Απειλή από το διάστημα;

Ήταν ένα όμορφο πρωινό, η αρχή μια ηλιόλουστης ημέρας στην Αθήνα. Οι περισσότεροι δεν  έδωσαν σημασία, δεν πρόσεξαν την ιδιαίτερη ομορφιά εκείνου του πρωινού, χαμένοι στις σκέψεις και στις αγωνίες της καθημερινότητας. Ακόμα λιγότεροι πρόσεξαν, ένα μικρό φως κοντά στον ήλιο, σαν ένα αστέρι που φεγγοβολούσε στον πρωινό ουρανό. Η λάμψη του αυξανόταν ραγδαία, μέχρι που μεταβλήθηκε σε μια μεγάλη πυρακτωμένη μπάλα  που διέσχιζε τον  αττικό ουρανό, με εκκωφαντικό (στην κυριολεξία) ήχο. Στην νοητή περιοχή, πάνω από το κέντρο των Αθηνών, ο μετεωρίτης εξαερώθηκε σε με μια φλεγόμενη σφαίρα, προκαλώντας ένα φονικό ωστικό κύμα... Οι ανθρώπινες απώλειες αποτιμήθηκαν σε χιλιάδες, οι υλικές ζημιές ήταν ανυπολόγιστες.

Τρομακτικό δεν συμφωνείτε; Μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο; Η Γη μας βομβαρδίζεται αρκετά συχνά από μετεωρίτες και σε κάποιες περιπτώσεις προκαλούν τρομακτικές καταστροφές, όπως το 1908 στην Τουγκούσκα της Σιβηρίας. Ευτυχώς το φαινόμενο δεν είναι συχνό, και καθώς η μεγαλύτερη επιφάνεια της Γης είναι ακατοίκητη, ανάλογα φαινόμενα δεν γίνονται καν αντιληπτά.

Υπάρχει κίνδυνος; Θεωρητικά ναι. Πρέπει να ανησυχούμε; Όχι, καθώς πολλές καθημερινές μας δραστηριότητες είναι εκατοντάδες φορές πιο επικίνδυνες. Είναι χαρακτηριστικό, πως ο μόνος θάνατος που πιθανώς αποδίδεται σε μετεωρίτη, είναι ενός σκύλου ( ο ατυχέστερος του είδους του). Ένα αγόρι έχει χτυπηθεί στην Ουγκάντα, χωρίς να τραυματιστεί σοβαρά.  Οπότε δεν χρειάζεται να ανησυχούμε και για αυτό.

Μην νομίσετε πως τέτοια δεν συμβαίνουν στην γειτονιά μας. Το αντίθετο, καθώς καταγραφή ενός τέτοιου φαινομένου, είχαμε στην περιοχή ανάμεσα στην Κρήτη και τη Λιβύη τον Ιούνιο του 2002.

Στον επίλογο του κειμένου μου, θα ήθελα να αποκαλύψω πως η εισαγωγή μου είναι μια μάλλον άθλια μεταφορά της αντίστοιχης εισαγωγής του "Ραντεβού με το Ράμα" του Άρθουρ Κλαρκ. Στο μυθιστόρημα, ένα καταστροφικό συμβάν σαν αυτό που περιέγραψα, δίνει αφορμή στην ανθρωπότητα να ιδρύσει ένα οργανισμό που θα επαγρυπνεί για απειλές σαν αυτή. Τη δημιουργία ενός ανάλογου οργανισμού ζήτησε και η Ρωσία, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πως η ζωή αντιγράψει την τέχνη...

Περί κατώτατου μισθού

Το θέμα του κατώτατου μισθού είναι αρκετά σύνθετο αλλά όπως τα περισσότερα θέματα αντί να έχει σοβαρή αντιμετώπιση, γίνεται πεδίο δόξης λαμπρό για λαϊκισμό.

Είναι ο κατώτατος μισθός υψηλός ή χαμηλός; Με 586 ευρώ, σίγουρα δεν μπορείς να ζήσεις. Είναι καλύτερα από τα καθόλου, όπως λέει και το γνωστό αντεπιχείρημα.

Στην πραγματικότητα, ο πραγματικός κατώτερος μισθός είναι αρκετά χαμηλότερος, καθώς στη χώρα μας, "ανθεί" η μαύρη εργασία, καθώς οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είναι τραγικά ανεπαρκείς.

Βοηθά την ανταγωνιστικότητα ο χαμηλός μισθός; Διαβάζω πως το μισθολογικό κόστος είναι μόλις το 22% του συνολικού. Οι άλλοι σημαντικοί συντελεστές, είναι η γραφειοκρατία, το κόστος της ενέργειας, τα μεταφορικά, η έλλειψη υποδομών και πάει λέγοντας. Βέβαια κατά την άποψή μου το πρόβλημα δεν είναι ότι παράγουμε ακριβά προϊόντα, αλλά ότι δεν παράγουμε σχεδόν τίποτα!

