Υπάρχει καλή και κακή μουσική;

Ο θάνατος του Παντελή Παντελίδη συγκλόνισε τους περισσότερους Έλληνες, για διαφορετικούς λόγους το καθένα. Στα απόνερα της τραγικής είδησης, αναμοχλεύτηκε και πάλι η διαμάχη τον οπαδών της "έντεχνης" μουσικής, με τους αντιστοίχους της "εμπορικής", ας πούμε μουσικής; Υπάρχει καλή και κακή μουσική; Και αν ναι, ποιο είναι το κριτήριο, και ποιος ο κριτής;

Στα ερωτήματα αυτά, υπάρχει μια πολύ απλή και κατά την ταπεινή μου άποψη, πολύ σοφή απάντηση που την έδωσε ένας πραγματικά ξεχωριστός άνθρωπος. Ο Μέγας Lemmy Kilmister (των Motorhead εννοείται) είχε πει ότι καλή μουσική είναι αυτή που σε κάνει να ανατριχιάζεις! Με πολύ απλά λόγια, οι παραπάνω ερωτήσεις δεν έχουν αντικειμενικές απαντήσεις και ούτε υπάρχουν αυθεντίες.

Θεωρώ υπεροπτικό και συνάμα γελοίο, να υπάρχουν Έλληνες καλλιτέχνες και μουσικόφιλοι που θεωρούν τις δικές τους προτιμήσεις ανώτερες από αυτές των υπολοίπων. Ίσως μάλιστα η υπεροψία αυτή να είναι μασκαρεμένη ζήλια. Και σε τελική ανάλυση, η πολιτισμική επιρροή της χώρας μας είναι πρακτικά αμελητέα.

Υπάρχουν τόσα είδη μουσικής, τόσες χιλιάδες καλλιτέχνες και εκατομμύρια συνθέσεις που δεν φτάνουν 10 ζωές για να τα ανακαλύψεις και να τα απολαύσεις. Μεγαλώνοντας διαπιστώνω ότι πόσο λίγο γνωρίζω τον αγαπημένο μου μουσικό χώρο (Heavy Metal), όπου ανακαλύπτω κάθε μέρα καινούργια πράγματα, που μπορεί να μου διέφευγαν δεκαετίες ολόκληρες. Και έχω αγγίξει ελάχιστα κάποιους μουσικούς ωκεανούς όπως η παραδοσιακή μουσική, η κλασσική μουσική, το κλασσικό ροκ ή την ηλεκτρονική μουσική. Προσπαθώ όμως και θα συνεχίσω να ψάχνω... Δεν θα επιχειρήσω να σας επιβάλω τις μουσικές μου προτιμήσεις, απλά θα σας προτείνω να αρχίσετε να ψάχνετε...

Στεναχωρήθηκα και εγώ για το θάνατο του συγκεκριμένου καλλιτέχνη. Ήταν ένα απλό παιδί, που κάνοντας αυτό που αγαπούσε, αγαπήθηκε από χιλιάδες συμπατριώτες μας, κάνοντας επιτυχία σε ένα δύσκολο χώρο, χωρίς γνωριμίες. Η αγαπημένη μου μουσική είναι εντελώς διαφορετική από τη δική του και ο τρόπος διασκέδασης στον οποίο δραστηριοποιούνταν να μην μου αρέσει, αλλά δεν μπορώ να αγνοήσω την απίστευτη αγάπη του κόσμου.

Υ.Γ. Θυμήθηκα τον ξάδελφό μου τον Τάσο, τον συμμαθητή μου τον Νώντα, τον Αλέξανδρο, τον Παναγιωτάκη και άλλα παιδιά που πέθαναν σε τροχαία. Ας προσέχουμε λίγο παραπάνω στους δρόμους. Το χρωστάμε σε αυτούς που μας αγαπούν.

Η πρώτη μου διάρρηξη!

Εκεί που κάθομαι και απολαμβάνω το γεύμα μου, με την συνοδεία μπύρας, χτυπάει το κινητό μου. Για την ακρίβεια, είχε χτυπήσει άλλες είκοσι φορές αλλά δεν το είχα ακούσει...

