Διαβάστε μόνοι σας το κείμενο!

Ένας από τους λόγους που σταμάτησα να γράφω για πολιτική από εδώ, είναι και ο τρόπος που παρουσιάζονται οι ειδήσεις από τα ΜΜΕ. Σε πολλές περιπτώσεις, οι εντυπωσιακοί και πιασάρικοι τίτλοι, όπως και τα κείμενα διαστρεβλώνουν την αλήθεια! Καθώς δεν έχω πληροφόρηση εκ των έσω, επέλεξα να είμαι πιο επιφυλακτικός και σε αρκετές περιπτώσεις σιωπηλός.

"Τι μας λες; Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν συμφέροντα που θέλουν να χαλιναγωγήσουν την Κοινή Γνώμη!" θα μου πει κάποιος. Δυστυχώς δεν είναι μόνο τα συμφέροντα, αλλά η τεμπελιά, η προσπάθεια για μερικά clicks παραπάνω, ή ακόμα και η ανικανότητα στην κατανόηση και την απόδοση του νοήματος ενός κειμένου!

Πως μου ήρθε και τα γράφω; Θα διαβάσατε όλοι για τη διαρροή/υποκλοπή των επίμαχων διαλόγων του ΔΝΤ. Έκανα τον κόπο και διάβασα την Ελληνική μετάφραση του κειμένου, αλλά και το πρωτότυπο στα Αγγλικά. Με έκπληξη διαπίστωσα, πως οι περισσότεροι που τοποθετούνται δημοσίως για αυτό ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ Ή ΕΣΤΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ!

Δεν θα γράψω για την υπόθεση, άλλωστε δε γνωρίζω κάτι παραπάνω. Απλά, θα σας προτρέψω να πάρετε την υπόθεση της ενημέρωσης στα χέρια σας, και να διαβάσετε και εσείς το κείμενο. Γενικά, ας μην αφήνουμε τους τεμπέληδες, αγράμματους ή πονηρούς να μας κατευθύνουν. Ας χρησιμοποιήσουμε την Τεχνολογία και την Κριτική μας σκέψη. 

Ζούμε στη χειρότερη εποχή;

Όλες αυτές οι ειδήσεις, που γεμίζουν τις οθόνες και μαυρίζουν τις ψυχές , όπως οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Βέλγιο, κάνουν πολλούς από εμάς να αναρωτιόμαστε και να ανησυχούμε για το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας. Μας δημιουργείται η εντύπωση, ότι ζούμε σε μια σκοτεινή εποχή, όπου η βία και η βαρβαρότητα, σταδιακά σκεπάζουν τον πλανήτη. Βυθιζόμαστε στην άβυσσο, ενώ πλησιάζουμε στο ναδίρ του Πολιτισμού μας;

Αν και εκ πεποιθήσεως απαισιόδοξος, η απάντηση στην οποία έχω καταλήξει θα εκπλήξει μάλλον ευχάριστα πολλούς. Δεν πλησιάζουμε την άβυσσο, αντίθετα απομακρυνόμαστε από αυτή!

Δεν χρειάζεται κανείς να έχει σπουδάσει Ιστορικός για να διαπιστώσει, ότι ο αριθμός αλλά και η fονικότητα των πολέμων σταδιακά φθίνει, παγκοσμίως. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η ήπειρός μας η Ευρώπη, όπου για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, βασιλεύει η Ειρήνη. Και δεν είναι μόνο οι πόλεμοι: ο μέσος αριθμός βίαιων θανάτων ανά κάτοικο φθίνει. Το παγκόσμιο βιωτικό επίπεδο ανεβαίνει, με διαφορετικούς ρυθμούς ανά περιοχή. Η Ιατρική συνεχίσει να νικά ασθένειες που αφάνισαν εκατομύρια ανθρώπους στο παρελθόν. Τέλος, κατακτάμε ημέρα με την ημέρα περισσότερες ατομικές ελευθερίες!

Γιατί λοιπόν όλη αυτή η μαυρίλα; Η Τεχνολογία μας έχει δώσει πολλές πηγές πληροφόρησης και μεγάλο όγκο πληροφοριών. Έχει εξαφανίσει τις αποστάσεις και έχει δημιουργήσει παγκόσμιες αλληλεπιδράσεις που πριν λίγα χρόνια θα ήταν αδιανόητες. Μια τραγωδία που συμβαίνει στην άλλη πλευρά του πλανήτη, είναι σαν να διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας, όταν την παρακολουθούμε από τις οθόνες μας. Οικονομικές εξελίξεις σε μακρινές χώρες, επιδρούν άμεσα στις τοπικές οικονομίες.

