Καλοκαιρινές στιγμές, σχεδόν μεταφυσικής χαλάρωσης...

Είναι κάποια μεσημέρια καλοκαιρινά, που με βρίσκουν σε ένα ταβερνάκι.  Πριν από δυο το πολύ ώρες μπορεί να ήμουν σε κάποια παραλία στο μέρος που κάνω διακοπές ή στην Ιστιαία. Ή να έχω επιστρέψει νωρίς από τη δουλειά και να απολαμβάνω την καλοκαιρινή Αθήνα, που μόνο αυτή την εποχή μοιάζει ανθρώπινη.
Μόλις έχω τελειώσει το φαγητό και η μπύρα, το ούζο ή το τσίπουρο αρχίζει να επιδρά χαλαρωτικά. Τότε όλα τα προβλήματά, η έγνοιες και όλα όσα συνήθως που σκοτεινιάζουν τη ζωή, για λίγο ξεθωριάζουν και μοιάζουν ασήμαντα. Εκείνες τις στιγμές, αισθάνομαι πως όλα θα γίνουν καλύτερα και μια απατηλή αισιοδοξία με κυριεύει. Ο χρόνος χάνει τη σημασία του και μοιάζει να μην κυλά...
Αυτές οι σχεδόν μεταφυσικές στιγμές είναι πολύτιμες για μένα. Δεν χρειάζομαι περισσότερα από το καλοκαίρι, παρά από αυτές τις στιγμές και ένα έναστρο νυχτερινό ουρανό για να ταξιδεύω νοητά.

Καφές με ζάχαρη

Πόσα χρόνια πίνω καφέ; Αν με ρωτούσε κανείς πριν τρεις περίπου μήνες, η απάντηση θα ήταν "περίπου 30". Αν θυμάμαι καλά, γύρω στα 14-15 έφτιαχνα και έπινα φραπέ, τι άλλο θα μπορούσα να πίνω ως γνήσιος νεοέλλην;

Ο καφές έγινε από τότε καθημερινή συνήθεια. Στα σχολικά μου χρόνια, συχνά έπινα ένα καφέ το μεσημέρι. Ως φοιτητής, η μέρα μου ξεκινούσε πάντα με ένα καφέ, σίγουρα άλλον ένα το απόγευμα και ειδικά στις εξεταστικές ένα με δυο ακόμα το βράδυ. Κατά τη θητεία μου, θυμάμαι να ετοιμάζομαι να βγω περίπολο και να κρατώ ένα φραπέ στο χέρι, ακόμα και όταν χιόνιζε. Στο γραφείο σπάνια θα ξεκινήσω την ημέρα μου χωρίς καφέ, ενώ μπορεί να μην φάω το μεσημέρι, αλλά καφέ θα πιω.

Μπορεί ο φραπέ να αντικαταστάθηκε, από freddo espresso ή freddo capuccino αλλά ο τρόπος που τον έπινα δεν είχε αλλάξει από τα 14 μου. Ήταν πάντα γλυκός και για κάποιο λόγο που δεν είχα κατανοήσει, τον έπινα το πολύ σε πέντε λεπτά!

Πριν από τρεις μήνες, έκοψα μαχαίρι τη ζάχαρη! Δεν με ανάγκασε κανένας, δεν υπήρξε λόγος υγείας, απλά αποφάσισα να ακολουθήσω μια συγκεκριμένη διατροφή.

Ο καφές πλέον είναι σκέτος. Μπορεί πλέον είναι πικρή η γεύση του, αλλά μου αρέσει. Και επιπλέον, δεν αδειάζω το ποτήρι μου μέσα σε πέντε λεπτά. Άρχισα να ξεχωρίζω τα χαρμάνια, όχι μόνο από τη γεύση τους αλλά και το άρωμά τους.Συνειδητοποίησα ότι τόσα χρόνια δεν έπινα καφέ, αλλά... ζαχαρόνερο! Καφέ άρχισα να πίνω, εδώ και τρεις μήνες!

Ο οργανισμός μου, πρακτικά ζητούσε ζάχαρη, όταν ένοιωθα την ανάγκη για καφέ. Όλα αυτά τα χρόνια έχω καταναλώσει τσουβάλια από ζάχαρη, επιβαρύνοντας τον οργανισμό μου, χωρίς λόγο.