Ακούω την φωνή της γυναίκας, έντρομη, αν μου αναφέρει ότι κλειδώθηκε έξω, με τα κλειδιά της να είναι στη λάθος πλευρά της πόρτας. Κλείνω το τηλέφωνο, και ξεκινώ εκτάκτως για το εξωτικό Καματερό.

Αμέσως μετά την άφιξη μου στον τόπο του περιστατικού, αναλύω την κατάσταση. Η σύζυγος έχει αφήσει το κλειδί στην μέσα πλευρά της πόρτας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, αρκεί να βάλω το δικό μου και να σπρώξω το αντίπαλο κλειδί έξω από την κλειδαριά. Έλα που το κλειδί της, δεν είναι σε οριζόντια θέση με αποτέλεσμα να μην μπορεί να σπρωχτεί εκτός κλειδαριάς.

Αφού λοιπόν εκτίμησα την κατάσταση,προσπάθησα με ένα συνδετήρα να "οριζοντιώσω" κλειδί, χωρίς αποτέλεσμα. Εκείνη την ώρα, ήρθε ο πεθερός μου, ο οποίος λόγο επαγγέλματος έχει πλήρη γκάμα εργαλείων. Αυτή τη φορά, το μόνο που χρειάστηκα ήταν ένα απλό, ταπεινό κατσαβίδι.

Με λίγη προσπάθεια, έβγαλα το κλειδί από την κλειδαριά και άνοιξα με θριαμβευτικό τρόπο την πόρτα, νοιώθοντας κάτι μεταξύ Μαγκάηβερ, Τζεήμς Μπόντ και Βαγγέλη!

Συμπεράσματα:

• Παραμένω πιο γραφικός και από ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη
• Οι κλειδαριές ασφαλείας με κλειδί στην κλειδαριά είναι σχεδόν ανοικτές (αυτό είναι σοβαρή διαπίστωση)

Τρομοκρατώντας το καθηγητή με... Kreator!

Η εφηβεία είναι δύσκολη ηλικία, πόσο μάλλον για ένα ντροπαλό, μάλλον άχαρο, ψηλόλιγνο τύπο. Το αγαπημένο μου καταφύγιο ήταν το Heavy Metal και ιδιαίτερα οι ακραίες του μορφές, όπως το Thrash που τότε μεσουρανούσε.

Οι περισσότεροι συνομηλικοί μου δεν μπορούσαν να καταλάβουν τί στο καλό έβρισκα στη μουσική αυτή. Για τους μεγαλύτερους και ιδιαίτερα τους καθηγητές μου, δεν το συζητάω καν! Μου άρεσε να τους "τρομάζω" με τις αγαπημένες μου μπάντες, να βλέπω τις αντιδράσεις τους, όταν άκουγαν Death, Bathory, Slayer και Kreator. Δεν ανέφερα τους Γερμανούς τελευταίους, χωρίς λόγο... Και όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία να φρικάρω πολύ κόσμο μαζεμένο, απλά την άρπαξα!

Στην Β Λυκείου, ο καθηγητής του μαθήματος μουσικής είχε μια έμπνευση: μας ζήτησε να φέρουμε μια κασέτα με μουσική που μας αρέσει. Μαντέψτε ποιος ήταν ο πρώτος που ανταποκρίθηκε.

Εκείνο το μοιραίο απόγευμα, είμαστε απογευματινοί βλέπετε. μέσα στην τσάντα μου είχα μια TDK 90D, που στη μια πλευρά είχε το Pleasure to Kill των θεϊκών Kreator. Όταν έφτασε η ώρα, έδωσα την κασέτα στον καθηγητή, εξηγώντας ότι αυτό που θα ακούσουμε, είναι η εξέλιξη του Rock n Roll. Πατάει το play και ακούει το παρακάτω:

Πρέπει να έφτασε μέχρι τη μέση του τραγουδιού πριν το σταματήσει. Ακολούθησε μίνι διάλεξη -  καταγγελία, εις βάρος των μουσικών μου προτιμήσεων, την οποία άκουσα με ένα μεγάλο χαμόγελο. Είχα πετύχει το στόχο μου: φρίκαρα τον καθηγητή μου, μαζί με τους περισσότερους συμμαθητές μου. Απλά, είχα "φτιάξει" το απόγευμα μου!

Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλωσα, έπαψα να είμαι ψηλόλιγνος και θεωρώ πως είμαι λιγότερο άχαρος και ντροπαλός, ή έτσι τουλάχιστον νομίζω. Η αγάπη μου για την ακραία μουσική, δεν έσβησε ποτέ , ίσως γιατί σε κάποια πράγματα παραμένω έφηβος...

Για την ιστορία, το συγκεκριμένο album θεωρείται σταθμός του Τευτονικού Thrash Metal, έχει επηρεάσει χιλιάδες μουσικούς και εκατομύρια μεταλλάδες σε όλο το κόσμο, ενώ το συγκρότημα παραμένει ακμαίο. Δεν παραλείπει στις συναυλίες του, να παίζει το κομμάτι με το οποίο "τρομοκράτησα", τον καθηγητή μου και τους συμμαθητές μου εκείνο το απόγευμα.

Όταν είδα ένα U.F.O.

Την προσοχή μου τράβηξε ένα έντονο φως, που έμοιαζε με αστέρι πολύ πιο φωτεινό από όλα τα υπόλοιπα, στην κατεύθυνση της πύλης του στρατοπέδου. Ξαφνικά σάστισα! Στο νυκτερινό ουρανό, αντίκρισα ένα σκοτεινό τριγωνικό αντικείμενο, σαν αιχμή βέλους, να έρχεται προς το μέρος μου! Το φως που τράβηξε την προσοχή μου, ήταν κοντά στη μύτη του "βέλους" ενώ σε κάθε μια από τις γωνίες, υπήρχαν άλλα δυο φώτα.

Από μικρό παιδί, με συνάρπαζαν οι ιστορίες με τα Αγνώστου Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα (U.F.O.). Θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζει με έντονο ενδιαφέρον σχετικές ιστορίες, στο περιοδικό "Θησαυρός", ενώ περίμενα τη σειρά μου στον κουρέα. Ή να συζητώ και να ανταλλάσσω ιστορίες, με τους παιδικούς μου φίλους, τα καλοκαιρινά βράδια. Συγκέντρωνα τα άρθρα εφημερίδων, για περιστατικά που έγιναν στη χώρα μας, ενώ είχα διαβάσει τα δυο σχετικά βιβλία των εκδόσεων Ωρόρα, από διακόσιες φορές το καθένα.Δεν θα ξεχάσω επίσης, όταν ένα δελτίο ειδήσεων των 12, έκλεισε με μια αναφορά για θέαση άγνωστων φώτων στο νυκτερινό ουρανό, που κάποια ανέφεραν στην Αστυνομία. Μας επισκέπτονταν πράγματι, εξωγήινοι;

Μεγαλώνοντας, το ενδιαφέρον μου για το θέμα αυτό άρχισε να φθίνει. Η συντριπτική πλειονότητα των θεάσεων U.F.O. έχει σχετικά πεζές ερμηνείες και ελαχιστότατα περιστατικά, δεν μπορούν να εξηγηθούν, χωρίς να σημαίνει ότι η προέλευση των αντικειμένων που είδαν οι μάρτυρες είχε εξωγήινη προέλευση.  Επίσης, στο χώρος τη Ουφολογία υπάρχουν πάρα πολλοί απατεώνες αλλά και άτομα με ψυχολογικά προβλήματα... Παρ' όλα αυτά. ποτέ δεν σταμάτησα να ελπίζω ότι κάποιο βράδυ θα αντικρίσω κάποιο διαστημόπλοιο από κάποιο μακρινό γαλαξία. Δεν ήταν πιο γοητευτικός ο κόσμος που ζούμε, αν πράγματι ταξιδιώτες από άλλους κόσμους, βόλταραν στους ουρανούς μας; Δεν σταμάτησα να ελπίζω, και σχεδόν ανταμείφθηκα.

Ένα πρωινό του Μαϊου του 1998, επέστρεφα στο Κ.Ε.Τ.Θ. από άδεια.Είναι ξημερώματα, όταν έχω κατεβάσει το σάκο μου από το πορτ παγκάζ του αυτοκινήτου μου, ετοιμάζομαι να χαιρετίσω τους γονείς μου και να ανηφορίσω προς την Ίλη μου. Τότε ήταν που το φως, τράβηξε την προσοχή μου...