Δεν ισχυρίζομαι ότι πλέον ζούμε στον Παράδεισο. Υπάρχουν ακόμα πολλοί φονικοί πόλεμοι, αρκετά ουρανικά καθεστώτα, ενώ εκατοντάδες εκατομμύρια συνανθρώπων μας ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες. Μεγάλα προβλήματα συνεχίζουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν.

Πως το καταφέραμε αυτό; Μπορεί ο λεγόμενος Δυτικός Πολιτισμός* να ευθύνεται για πολλά δεινά και να έχει διαπράξει πάρα πολλά εγκλήματα. Όμως, χάρη σε αυτόν η ανθρωπότητα βαδίζει στο σωστό δρόμο!

Παρά τα επιτεύγματα του και την φαινομενική του παντοδυναμία, ο Δυτικός Πολιτισμός αντιμετωπίζει ένα σημαντικό και επικίνδυνο εχθρό: την Παρακμή του, που μπορεί να τον καταστρέψει, στέλνοντας την Ανθρωπότητα σε ένα νέο Μεσαίωνα...

*Ως Δυτικό Πολιτισμό θεωρώ κυρίως τον πολιτισμό των χωρών της Ευρώπης (περιλαμβανόμενης της Ρωσίας/ΕΣΣΔ) και των ΗΠΑ. Κάποιοι οπαδοί του Huntington θα γελούν μαζί μου, αλλά αδιαφορώ.

Το παραπάνω κείμενο στριφογυρνά στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Αυτό που διαβάσατε είναι μια μάλλον χοντροκομμένη έκδοση αυτού που θα ήθελα να γράψω, αλλά δεν διαθέτω την όρεξη/'έμπνευση να το κάνω. Ελπίζω να το δουλέψω μελλοντικά.

Αποφάσισα να μιλάω λιγότερο...

Ίσως να μεγαλώνω και να γίνομαι πιο μετρημένος και σοβαρός. Μπορεί να με φοβίζει η κατεύθυνση που έχει πάρει η χώρα. Σίγουρα δεν έχω το θάρρος και τη δύναμη του χαρακτήρα, για να ζήσω με την ταμπέλα του παρία.
Αποφάσισα λοιπόν, να μιλώ λιγότερο και να κρατώ τις σκέψεις μου για μένα. Από εδώ και στο εξής, θα μιλάω για πράγματα φαινομενικά ακίνδυνα.

Μην ξεχνάς το moto-cross κύριε Ιβαν!

Για να εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε: Αγαπώ τη Θεσσαλονίκη γιατί έζησα εκεί τα 4 καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Γενικά, συμπαθώ τους βόρειους συμπατριώτες μας, καθώς τους θεωρώ ως πιο φιλικούς και πιο εξωστρεφείς.

Αυτές τις ημέρες θυμήθηκα ένα περιστατικό από τα φοιτητικά μου χρόνια: είμαι σε ένα ταξί στην Θεσσαλονίκη και διαπιστώνω ότι ο οδηγός "στράβωσε" με το που κατάλαβε ότι είμαι Αθηναίος. Ποιος ο λόγος: ασχολούνταν με το moto-cross και ειδικότερα με μια διοργάνωση αγώνων στην Χαλκιδική. Κατηγορούσε λοιπών τους Αθηναίους, ότι συνωμοτούσαν εναντίων της διοργάνωσης για να την.. φέρουν στην Αθήνα.

Βλέπετε, υπάρχουν στη Βόρεια Ελλάδα συμπατριώτες μας που πάσχουν από μια ιδιαίτερη μανία καταδίωξης: βλέπουν παντού συνωμοσίες των διαβολικών Αθηναίων για να τους υπονομεύσουν! Για να λέμε και του στραβού το δίκαιο, όλοι μας έχουμε λίγο-πολύ μερικές παράξενες και παράλογες εμμονές. Βέβαια όταν αυτές γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από κάποιους για να πετύχουν τους σκοπούς τους, τότε πράγματα σοβαρεύουν.