Η αλλαγή στη διατροφή μου, είχε ως ορατά αποτελέσματα και από πλευράς φυσικής κατάστασης έχω γυρίσει πίσω το ρολόι πάνω από δέκα χρόνια. Εκτός από αυτά τα προφανή οφέλη, διαπίστωσα ότι μπορώ να ζήσω χωρίς πολλούς μικρούς αλλά επιζήμιους καθημερινούς εθισμούς. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσω αυτές τις διατροφικές συνήθειες, αλλά τον καφέ μου, θα τον πίνω πλέον σκέτο!

Η Κυριακή της επιστροφής στο σπίτι

Γυρνάω νοητά περίπου 35 χρόνια, σε μια κυριακάτικη βραδιά του Σεπτεμβρίου. Είναι περασμένες 11, δύο ολόκληρες ώρες μετά το "σιωπητήριο", αλλά δε μπορώ να κλείσω μάτι.

Πριν από ελάχιστες ώρες έχουμε επιστρέψει από το χωριό μετά από τρεις μήνες καλοκαιρινές διακοπές. Το δωμάτιο μου φαίνεται μικρότερο, ζεσταίνομαι, ενώ με ενοχλεί ο ήχος των αυτοκινήτων που διασχίζουν την Αχαρνών. Που πηγαίνουν όλα αυτά τα αυτοκίνητα;

Η μέρα που ξημερώνει είναι η πρώτη του νέου σχολικού έτους κάτι που δεν με ενθουσιάζει καθόλου. Στο Δημοτικό δεν είχα καταφέρει να κάνω φίλους, ήμουν ένα ντροπαλό παιδί. Η παρέα μου ήταν στην Ιστιαία και με λύπη σκεφτόμουν ότι εγώ και ο αδελφός μου, θα λείπαμε από το αυριανό προσκλητήριο για παιχνίδι...

Για παρηγοριά, υπολόγιζα τις ημέρες που μεσολαβούσαν μέχρι τις διακοπές των Χριστουγέννων. Περίπου 100 μέρες, δεν είναι πολλές, σωστά; Με αυτή τη σκέψη, τελικά με έπαινε ο ύπνος...

"Μα είμαστε στη μέση του καλοκαιριού και εσύ γράφεις για Σεπτέμβρη" θα με ρωτήσει κάποιος. Υπάρχει εξήγηση: σήμερα γυρίσαμε μετά από 15 ημέρες στην Κρήτη...

Στα 44 χρόνια μου...

Την Κυριακή που πέρασε,  έκλεισα τα 44. Τα γενέθλια μου, εδώ και μερικά χρόνια, έχουν μια γλυκόπικρη γεύση. Πιστεύω πως αν όχι τα καλύτερα,  αλλά  τα πιο ξέγνοιαστα χρόνια μου έχουν περάσει. Η έμφυτη μου αφέλεια σταδιακά χάνεται, μαζί με τη ελάχιστη αισιοδοξία που μου έχει απομείνει,  ενώ μέρα με την ημέρα γίνομαι όλο και πιο κυνικός. Τα προβλήματα,  μικρά και μεγάλα,  υπαρκτό και μη, σταδιακά με δηλητηριάζουν.

Δεν υποκύπτω στη μαυρίλα. Την ημέρα των γενεθλίων μου, είχα μια απρόσμενη συνάντηση με ένα ξεχωριστό άνθρωπο που συνδυάζει ιερωσύνη , σοφία και νεανική τρέλα. Έτσι απλά,  έδιωξε έστω και προσωρινά τα σύνεργα,  υπενθυμίζοντας μου ότι πάντα υπάρχει Ελπίδα.

Η ζωή είναι ταξίδι με αβέβαιο προορισμό και άγνωστη διάρκεια. Υπάρχουν πάντα πηγές φωτός, και μας δίνεται η δυνατότητα να τις ακολουθήσουμε .  Δεν είναι σίγουρο,  ότι θα βρεθούμε εκεί που θέλουμε αλλά το ταξίδι θα αξίζει...