Αν αυξηθεί ο κατώτατος μισθός, οι εργαζόμενοι θα ωφεληθούν; Όχι, καθώς οι περισσότερες επιχειρήσεις ακροβατούν μεταξύ επιβίωσης και χρεοκοπίας. Οπότε αν αυξηθεί το μισθολογικό κόστος, τότε είτε θα προχωρήσουν σε απολύσεις είτε θα κλείσουν.

Ο υψηλός κατώτατος μισθός, ουσιαστικά στερεί την δυνατότητα σε ανέργους αλλά και σε νέους να αποκτήσουν εργασία, καθώς το κόστος κάθε πρόσληψης είναι υψηλό.

Στη πραγματικότητα, ο κατώτατος μισθός ρυθμίζεται από την προσφορά θέσεων εργασίας. Όταν οι θέσεις εργασίας σπανίζουν, τότε οι εργοδότες μπορούν να βρουν εργαζόμενους διατεθειμένους να δουλέψουν με λιγότερα. Στην αντίθετη περίπτωση, υπάρχει ανάγκη για εργατικό δυναμικό, τότε κάθε εργοδότης θα πρέπει να πλειοδοτήσει σε σχέση με τους ανταγωνιστές του, για να καλύψει τις ανάγκες του.

Με βάση τα παραπάνω, ο ορισμός του ύψους του κατώτερου μισθού με νόμο στην πραγματικότητα δεν λύνει ούτε το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας, ούτε και τις ανεργίας. Πρέπει να γίνουν όλα τα υπόλοιπα, ώστε να δημιουργηθούν εταιρείες που θα παράγουν και θα εξάγουν. Μπορούν οι πολιτικοί μας, να αντιμετωπίσουν τα δομικά προβλήματα της οικονομίας; Φοβάμαι πως όχι...

Οι σύγχρονοι σοφιστές...

Έχουμε παράδοση σε αυτά... Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν τους φιλοσόφους, είχαν και τους σοφιστές.Και εμείς δεν πάμε πίσω: έχουμε αυτούς που μιλούν λογικά με επιχειρήματα ή τουλάχιστον προσπαθούν, και αυτούς που παραθέτουν τσιτάτα και εξυπνακισμούς. Ποια από τις δυο κατηγορίες επικρατεί στις μέρες μας;

Τουλάχιστον οι φιλόσοφοι έμειναν στην ιστορία, διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν την λογική σκέψη. Στις μέρες μας τα πράγματα είναι διαφορετικά: οι ατακαδόροι, οι γκαρίζοντες, και οι κάθε λογής  ανεγκέφαλοι που αναμεταδίδουν τα ξύλινα συνθήματα της ντουντούκας είναι κυρίαρχου, είναι περισσότεροι, πνίγοντας με την κακοφωνία τους του πρώτους... Μπορούν να θεωρηθούν απόγονοι των σοφιστών, αν και αρκετά εκφυλισμένοι...

Θα συνεχίσω να προσπαθώ να είμαι με τους λίγους...

Χαμένα χρόνια - Wasted years

Σπατάλησα μερικά από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Αυτό δεν μπορώ να το αλλάξω, δεν θα γυρίσουν πίσω...

Ποιούς να δείρουμε;

Κάποιοι φίλοι μιλούν δικαιολογούν την βία, ως έκφραση της αγανάκτησης. Αλήθεια ποιους να δείρουμε;

Τα στελέχη και τους οργανωμένους οπαδούς της ΠΑΣΟΚούρας της δεκαετίας του 80;

Τους αντίστοιχους της ΝΔ της εποχής της διπλής επανίδρυσης του Κράτους;

Όσους με το μανδύα του φωταδιστή και προοδευτικού φλέρταραν πολιτικά με τον εκσυγχρονισμό του κυρίου Σημίτη;

Αυτούς που ποτέ δεν μίλησαν για τα προβλήματα που κρύβαμε κάτω από το χαλί, για να μην γίνουν δυσάρεστοι;

Να δείρουμε αυτούς που κλέβουν και έκλεψαν; Όλους, ή πρέπει να βάλουμε κάποιο όριο στα κλεμμένα;

Αυτούς που εξ αιτίας της ανικανότητας και της βλακείας τους, η χώρα έχασε μοναδικές γεωπολιτικές και οικονομικές ευκαιρίες;

Μήπως όλους αυτούς που αδιαφορούσαν για το κράτος και το γενικό καλό, κοιτούσαν μόνο την πάρτη τους;

Πολύ φοβάμαι ότι αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι στο ξύλο, όλοι θα μαζέψουμε κλωτσιές και μπουνιές, όχι όλοι το ίδιο, αλλά όλοι πάνω από τα 30 θα πάρουμε το μερίδιο μας.

Να παταχθεί η φοροδιαφυγή των άλλων!

Διάβαζα σχόλια αναγνωστών, σχετικά με την αρνητική εισήγηση του ΙΝΚΑ για την χρήση τραπεζικών καρτών για συναλλαγές πάνω από 500 ευρώ. Κάποιοι δεν θέλουν να έχουν σχέση με τράπεζες, άλλοι θέτουν θέμα προσωπικών δεδομένων, ενώ δηλώνει ότι δεν θέλει να του γίνει data mining.