Πριν μερικά χρόνια, εμφανίστηκε ο κύριος Ιβάν Σαββίδης στα ποδοσφαιρικά πράγματα της χώρας, αναλαμβάνοντας την ΠΑΕ ΠΑΟΚ. Η προσφορά του στη συγκεκριμένη ομάδα είναι σημαντική: ο ΠΑΟΚ έχει μια σταθερή διοίκηση, είναι σε καλή οικονομική κατάσταση, και διαθέτει αξιόμαχη ομάδα με αρκετούς ταλαντούχους νέους Έλληνες ποδοσφαιριστές.

Υπάρχει ένα πρόβλημα: ο κύριος Σαββίδης δημιούργησε μάλλον παράλογες προσδοκίες στους φίλους της ομάδας του: σε μια συνέντευξη τύπου που έδωσε μίλησε για... ευρωπαϊκούς τίτλους και κυριαρχία του ΠΑΟΚ στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Η εικόνα της ομάδας του όμως στο γήπεδο είναι μάλλον απογοητευτική, ειδικά φέτος.

Παρά την μεταγραφή - αεροδρομίου του Μπερμπάντοφ, και τον... σεβασμό που απολαμβάνει από τη διαιτησία (ευνοήθηκε και στα τρία ματς με ΟΣΦΠ, ΠΑΟ και ΑΕΚ), η ομάδα παραπαίει σε Ελλάδα και Ευρώπη.Και καθώς οι οπαδοί είναι αχάριστοι, ειδικά αν τους έχουν τάξει μεγαλεία, στην ήττα από τον Ηρακλή, μερίδα τους αποδοκίμασε με χυδαίο τρόπο, τον ευεργέτη της ομάδας κύριο Σαββίδη.

Αντί λοιπόν να αναγνωρίσει τα σφάλματα του και να τραβήξει τις αυτάρες των αχάριστων, ο ηγέτης του ΠΑΟΚ επέλεξε τον εύκολο δρόμο. Άρχισε να μιλαει για "καταστροφή του Αθηναϊκού ποδοσφαίρου" και να απαιτεί Θεσσαλονικιό πρόεδρο της ΕΠΟ! Λες και ο κύριος Γκαγκάτσης ήταν από το Anchorange της Αλάσκα... Κάποιος φαίνεται τον συμβούλευσε σχετικά... Ξέχασε να του πει, πως ο Ολυμπιακός δεν είναι αθηναϊκή ομάδα, αλλά δεν θα κολλήσουμε εκεί.

Μετά τα καφριλίκια της Τούμπας που έγιναν με αφορμή τον μη καταλογισμό ενός αμφισβητούμενου πέναλτι, ο κύριος Σαββίδης όχι μόνο δεν τα καταδίκασε αλλά επανέλαβε τους αντιαθηναϊκούς πολεμικούς του λόγους. Άσχετα αν η εμφάνιση της ομάδας του ήταν αποκαρδιωτική, με τον κύριο Τιούντορ να αποτύχει τραγικά στο "στήσιμο" της ομάδας,  με αποτέλεσμα ο ντεφορμαρισμένος Ολυμπιακός να κλέβει συνεχώς την μπάλα σε επικίνδυνα σημεία.

Αφού λοιπόν επέλεξε αυτό το δρόμο, με σεβασμό τον προτρέπω να μην αφήσει κανένα παραπονούμενο: Πες και μια κουβέντα για το moto-cross κύριε Ιβαν! Να ηρεμίσει και ο φίλτατος ταξιτζής, αν ασχολείται ακόμα.

Υ.Γ. Πολλοί ποδοσφαιριστές, πωλούν Ολυμπιακο - Παναθηναϊκό - Αεκτζηδο - ΠΑΟΚο φροσύνη για να κρύψουν τις αδυναμίες τους στο χορτάρι. Και με ποδοσφαιρικούς απατεώνες, οι ομάδες δεν πάνε μπροστά.

