήταν καθοριστικό για την μετέπειτα ζωή μου, καθώς ότι έγινε τότε, με καθορίζει μέχρι και σήμερα.
Το έπος της αγαπημένης μου ομάδας με γύρισε 34 χρόνια πίσω. Οι ημέρες των διακοπών άρχισαν να εξαντλούνται, με το Σεπτέμβρη να πλησιάζει ιδιαίτερα απειλητικά. Αυτό συνεπαγόταν, επιστροφή στην Αθήνα, έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς και άλλα τέτοια, όχι ιδιαίτερα επιθυμητά για το δωδεκάχρονο εαυτό μου.
Ένα από τα ελάχιστα παρήγορα ήταν ότι ξεκινούσε και η ποδοσφαιρική σεζόν. Τότε δεν υπήρχε το internet, ούτε οι αθλητικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί. Αθλητικές εφημερίδες δεν διάβαζα. Οπότε πως ενημερωνόμουν για τα ποδοσφαιρικά τεκτενόμενα;
Στον κόσμο του ποδοσφαίρου με είχε μυήσει ο Αντώνης. Ήταν το μεγαλύτερο μέλος της παρέας μας, και με τα δυο χρόνια που με περνούσε τον είχαν χρίσει ως το ίνδαλμά μου. Από αυτόν κόλλησα τη συνήθεια να ακούω τα απογεύματα των Κυριακών, τις ραδιοφωνικές μεταδώσεις των αγώνων.
Το φθινόπωρο του 1984, ο Ολυμπιακός είχε κληρωθεί με την Ελβετική Ξαμάξ. Ο Αντώνης ήταν κατηγορηματικός. Ομαδούλα η Ξαμάξ, ο Θρύλος θα επικρατήσει άνετα με ευρύ σκορ, πολλά με λίγα, όπως μου αρέσει να λέω 30 χρόνια μετά. Περίμενα και εγώ του δυο θριάμβους.
Τελικά, ο Αντώνης δεν πρέπει να ήξερε πολύ περισσότερα από μένα. Ο Ολυμπιακός ξεπέρασε τη Ξαμάξ, με 1-0 στο ΟΑΚΑ και 2-2 στην Ελβετία. Η Ξαμάξ δεν ήταν Λουκέρνη after all.
Άσχετα με την ευρωπαϊκή πορεία του Ολυμπιακού, εκείνο το φθινόπωρο ήταν καθοριστικό για την μετέπειτα ζωή μου, καθώς ότι έγινε τότε, με καθορίζει μέχρι και σήμερα.