Το μυστήριο κράτησε ένα με δύο δευτερόλεπτα, καθώς το πάθος μου για τα πολεμικά αεροπλάνα, συντέλεσε στην αποκάλυψη της ταυτότητας του  ιπτάμενου αντικείμενο. Πράγματι, αυτό που έβλεπα δεν ήταν κάτι συνηθισμένο. Δεν έχω την τύχη να βλέπω συχνά Mirage 2000, ένα από τα κομψότερα αεροπλάνα που έχουν πετάξει ποτέ, στη διαδικασία προσγείωσης και μάλιστα ξημερώματα!  Το Mirage ήταν για μένα ένα Α.Τ.Ι.Α. για εκείνες τις λίγες στιγμές. Ο ήχος του κινητήρα ολοκλήρωσε την προσγείωσή μου, στην πραγματικότητα...

"Καλά, τώρα το θυμήθηκες;", θα με ρωτήσει κάποιος. Αύριο, τα περίφημα X-Files επιστρέφουν, οπότε με αυτό το κείμενο θέλω να χαιρετίσω την επιστροφή της Scully και του Molder, στις οθόνες των τηλεοράσεων (αλλά και των PC) μας. Ελπίζω τα νέα επεισόδια να είναι τόσο καλά, όσο εκείνα των πρώτων σεζόν της σειράς, και να επανακτήσουν τα πρωτεία από το Fringe...

Μπορεί πλέον να μην πιστεύω στην ύπαρξη επισκεπτών από άλλους γαλαξίες, αλλά δεν σταμάτησα και δεν θα σταματήσω, να χαζεύω το νυκτερινό ουρανό. Ποτέ δεν ξέρεις..

Η κασέτα με το Suffragette City

Πριν πολλά - πολλά χρόνια, τότε που δεν υπήρχαν τα CD-R και τα Mp3, "γράφαμε" κασέτες. Δεν ήταν μια διαδικασία που γίνονταν εύκολα και γρήγορα, οπότε συνήθως έπρεπε να συντρέχει κάποιος λόγος: ένα επερχόμενο πάρτι, κάποια κοπέλα που θα θέλαμε να γοητεύσουμε, είτε να προσυλητήσουμε κάποιο φίλο στα μουσικά μας γούστα.

Πριν 25 χρόνια ακριβώς, ένας συμφοιτητής μου, ο Βασίλης* αποφάσισε να διευρύνει τα μουσικά μου γούστα ετοιμάζοντας μια τέτοια κασέτα. Έβαλε λοιπόν, τραγούδια από Joy Division, Manfrent Man, Arthur Brown, Afrodite's Child και David Bowie. Η επιλογή των συγκροτημάτων ήταν μάλλον παράξενη.

Η επιτυχία της κασέτας ήταν μερική: από την κασέτα αυτή έμαθα τους Joy Division που παραμένουν ένα από τα αγαπημένα συγκροτήματα/καλλιτέχνες εκτός των δικών μου μουσικών χορικών υδάτων (Heavy Metal δηλαδή!).

Το τραγούδι που είχε επιλέξει ο Βασίλης, από David Bowie ήταν το "Suffragette City" από το  "The Rise and Fall of Ziggy Stardust". Αυτή η ανάρτηση είναι ο δικός μου φόρος τιμής στο μεγάλο καλλιτέχνη, που μας άφησε σήμερα. Αντίο και ευχαριστώ για τη μουσική, κύριε Bowie!

*Βασίλη χαθήκαμε!

Ο Χίτλερ διέφυγε από τη Σάμο στα... Κανάρια Νησιά!

Ρε τι άλλο θα διαβάσουμε! Σύμφωνα με έγκυρα site που δημοσιογραφούν μέσω google translate, ο Χίτλερ το 1945 δεν αυτοκτόνησε στο Βερολίνο. Αντίθετα, διέφυγε πηγαίνοντας στην Σάμο (!) και από εκεί στα... Κανάρια Νησιά! Λογικότατη διαδρομή, δεν συμφωνείτε;

Κατ' αρχήν, η θεωρία ότι ο Χίτλερ δραπέτευσε από το Βερολίνο και κατέληξε στην Αργεντινή, δεν είναι καινούργια. Φέτος, το History Channel, πρόβαλε το ντοκιμαντέρ Hunting Hilter, όπου πρώην στρατιωτικοί, αστυνομικοί και πράκτορες, επιχειρούν να αποδείξουν ότι η συγκεκριμένη θεωρία έχει βάση.