Υπάρχει καλή και κακή μουσική;

Ο θάνατος του Παντελή Παντελίδη συγκλόνισε τους περισσότερους Έλληνες, για διαφορετικούς λόγους το καθένα. Στα απόνερα της τραγικής είδησης, αναμοχλεύτηκε και πάλι η διαμάχη τον οπαδών της "έντεχνης" μουσικής, με τους αντιστοίχους της "εμπορικής", ας πούμε μουσικής; Υπάρχει καλή και κακή μουσική; Και αν ναι, ποιο είναι το κριτήριο, και ποιος ο κριτής;

Στα ερωτήματα αυτά, υπάρχει μια πολύ απλή και κατά την ταπεινή μου άποψη, πολύ σοφή απάντηση που την έδωσε ένας πραγματικά ξεχωριστός άνθρωπος. Ο Μέγας Lemmy Kilmister (των Motorhead εννοείται) είχε πει ότι καλή μουσική είναι αυτή που σε κάνει να ανατριχιάζεις! Με πολύ απλά λόγια, οι παραπάνω ερωτήσεις δεν έχουν αντικειμενικές απαντήσεις και ούτε υπάρχουν αυθεντίες.

Θεωρώ υπεροπτικό και συνάμα γελοίο, να υπάρχουν Έλληνες καλλιτέχνες και μουσικόφιλοι που θεωρούν τις δικές τους προτιμήσεις ανώτερες από αυτές των υπολοίπων. Ίσως μάλιστα η υπεροψία αυτή να είναι μασκαρεμένη ζήλια. Και σε τελική ανάλυση, η πολιτισμική επιρροή της χώρας μας είναι πρακτικά αμελητέα.

Υπάρχουν τόσα είδη μουσικής, τόσες χιλιάδες καλλιτέχνες και εκατομμύρια συνθέσεις που δεν φτάνουν 10 ζωές για να τα ανακαλύψεις και να τα απολαύσεις. Μεγαλώνοντας διαπιστώνω ότι πόσο λίγο γνωρίζω τον αγαπημένο μου μουσικό χώρο (Heavy Metal), όπου ανακαλύπτω κάθε μέρα καινούργια πράγματα, που μπορεί να μου διέφευγαν δεκαετίες ολόκληρες. Και έχω αγγίξει ελάχιστα κάποιους μουσικούς ωκεανούς όπως η παραδοσιακή μουσική, η κλασσική μουσική, το κλασσικό ροκ ή την ηλεκτρονική μουσική. Προσπαθώ όμως και θα συνεχίσω να ψάχνω... Δεν θα επιχειρήσω να σας επιβάλω τις μουσικές μου προτιμήσεις, απλά θα σας προτείνω να αρχίσετε να ψάχνετε...

Στεναχωρήθηκα και εγώ για το θάνατο του συγκεκριμένου καλλιτέχνη. Ήταν ένα απλό παιδί, που κάνοντας αυτό που αγαπούσε, αγαπήθηκε από χιλιάδες συμπατριώτες μας, κάνοντας επιτυχία σε ένα δύσκολο χώρο, χωρίς γνωριμίες. Η αγαπημένη μου μουσική είναι εντελώς διαφορετική από τη δική του και ο τρόπος διασκέδασης στον οποίο δραστηριοποιούνταν να μην μου αρέσει, αλλά δεν μπορώ να αγνοήσω την απίστευτη αγάπη του κόσμου.

Υ.Γ. Θυμήθηκα τον ξάδελφό μου τον Τάσο, τον συμμαθητή μου τον Νώντα, τον Αλέξανδρο, τον Παναγιωτάκη και άλλα παιδιά που πέθαναν σε τροχαία. Ας προσέχουμε λίγο παραπάνω στους δρόμους. Το χρωστάμε σε αυτούς που μας αγαπούν.

Η πρώτη μου διάρρηξη!

Εκεί που κάθομαι και απολαμβάνω το γεύμα μου, με την συνοδεία μπύρας, χτυπάει το κινητό μου. Για την ακρίβεια, είχε χτυπήσει άλλες είκοσι φορές αλλά δεν το είχα ακούσει...

Ακούω την φωνή της γυναίκας, έντρομη, αν μου αναφέρει ότι κλειδώθηκε έξω, με τα κλειδιά της να είναι στη λάθος πλευρά της πόρτας. Κλείνω το τηλέφωνο, και ξεκινώ εκτάκτως για το εξωτικό Καματερό.

Αμέσως μετά την άφιξη μου στον τόπο του περιστατικού, αναλύω την κατάσταση. Η σύζυγος έχει αφήσει το κλειδί στην μέσα πλευρά της πόρτας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, αρκεί να βάλω το δικό μου και να σπρώξω το αντίπαλο κλειδί έξω από την κλειδαριά. Έλα που το κλειδί της, δεν είναι σε οριζόντια θέση με αποτέλεσμα να μην μπορεί να σπρωχτεί εκτός κλειδαριάς.