Υ.Γ. Πριν από λίγες μέρες,  μου ήρθε στο μυαλό,  το Journeyman των αγαπημένων μου, Iron Maiden, από το Dance of Death. Το συγκεκριμένο άλμπουμ δεν ήταν στα αγαπημένα μου, πόσο μάλλον το συγκεκριμένο κομμάτι. Όταν το άκουσα ξανά, οι στίχοι του ξαφνικά απέκτησαν ξεχωριστό νόημα, και ιδιαίτερα οι παρακάτω:

In your life you may choose desolation

And the shadows you build with your hands

If you turn to the light

That is burning in the night

Then the journeyman's day has begun

Καλοκαιρινές Ιστορίες: Τρόμος στου Χατζηδημήτρη!

Καμιά φορά, η αθωότητα και ίσως η αφέλεια κάνει τον κόσμο, κάπως πιο μαγικό. Ως παιδί είχα και τις δυο προαναφερθείσες ιδιότητες, και πολύ φοβάμαι τις διατηρώ ακόμα.

Κάποια όμορφα καλοκαιρινά βράδια, μυήθηκα στο Παράξενο και στο Απόκοσμο. Η παρέα αντάλλασσε  ιστορίες για φαντάσματα,βρικόλακες, εξωγήινους και ιπταμένους δίσκους, χρωματισμένες (και παραλλαγμένες) από την παιδική φαντασία των αφηγητών και την επιθυμία να τρομάξουν, το πρόθυμο να τρομάξει ακροατήριο. Λάτρεψα τα θέματα αυτά και ως παιδί, δεν το έκρυψα, κάτι που κάποιος/κάποιοι αποφάσισαν να το εκμεταλλευτούν...

Το κτήμα Χατζηδημήτρη ήταν ένα μεγάλο κτήμα στις παρυφές της Ιστιαίας , μάλλον παραμελημένο, τουλάχιστον κατά την δεκαετία του 80. Το κτήμα ήταν ιδανικό για παιχνίδι: υπήρχαν σε αυτό συστάδες από ένα ψηλόλιγνο φυτό που οι ντόπιοι ονομάζουν βρωμοκλάρι, και εκεί μέσα φτιάχναμε σπηλιές. Το διέσχιζε ένα ρυάκι, στο οποίο είχαν γίνει έργα διαπλάτυνσης σχηματίζοντας μια σειρά από μικρούς λόφους εκατέρωθέν του. Τι άλλο μπορούσε να ζητήσει ένα παιδί;

Ένα καλοκαιρινό σούρουπο, η αφεντιά μου, ο μικρός μου αδελφός, και ο αγαπημένος φίλος μας Λεωνίδας, είμαστε καθισμένοι σε ένα από τους λόφους. "Βλέπετε ένα κόκκινο φως, που αναβοσβήνει στο βάθος;" είπε ο Λεωνίδας. Προσπαθήσαμε να εντοπίσουμε το μυστηριώδες φως, αλλά μάταια, παρά τις προσπάθειες του φίλου μας να μας κατευθύνει...

Άρχισε να νυχτώνει και αποφασίσαμε να γυρίσουμε στη γειτονιά μας. Πλησιάζοντας σε κάποια από τις μεγαλύτερες συστάδες βρωμοκλαριών, ακούμε έντρομοι ένα μουγκρητό! Πανικόβλητοι, αρχίζουμε να τρέχουμε με την εντύπωση πως ότι ήταν αυτό που μούγκριζε, μας κυνηγούσε. Μάλιστα το πόδι μου πιάστηκε σε ένα πεσμένο φράκτη, παγιδεύοντας με στιγμιαία!

Μετά από λίγο φτάσαμε τρέχοντας στη γειτονιά μας, άλλωστε η απόσταση ήταν πάρα πολύ μικρή. Έντρομοι, αρχίσαμε να προσπαθούμε να εξηγήσουμε στους φίλους μας, τι μας συνέβη. Δε μας πίστεψαν, και τι πιο φυσιολογικό, αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο κτήμα.Μόλις η παρέα πλησίασε στο κτήμα, άρχισαν να ακούγονται και πάλι τα μουγκρητά! Αυτή τη φορά, όλη η παρέα τράπηκε σε φυγή.

Το επόμενο πρωί, η παρέα γύρισε στον τόπο του συμβάντος για να πραγματοποιήσει επιτόπια έρευνα λειτουργώντας χωρίς να το θέλει ως προπομπός των X-files, που θα γυρίζοντας δέκα χρόνια αργότερα.