Η συγκεκριμένη σειρά έχει ενδιαφέρον, την παρακολούθησα ευχάριστα και θυμίζει αστυνομικό θρίλερ. Τα στοιχεία και τα επιχειρήματα που παρουσιάζει, προσωπικά με έπεισαν, πως δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο της απόδρασης του Χίτλερ στην Αργεντινή. Κάποιες υπερβολές στο τελευταίο επεισόδιο θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.

Που κολλάει η Σάμος; Στην υποτιθέμενη διαδρομή του Χίτλερ προς την Αργεντινή, η σειρά παρουσιάζει στοιχεία, ότι ο γερμανός δικτάτορας κρύφτηκε σε κάποιο μοναστήρι στη Σάμο. Μόνο που δεν αναφέρεται στο ελληνικό νησί, αλλά σε περιοχή της Ισπανίας με το όνομα αυτό!

Οι δημοσιογράφοι που "ανέβασαν" τα κείμενα αυτά, είδαν τη λέξη "Samos" και υπέθεσαν ότι ο Χίτλερ πέρασε από τα μέρη μας. Δεν τους προβλημάτισε ότι μια τέτοια διαδρομή είναι εντελώς... παράλογη! Λες και ήταν δύσκολο, να κάνουν μια μικρή έρευνα, πριν δημοσιεύσουν το κείμενο!

Κάτι τέτοια περιστατικά, με κάνουν πολύ επιφυλακτικό απέναντι σε αυτά που διαβάζω στο διαδίκτυο. Ευτυχώς, η διασταύρωση των πληροφοριών είναι επίσης εύκολη, τουλάχιστον στις περισσότερες περιπτώσεις. Ας ξετρυπώνουμε λοιπών τις φιδιές του διαδικτύου, για να έχουμε καλύτερη πληροφόρηση!

O Δεκαπενταετής πλοίαρχος

Το πρώτο βιβλίο που διάβασα, ήταν ο "Δεκαπενταετής Πλοίαρχος"  του Ιουλίου Βερν. Όσοι είναι κοντά στην ηλικία μου, θα θυμούνται τα κλασσικά μυθιστορήματα, "ντυμένα" με σκληρά εξώφυλλα και με διάφορες λιθογραφίες εμβόλιμες μέσα στο κείμενο.

Το συγκεκριμένο βιβλίο, το έκαναν δώρο είτε σε μένα, είτε στον αδελφό μου. Στην αρχή, να πω την αμαρτία μου, δεν του έδωσα σημασία. Ως παιδί προτιμούσα τα παιχνίδια. Το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν στην παιδική βιβλιοθήκη μας, μαζί με μερικά άλλα μυθιστορήματα.

Δεν θυμάμαι τι με τράβηξε στο βιβλίο αυτό. Όταν όμως το άνοιξα και άρχισα να το διαβάζω, διαπίστωσα κάτι μέχρι τότε πρωτόγνωρο: ότι μου άρεσε να διαβάζω! 

Μετά το βιβλίο αυτό,  ακολούθησαν και τα υπόλοιπα της βιβλιοθήκης. Τα καλοκαίρια, άρχισα να δανείζομαι βιβλία από την Βιβλιοθήκη της Ιστιαίας. Ως έφηβος, άρχισα να αγοράζω βιβλία...

Το ταξίδι που ξεκίνησα με το "Δεκαπενταετή πλοίαρχο" συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αν και το θέμα των βιβλίων αλλάζει κατά καιρούς. Το συγκεκριμένο βιβλίο μου άλλαξε τη ζωή, αν και αμφιβάλω ότι αυτός που μας το δώρισε είχε φανταστεί τις συνέπειες του δώρου του. Ευτυχώς,το συγκεκριμένο βιβλίο υπάρχει στο σπίτι των γονιών μου...

Υ.Γ. Εκδίδονται ακόμα τα κλασσικά μυθιστορήματα σε αυτή τη μορφή; Αν ναι, τα διαβάζουν τα σημερινά παιδιά;