Αφού λοιπόν εκτίμησα την κατάσταση,προσπάθησα με ένα συνδετήρα να "οριζοντιώσω" κλειδί, χωρίς αποτέλεσμα. Εκείνη την ώρα, ήρθε ο πεθερός μου, ο οποίος λόγο επαγγέλματος έχει πλήρη γκάμα εργαλείων. Αυτή τη φορά, το μόνο που χρειάστηκα ήταν ένα απλό, ταπεινό κατσαβίδι.

Με λίγη προσπάθεια, έβγαλα το κλειδί από την κλειδαριά και άνοιξα με θριαμβευτικό τρόπο την πόρτα, νοιώθοντας κάτι μεταξύ Μαγκάηβερ, Τζεήμς Μπόντ και Βαγγέλη!

Συμπεράσματα:

• Παραμένω πιο γραφικός και από ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη
• Οι κλειδαριές ασφαλείας με κλειδί στην κλειδαριά είναι σχεδόν ανοικτές (αυτό είναι σοβαρή διαπίστωση)

Τρομοκρατώντας το καθηγητή με... Kreator!

Η εφηβεία είναι δύσκολη ηλικία, πόσο μάλλον για ένα ντροπαλό, μάλλον άχαρο, ψηλόλιγνο τύπο. Το αγαπημένο μου καταφύγιο ήταν το Heavy Metal και ιδιαίτερα οι ακραίες του μορφές, όπως το Thrash που τότε μεσουρανούσε.

Οι περισσότεροι συνομηλικοί μου δεν μπορούσαν να καταλάβουν τί στο καλό έβρισκα στη μουσική αυτή. Για τους μεγαλύτερους και ιδιαίτερα τους καθηγητές μου, δεν το συζητάω καν! Μου άρεσε να τους "τρομάζω" με τις αγαπημένες μου μπάντες, να βλέπω τις αντιδράσεις τους, όταν άκουγαν Death, Bathory, Slayer και Kreator. Δεν ανέφερα τους Γερμανούς τελευταίους, χωρίς λόγο... Και όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία να φρικάρω πολύ κόσμο μαζεμένο, απλά την άρπαξα!

Στην Β Λυκείου, ο καθηγητής του μαθήματος μουσικής είχε μια έμπνευση: μας ζήτησε να φέρουμε μια κασέτα με μουσική που μας αρέσει. Μαντέψτε ποιος ήταν ο πρώτος που ανταποκρίθηκε.

Εκείνο το μοιραίο απόγευμα, είμαστε απογευματινοί βλέπετε. μέσα στην τσάντα μου είχα μια TDK 90D, που στη μια πλευρά είχε το Pleasure to Kill των θεϊκών Kreator. Όταν έφτασε η ώρα, έδωσα την κασέτα στον καθηγητή, εξηγώντας ότι αυτό που θα ακούσουμε, είναι η εξέλιξη του Rock n Roll. Πατάει το play και ακούει το παρακάτω:

Πρέπει να έφτασε μέχρι τη μέση του τραγουδιού πριν το σταματήσει. Ακολούθησε μίνι διάλεξη -  καταγγελία, εις βάρος των μουσικών μου προτιμήσεων, την οποία άκουσα με ένα μεγάλο χαμόγελο. Είχα πετύχει το στόχο μου: φρίκαρα τον καθηγητή μου, μαζί με τους περισσότερους συμμαθητές μου. Απλά, είχα "φτιάξει" το απόγευμα μου!

Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλωσα, έπαψα να είμαι ψηλόλιγνος και θεωρώ πως είμαι λιγότερο άχαρος και ντροπαλός, ή έτσι τουλάχιστον νομίζω. Η αγάπη μου για την ακραία μουσική, δεν έσβησε ποτέ , ίσως γιατί σε κάποια πράγματα παραμένω έφηβος...

Για την ιστορία, το συγκεκριμένο album θεωρείται σταθμός του Τευτονικού Thrash Metal, έχει επηρεάσει χιλιάδες μουσικούς και εκατομύρια μεταλλάδες σε όλο το κόσμο, ενώ το συγκρότημα παραμένει ακμαίο. Δεν παραλείπει στις συναυλίες του, να παίζει το κομμάτι με το οποίο "τρομοκράτησα", τον καθηγητή μου και τους συμμαθητές μου εκείνο το απόγευμα.