Τι ήταν εκείνο το μουγκρητό; Κάποια εξωγηϊνη οντότητα; Ή κάποιο Στοιχειό του Τόπου; Τα ενδεχόμενα είναι δυο: τα παιδιά της διπλανής γειτονιάς ήταν σε κάποια από τις σπηλιές και αποφάσισαν να μας τρομάξουν με μεγάλη επιτυχία, Το άλλο είναι να μας την είχε στήσει... ο Λεωνίδας με τα παιδιά της διπλανής γειτονιάς. Και όταν θέλεις να τρομάξεις, τρομάζεις!

Αυτή ήταν η συνεισφορά μου στο παιχνίδι! Ελπίζω να μην είμαι και τόσο εκτός θέματος!

Deja vu

Θα γυρίσω και πάλι πίσω στα παιδικά μου χρόνια, και σε ένα μάλλον παράξενο & ιδιαίτερα ενδιαφέρον περιστατικό: Ένα βράδυ είδα ένα παράξενο όνειρο. Η αλήθεια είναι ότι ήταν απλά μια σκηνή που διάρκεσε 2-3 ονειρικά δευτερόλεπτα. Ήμουν στο φουρνάρικο και βλέπω ένα λεπτό πίδακα νερού, να εκτοξεύεται πάνω από τα ψωμιά που περίμεναν στον πάγκο τους αγοραστές τους. Τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά για κάποιο λόγο το θυμόμουν το πρωί.

Το πρωί εκείνης της βραδιάς (ή το επόμενο), ήρθε από το μέρος που πέρναγε τα καλοκαίρια ο μακαρίτης Θείος μου, φέρνοντας μαζί του και τον ιδιαίτερα ζωηρό ξάδελφό μου. Εκείνος είχε μαζί του, ένα νεροπίστολο με το οποίο έκανε διάφορες μίνι σκανδαλιές, βρέχοντας τους πάντες και τα πάντα.

Όπως κάθε πρωί, με έστειλαν να αγοράσω ψωμί. Μαζί μου ήρθε και ο ξάδελφος μου. Αφού έδωσα τα χρήματα που κρατούσα τσαλακωμένα στο χέρι μου, παρέλαβα το ψωμί, και ξεκίνησα για το σπίτι. Εκείνη τη στιγμή διάλεξε ο ξάδελφος να ρίξει μια υδάτινη μπαταριά από το νεροπίστολο, σκοπεύοντας τα ψωμιά. Και με μεγάλη έκπληξη, είδα το παράξενο σύντομο όνειρό μου, να επαναλαμβάνεται στην πραγματικότητα!

Από τότε, έχω ξαναζήσει 2-3 φορές ανάλογες καταστάσεις και ανακάλυψα στην πορεία πως δεν είναι και κάτι ιδιαίτερα σπάνιο: το εν λόγο φαινόμενο ονομάζεται "Deja Vu" και έχει εμπνεύσει τους αγαπημένους μου Iron Maiden, να γράψουν το ομώνυμο τραγούδι. Υπάρχουν αρκετές ερμηνείες, άλλες τετριμμένες και άλλες εξωτικές, αλλά από όσο γνωρίζω, το φαινόμενο αυτό δεν έχει εξηγηθεί.

Δεν υπάρχει μηχανή του χρόνου!

Αλήθεια, ποιος δεν έχει βρεθεί αντιμέτωπος με τις συνέπειες αποφάσεων που πήρε στο παρελθόν; Ποιος δεν έχει κατηγορήσει τον εαυτό του ή κάποιο άλλο, για κάποια απόφαση που είχε λάβει;

Δυστυχώς, δεν υπάρχει δυνατότητα επιστροφής στο παρελθόν και με τη "στερνή" γνώση, να επιλέξουμε και να πράξουμε διαφορετικά. Η μηχανή του χρόνου υπάρχει μόνο στην Επιστημονική Φαντασία, και το ταξίδι στο χρόνο δεν είναι στις ανθρώπινες δυνατότητες.

Το παρελθόν έχει μόνο παιδευτική αξία, τα παλιά λάθη να γίνουν μαθήματα. Αξία έχει μόνο το παρόν και το μέλλον!