Γενικά, όποτε προτείνεται κάποιο μέτρο για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, όλοι έχουν αντιρρήσεις. Οι περισσότεροι όμως είναι υπέρ της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής.

Καταλαβαίνω τις ενστάσεις που έχει ο κάθε ένας από εμάς, για μέτρα ανάλογα με αυτό της υποχρεωτικής χρήσης κάρτας. Προσωπικά πιστεύω πως μόνο με τέτοιες λύσεις, που δεν πιστεύω ότι θα εφαρμοστούν στο κοντινό μέλλον υπάρχει πιθανότητα να χτυπηθεί η φοροδιαφυγή.

Το μέγα ερώτημα είναι το εξής: θέλουμε  πραγματικά να παταχθεί η φοροδιαφυγή; Η απάντηση είναι καταφατική, όταν γίνεται σε μισθωτούς και συνταξιούχους. Η πλειονότητα των απαντήσεων που δίνουν οι υπόλοιποι είναι αρνητική. Όλοι θεωρούν ότι πληρώνουν πολλά, και πρέπει το κράτος να τα βρει από αυτούς που τα "έχουν". Άσχετα, αν δηλώνουν αντίθετοι σε τέτοιες προσπάθειες.

Υπάρχουν και αυτοί που δηλώνουν φοροφυγάδες εκ πεποιθήσεως. Θεωρούν ότι το κράτος δεν τους προσφέρει τίποτα, και σπαταλά τα χρήμματα των φόρων που αυτοί δεν πληρώνουν. Θα μου πείτε δεν περπατούν/οδηγούν στους δρόμους; Δεν στέλνουν τα παιδιά τους σε Δημόσια σχολεία;Δεν καλούν την Αστυνομία όταν κινδυνεύουν;

Με λίγα λόγια όλοι θέλουν να πιαστούν οι άλλοι που "κλέβουν". Να τα πάρουν από τους άλλους πρώτα. Αυτό που στην πράξη παραδέχονται ότι τα φορολογικά έσοδα θα προέρχονται από τα γνωστά κοροϊδα που δεν μπορούν να κλέψουν.

Κακά τα ψέμματα, το γουστάρουμε το χάλι μας, και ΔΕΝ θέλουμε να αλλάξουμε.

Λίστες, ψέμματα, ανικανότητα και λαϊκισμός!

Η ιστορία σχετικά με την περίφημη λίστα Lagard,μας δίνει την ευκαιρία να διαπιστώσουμε πως φτάσαμε ως εδώ.  Διαβάζοντας την σχετική ειδησεογραφία, κάποιος που δεν γνωρίζει την περιώνυμη ελληνική πραγματικότητα, μπορεί να αποκτήσει μια καλή εικόνα και να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα.

Οι κύριοι Βενιζέλος και Παπακωνσταντίνου φέρουν τεράστιες ευθύνες για το πως την "χειρίστηκαν". Ενώ όλα τα κράτη την χρησιμοποίησαν για να τσακώσουν φοροφυγάδες, εδώ "χάθηκε" και την "ψάχναμε" σε συρτάρια. Λες και έχουμε πολλά όπλα για να "πιάσουμε" κάποιους από αυτούς που ποτέ δεν πληρώνουν. Ειδικά ο δεύτερος, αν αποδειχθεί ότι έβγαλε τα ονόματα συγγενών του και δεν έπεσε θύμα σκευωρίας τότε έχει διαπράξει μια από τις πιο χοντροκομμένες και ταυτόχρονα ανόητες  απάτες εις βάρος του Ελληνικού λαού.

Είναι όλοι όσοι περιλαμβάνονται στην λίστα ένοχοι; Είναι αυτοί που έχουν βγάλει τα χρήματά τους στο εξωτερικό παράνομοι; Όχι αν τα έχουν βγάλει τίμια και έχουν πληρώσει τους φόρους τους. Μπορεί κανείς να κατηγορήσει όσους προσπαθούν να διαφυλάξουν τους κόπους μιας ζωής, από τους διάφορους αριστερούς και δεξιούς φωστήρες που ψηφίζουμε; Βέβαια το να κατηγορείς ανεξαιρέτως όλους τους καταθέτες του εξωτερικού, βολεύει τους λαϊκιστές πολιτικούς , που ψάχνουν να ρίξουν αλλού τις ευθύνες τους.

Η λίστα μπορεί να φανεί χρήσιμη. Να διασταυρωθούν τα στοιχεία (εδώ γελάμε) και να εξεταστούν οι περιπτώσεις που υπάρχουν ενδείξεις παρανομίας. Είναι μια από τις σπάνιες ευκαιρίες που ο κρατικός μηχανισμός πλεονέκτημα απέναντι στους φοροφυγάδες. Μην ξεχνάμε πως σχεδόν πάντα οι δεύτεροι υπερτερούν σε σχέση με το δυσκίνητο απρόθυμο γραφειοκρατικό κρατικό μηχανισμό, διαθέτουν τα μέσα, τις γνώσεις και το κίνητρο  να ξεφεύγουν  αθετώντας τις υποχρεώσεις τους. Από το έως τώρα χειρισμό της, δεν περιμένω σχεδόν τίποτα...